Қазоро кргсӣ буд андарони кӯҳ
قضا را کرگسی بود اندران کوه
Қавии ҳайкали басони абри андӯҳ
قوی هیکل بسان ابر اندوه
Миёни кргсони снпоти номаш
میان کرگسان سنپات نامش
Дар афтоданди маймунон ба домаш
در افتادند میمونان به دامش
Ба шодии баҳри сайдашон шудаи пеш
به شادی بهر صیدشان شده پیش
Ки дида чанд рӯзии рӯзии хеш
که دیده چند روزی روزی خویش
Дили шан аз наҳифи чанги снпот
دل شان از نهیب چنگ سنپات
зи худ рафта чу ранҷурони ҳайҳот
ز خود رفته چو رنجورانِ هیهات
Ҳнўни гуфтои ҷтои юи хуш касе буд
هنون گفتا جتا یو خوش کسی بود
Ба зоҳир гарчи ӯ ҳам кргсӣ буд
به ظاهر گرچه او هم کرگسی بود
Чигуна баҳри кори ром ҷон дод
چگونه بهر کار رام جان داد
Мисолаш чун ба ин кргс тавон дод ?
مثالش چون به این کرگس توان داد؟
Ки ин чун он на нангу но м хоҳад
که این چون آن نه ننگ و نا م خواهد
Ҳалоки қосидон ром хоҳад
هلاک قاصدانِ رام خواهد
Хабар чун аз ҷтоиў ё Фти снпот
خبر چون از جتایو یا فت سنپات
Ба марг ӯ таассуф хӯрд ҳайҳот
به مرگ او تاسف خورد هیهات
Бигуфт эй ваҳши охир аз куҷое
بگفت ای وحش آخر از کجایی
Ки ояд аз ту буии ошноӣ
که آید از تو بوی آشنایی
Бигӯ ҳоли ҷтоиў бо ман аз сар
بگو حال جتایو با من از سر
Ки чун ҷон дод давр аз ман бародар
که چون جان داد دور از من برادر
Ҳнўни он саргузашт ғайрат омӯз
هنون آن سرگذشت غیرت آموز
Мнқҳ гуфт як як то ба он рӯз
منقح گفت یک یک تا به آن روز
Ба зорӣ гуфтгар гаси к-эии вафои ҷӯ
به زاری گفت گر گس کای وفا جو
Бародар буд бо ман худ ҷтоиў
برادر بود با من خود جتایو
Ман ва ӯ аз ҳавои рӯзӣ ба парвоз
من و او از هوا روزی به پرواز
Ба қасд осмон кардем парвоз
به قصد آسمان کردیم پرواز
Нўрдидим то моҳии ҳаво ро
نوردیدیم تا ماهی هوا را
Хаҷал кардем насрини само ро
خجل کردیم نسرینِ سما را
Азин тарки адаби хуршеди воло
ازین ترک ادب خورشید والا
СроФшонди оташи ғайрати зи боло
سرافشاند آتش غیرت ز بالا
Ҷтоиў заъф кард аз гармии меҳр
جتایو ضعف کرد از گرمی مهر
Ба ҳол ӯ маро омад ба дили меҳр
به حال او مرا آمد به دل مهر
Гирифтам зери пар баҳр амонаш
گرفتم زیر پر بهر امانش
зи бол хеш додам соябонаш
ز بال خویش دادم سایبانش
Саломат монад ӯ аз гармии хур
سلامت ماند او از گرمی خور
Маро аз тобиш ӯ сӯхти шҳпр
مرا از تابش او سوخت شهپر
Шудам парвонаи шамъи осмон ро
شدم پروانه شمع آسمان را
Бснҷидм ба болу пари замон ро
بسنجیدم به بال و پر زمان را
БиФтодми дарин ҷо бепару бол
بیفتادم درین جا بی پر و بال
Шуд аз умрами ҳазору чорсди сол
شد از عمرم هزار و چارصد سال
Дарин муддати зи ҳоли он бародар
درین مدت ز حال آن برادر
Нашуд маълуми ин маҳҷӯри ғмхўи р
نشد معلوم این مهجور غمخَو ر
Кунун баш ?ниядам аз ту ин хабар ро
کنون بش نیدم از تو این خبر را
Ки аз ғами пора май созами ҷигар ро
که از غم پاره می سازم جگر را
Дигар гуфтои маро битобиӣ ҳаст
دگر گفتا مرا بیتابیی هست
Ки сад фарсанги байнам чун кафи даст
که صد فرسنگ بینم چون کف دست
Ҳамеи байнам кунун сито ба лнкост
همی بینم کنون سیتا به لنکاست
Ба боғи диўкони он рӯй дарёст
به باغ دیوکان آن روی دریاست
Чу узр бепарӣ гуфтам ба ёрон
چو عذر بی پری گفتم به یاران
Наёрам ҳамраҳе бо ғмгсорон
نیارم همرهی با غمگساران
Спорси номи фарзандӣ маро ҳаст
سپارس نام فرزندی مرا هست
Ки дар мрғонст чун анқои зибардаст
که در مرغانست چون عنقا زبردست
Даҳуми ҳамроҳи баҳр кӣна кӯшӣ
دهم همراه بهر کینه کوشی
Кунад дар кори ёрони ҷонФрўшӣ
کند در کار یاران جانفروشی
Спорсро чу зини маънӣ хабар шуд
سپارس را چو زین معنی خبر شد
Ҳамон дами баҳри хизмати ҷилва гар шуд
همان دم بهر خدمت جلوه گر شد
Спорсро супориш кард бисёр
سپارس را سپارش کرد بسیار
зи ёрони рухсатии гашти он вафодор
ز یاران رخصتی گشت آن وفادار
Азин муждаи далерони қавии даст
ازین مژده دلیرانِ قوی دست
Ба шодӣ рақсҳо карданд чун маст
به شادی رقصها کردند چون مست
Ҳнўни гуфто чаҳ шояд шоди гаштан
هنون گفتا چه شاید شاد گشتن
зи дарё чун тавон осони гузаштан
ز دریا چون توان آسان گذشتن
Ҷавобаш дод ангади к-эии ҳавохоҳ
جوابش داد انگد کای هواخواه
Чу имрӯз охир омад , гашти бегоҳ
چو امروز آخر آمد، گشت بیگاه
Ҳамон беҳтар каз андешаи броиим
همان بهتر کز اندیشه برآییم
з хӯрду хоб осоиш намоем
ز خورد و خواب آسایش نماییم
Ба ғами шаби сари фурӯи ёзим дар ҷайб
به غم شب سر فرو یازیم در جیب
Ки то фардо чаҳ зоҳир гардад аз ғайб
که تا فردا چه ظاهر گردد از غیب
Чаҳ хуш гуфтанд перони ҷигари сӯз
چه خوش گفتند پیران جگر سوز
Ғам фардо нишоед хӯрдани имрӯз
غم فردا نشاید خوردن امروز