Ҳилоли осои санамро дид аз давр
هلال آسا صنم را دید از دور
Заъифу нотавон чун чаши ми махмур
ضعیف و ناتوان چون چش م مخمور
Гувоҳӣ дод аз як диданаши дил
گواهی داد از یک دیدنش دل
Ки ин ҳақаст ва он худ буд ботил
که این حق است و آن خود بود باطل
Басои зани деви кафтору фусунгар
بسا زن دیو کفتار و فسونگر
Ба гирди моҳи ҳалқаи баста яксар
به گرد ماه حلقه بسته یکسر
Ба зери гули дарахтии кони призод
به زیر گل درختی کان پریزاد
Нишонд аз қомати худ сарви озод
نشاند از قامت خود سرو آزاد
Ниҳон омад ба шохаш дар хазида
نهان آمد به شاخش در خزیده
Чунонкии сояаш ҳам каси надида
چنانکه سایه اش هم کس ندیده
Паёми меҳр то гуяд ба он моҳ
پیام مهر تا گوید به آن ماه
Чунон каз вай нагардад ақраби огоҳ
چنان کز وی نگردد عقرب آگاه
Нафаси зи андешаи андар ком дуздед
نفس ز اندیشه اندر کام دزدید
Нишаста интизор вақт ме дид
نشسته انتظار وقت می دید
бад-инсон ним шаб бигузашташ онҷо
بدینسان نیم شب بگذشتش آنجا
Ки ногуҳ хост аз ҳар сӯии ғўғи а
که ناگه خاست از هر سوی غوغ ا
Хабар шуд ом аз наздик ва аз давр
خبر شد عام از نزدیک و از دور
Ки омад деви баҳр дидани ҳур
که آمد دیو بهر دیدن حور
Ҳнўни гуфто кунун вақт тамошост
هنون گفتا کنون وقت تماشاست
Ки роўн омаду муштоқи ситост
که راون آمد و مشتاق سیتاست
Шавад пайдо ҳар ончи андар ниҳон аст
شود پیدا هر آنچ اندر نهان است
Бубинам то чаҳ суҳбат дар миён аст
ببینم تا چه صحبت در میان است
Ниҳони тргшт дар тарафи гулистон
نهان ترگشت در طرف گلستان
Ки бинад ошкорои рози пинҳон
که بیند آشکارا راز پنهان
зи битобии ишқи он парии зод
ز بیتابی عشق آن پری زاد
Дар он шаб дар дарунаш оташ афтод
در آن شب در درونش آتش افتاد
Чамед аз биқрории деви манҳус
چمید از بیقراری دیو منحوس
Ҳаво танг омад аз баси шамъу фонӯс
هوا تنگ آمد از بس شمع و فانوس
Даромад дев бо иқболи ҷамшед
درآمد دیو با اقبال جمشید
Ки дар хотам кашад ёқӯти хуршед
که در خاتم کشد یاقوت خورشید
Баҳори давлату аҳди ҷавонӣ
بهار دولت و عهد جوانی
Май иқболу нақли Комронӣ
می اقبال و نقل کامرانی
Навозони Зуҳрау хуршеди соқӣ
نوازان زهره و خورشید ساقی
Шрои ҳинду оҳанги ироқӣ
شرای هند و آهنگ عراقی
Паёпай хӯрд ҷоми соф бе ғаш
پیاپی خورد جام صاف بی غش
зи бахти давлату иқболи сархуш
ز بخت دولت و اقبال سرخوش
Бурунаш аз май дарунаш аз ишқи саргарм
برونش از می درونش از عشق سرگرم
Намонда зини ду мастии буии озарм
نمانده زین دو مستی بوی آزرم
Даромад ақрабии хуршеди ҷӯи ён
درآمد عقربی خورشید جو یان
Ба гардиши ҳалқаи бастаи моҳрӯён
به گردش حلقه بسته ماهرویان
Кунад бар моҳи ҳолаи ҳалқаи гуҳи гоҳ
کند بر ماه هاله حلقه گه گاه
Ба ақраби ҳалқа чун шуд икҷҳони моҳ
به عقرب حلقه چون شد یکجهان ماه
Нгнҷидаҳ чу мор аз завқ дар пӯст
نگنجیده چو مار از ذوق در پوست
Сӯй ҳур омад он деви ситами дӯст
سوی حور آمد آن دیو ستم دوست
Парӣ чун ҳури табро дид ларзид
پری چون حور تب را دید لرزید
зи ҷони навмед чун пелӣ ки таб дид
ز جان نومید چون پیلی که تب دید
Ниқоб аз мӯӣ кард он нозанини ҳур
نقاب از موی کرد آن نازنین حور
Чу мишкӣни пардаи гирди шамъи кофур
چو مشکین پرده گرد شمع کافور
Ниқоб хур паранд шаб бар афканд
نقاب خور پرند شب بر افکند
Ба зулмати об ҳайвон дошт дар банд
به ظلمت آب حیوان داشت در بند
Тъшқро ба сарви моҳи рухсор
تعشق را به سرو ماه رخسار
Нишаста аҳримани кафтори гуфтор
نشسته اهرمن کفتار گفتار
Фиребад то ба афсуни Зуҳраро дил
فریبد تا به افسون زهره را دل
Ба дам шарманда карда саҳари Бобул
به دم شرمنده کرده سحر بابل
Ки дил додам ба ишқат эй парӣ рӯй
که دل دادم به عشقت ای پری روی
Шудам бечора аз ғам чораам ҷӯй
شدم بیچاره از غم چاره ام جوی
Алоҷи дарди бидрмон ман бош
علاج درد بیدرمان من باش
Ба Лутфии орзӯии ҷон ман бош
به لطفی آرزوی جان من باش
