Шинави аҳи воли худ зи оғозу анҷом

شنو اح وال خود ز آغاز و انجام

Призодӣ ки будаш анҷнии ном

پریزادی که بودش انجنی نام

Чу бут рӯйон бидон сӯрат ки доне

چو بت رویان بدان صورت که دانی

Ба худ ҳар ҳафт кард андари ҷавонӣ

به خود هر هفت کرد اندر جوانی

Фиканда кисвати гулнор дар бар

فکنده کسوت گلنار در بر

Чу гул карда либоси х ваад муаттар

چو گل کرده لباس خ ود معطر

Сабо диду давид аз бе такаллуф

صبا دید و دوید از بی تکلّف

Чу бикрон чаман кардаш тасарруф

چو بکران چمن کردش تصرف

Саборо гуфт ҳури поки домон

صبا را گفت حور پاک دامان

Ки бар мастури даст андохт натавон

که بر مستور دست انداخت نتوان

Ҷавобаш дод бод ва гуфт к-эии ҳур

جوابش داد باد و گفت کای حور

Накӯ донам ки ҳастӣ поку мастур

نکو دانم که هستی پاک و مستور

Ва лекини ман ба ғояти поки ҷонам

و لیکن من به غایت پاک جانم

Надорам ҷисм ва олоиш надонам

ندارم جسم و آلایش ندانم

Гар олоиш ба ҷонам ҳақ наҳодӣ

گر آلایش به جانم حق نهادی

Ба ҷайби Марямам кӣ бор додӣ

به جیب مریمم کی بار دادی

Чаҳ ғами бардоштамгар доманат ро

چه غم برداشتم گر دامنت را

Чу ғунчаи бшкФондми гулшанат ро

چو غنچه بشکفاندم گلشنت را

Казон набӯд қусӯри исмати ҳур

کزان نبود قصور عصمت حور

Ва лек аз ман туро хоҳад шудани пӯр

و لیک از من ترا خواهد شدن پور

Бирав осӯдаи шӯ бар бистари хеш

برو آسوده شو بر بستر خویش

Арӯсонаи канори шавҳари хеш

عروسانه کنار شوهر خویش

Ки хоҳӣ зодани охири поки фарзанд

که خواهی زادن آخر پاک فرزند

Ки хоҳии буданаш бо боди пайванд

که خواهی بودنش با باد پیوند

Чунон ширии ш ваад он шарзаи пайкар

چنان شیری ش ود آن شرزه پیکر

Ки мисли ӯ назояд то ба маҳшар

که مثل او نزاید تا به محشر

зи файз бод гашта ғунчааш сайр

ز فیض باد گشته غنچه اش سیر

Ғизол машк шуд обистани шер

غزال مشک شد آبستن شیر

Даромад дар раҳми майдони кин ро

درآمد در رحم میدان کین را

Ҳужабри осмони моҳи замин ро

هژبر آسمان ماه زمین را

Буд хуршедро ҷо дар дили шер

بود خورشید را جا در دل شیر

Аҷаби хуршед кӯ шуд ҳомили шер

عجب خورشید کو شد حامل شیر

зи оби кисрӣу нФҳаҳи бод

ز آب کیسری و نفحۀ باد

Маи хуршеди рӯи бурҷи асади зод

مه خورشید رو برج اسد زاد

Ҳикояти мухтасар каз ваии ту зодӣ

حکایت مختصر کز وی تو زادی

Шносои шӯ ки худ фарзанди бодӣ

شناسا شو که خود فرزند بادی

Зибардастаст аз ҳар охшиҷон

زبردست است از هر آخشیجان

Аз он бардошта тахти сулаймон

از آن برداشته تخت سلیمان

Сиёсат ӯ кунад абри дмон ро

سیاست او کند ابر دمان را

Ҳам ӯ хоҳад шикастани осмон ро

هم او خواهد شکستن آسمان را

Аз ва бар қавми оди кӯҳи бунёд

از و بر قوم عاد کوه بنیاد

Шнидстӣ чаҳ рӯз тира афтод

شنیدستی چه روز تیره افتاد

Хиради пӯри халаф ӯро шуморад

خرد پور خلف او را شمارد

Ки дар ко аз падари по беш дорад

که در کا از پدر پا بیش دارد

Чу ту фарзанди бодии созгорӣ

چو تو فرزند بادی سازگاری

Ки монад то қиёмати ёдгорӣ

که ماند تا قیامت یادگاری

Ба ширӣ аз ҳавои ҷангат буд нанг

به شیری از هوا جنگت بود ننگ

Ту нрснгӣ чаҳ бошад дар ҳавои ҷанг

تو نرسنگی چه باشد در هوا جنگ

Ба тухми хеши рӯи ин нукта кун ёд

به تخم خویش رو این نکته کن یاد

Ки бар дарё кунад фармондиҳии бод

که بر دریا کند فرماندهی باد

Наҳангии гавҳари худ пок бишнос

نهنگی گوهر خود پاک بشناس

зи дарёи бргзр аз мавҷи мҳрос

ز دریا برگذر از موج مهراس

Ба дарёи абри сони домани кашони рӯ

به دریا ابر سان دامن کشان رو

зи ҷо дар ҷанб ва ҳамчун осмони рӯ

ز جا در جنب و همچون آسمان رو

Чу ҳам ти қатраи донеи оби дарё

چو هم ت قطره دانی آب دریا

Бирав зер ва зибр кун шаҳри лнко

برو زیر و زبر کن شهر لنکا

Макун сустӣ ки вақти нанг ва номаст

مکن سستی که وقت ننگ و نامست

Кушоди тири ту аз шаст ромаст

گشاد تیر تو از شست رامست

Ҳнўмонро зи тифлӣ буд одат

هنومان را ز طفلی بود عادت

намедонист зӯри худ зиёдат

نمی دانست زور خود زیادت

Ҳамин кӯро касе дигар ситудӣ

همین کو را کسی دیگر ستودی

Бболидӣ ва худро озмудӣ

ببالیدی و خود را آزمودی

Чу аз ҷомўни ҳадиси хеш баш йенед

چو از جامون حدیث خویش بش ینید

Биболед ва чу шер нар буғурред

ببالید و چو شیر نر بغرید