Турои чандин чаҳ дар дили меҳр ром аст
ترا چندین چه در دل مهر رام است
Бибин кохр чу ман шоҳат ғулом аст
ببین کآخر چو من شاهت غلام است
зи симои сухани сито бар ошуфт
ز سیمای سخن سیتا بر آشفت
Итобаш кард ва бетоқат шуд ва гуфт
عتابش کرد و بی طاقت شد و گفت
Парӣ бо дев чун ҳамроз гардад
پری با دیو چون همراز گردد
Ҳумо бо бум чун дмсоз гардад
هما با بوم چون دمساز گردد
Ба оташ бо мизоҷи ҷонфишонӣ
به آتش با مزاج جانفشانی
Насозад табъи оби зиндагонӣ
نسازد طبع آب زندگانی
Вагар сад дасти бозу макру талбис
وگر صد دست باز و مکر و تلبیس
Нагардад ҳури ризвони ҷуфти Иблис
نگردد حور رضوان جفت ابلیس
Чаҳ ёрои аҳриманро дар шабистон
چه یارا اهرمن را در شبستان
Ки билқисаст бонӯии сулаймон
که بلقیس است بانوی سلیمان
зи рӯзи он ба ки шаб иксў нишнид
ز روز آن به که شب یکسو نشنید
Вагарнаи ҷузи ҳалок худ набинад
وگرنه جز هلاک خود نبیند
зи нури он ба ки соя дар гурезад
ز نور آن به که سایه در گریزد
Ва гарна хӯни худ ҳам хеши резад
و گرنه خون خود هم خویش ریزد
Чаҳ нисбати заҳрро бо таъми шукр
چه نسبت زهر را با طعم شکر
Нзибди лаъли худ бар гардани хар
نزیبد لعل خود بر گردن خر
Гирифта ёфт кайвони муштарӣ ро
گرفته یافت کیوان مشتری را
Ки дар нагирифт афсунаши парӣ ро
که در نگرفت افسونش پری را
Ба пуркор дигар шуд нуктаи пардоз
به پرکار دگر شد نکته پرداز
Намӯд аз чоплусии миннати оғоз
نمود از چاپلوسی منّت آغاز
Ки эй ҳури сеӣ қади гули андом
که ای حورِ سهی قد گل اندام
Ба худ чун талх кардӣ хобу ором ?
به خود چون تلخ کردی خواب و آرام؟
зи давлати баҳраи гири андари ҷавонӣ
ز دولت بهره گیر اندر جوانی
Вабол худ машав дар зиндагонӣ
وبال خود مشو در زندگانی
Маро бишнос некӯи роўнми ман
مرا بشناس نیکو راونم من
Ба миннат ошнорўиӣаст роўн
به منت آشنارویی است راون
Туро аз ҷон гирифтам дилбари хеш
ترا از جان گرفتم دلبر خویش
Нуҳум бар пои ту ҳар даҳ сари хеш
نهم بر پای تو هر ده سر خویش
зи мижгони ту тир ром хӯрдам
ز مژگان تو تیر رام خوردم
Ба теғи ғамза бсмл кун ки мардум
به تیغ غمزه بسمل کن که مردم
Ҳалолам кун ки си ёдони пуркор
حلالم کن که ص یادان پرکار
Шикори хеш кам созанди мурдор
شکار خویش کم سازند مردار
Чу ман сад ҷони фидои созам ба як мӯӣ
چو من صد جان فدا سازم به یک موی
Чаро бандӣ ба ёди ман раҳи буи
چرا بندی به یاد من ره بوی
Нзибд аз ту дигар бе ниёзӣ
نزیبد از تو دیگر بی نیازی
Азин миннат чаро бар худ нанозӣ
ازین منت چرا بر خود ننازی
Кунам сад сари фидои пои сито
کنم صد سر فدای پای سیتا
Чаҳ яктои сирчаи даҳ то сар чаҳ сӣ то
چه یکتا سرچه ده تا سر چه سی تا
Дигар бориши парӣ дар дод овоз
دگر بارش پری در داد آواز
Ки лаънати вақфи бодо бар дғлбоз !
که لعنت وقف بادا بر دغلباز !
Дам ширӣ мазан эй камтар аз гӯр
دم شیری مزن ای کمتر از گور
Фиребам дода оварадӣ на бо зӯр
فریبم داده آوردی نه با زور
Чаҳ ҷои ром агар май буд лчмн
چه جای رام اگر می بود لچمن
Шудӣ изҳори мардӣҳои роўн
شدی اظهار مردیهای راون
Ба кин бархест аз ҷои деви ҷонкоҳ
به کین برخاست از جا دیو جانکاه
Ки муҳлат додам эй ма то ба шаш моҳ
که مهلت دادم ای مه تا به شش ماه
Кигар бар коми ман гардии зиҳӣ б хат
که گر بر کام من گردی زهی ب خت
Фидои созам ба пояти афсару тахт
فدا سازم به پایت افسر و تخت
Вагар сар дар наёрӣ зери фармон
وگر سر در نیاری زیر فرمان
зи ман бинии сиёсати ҷои эҳсон
ز من بینی سیاست جای احسان
Бифармоем занби феълони кафтор
بفرمایم ذنب فعلان کفتار
Кунанд аз қурси моҳати дафъи ноҳор
کنند از قرص ماهت دفع ناهار
Ба кафторон иҷозат дод бар бим
به کفتاران اجازت داد بر بیم
Равон шуд тира аз пеши бути сим
روان شد تیره از پیش بت سیم
Санамро он сияҳи корони арқм
صنم را آن سیه کاران ارقم
Забони неш маломат карда ҳар дам
زبان نیش ملامت کرده هر دم
Бёзрднд ҳамчун мори гурза
بیازردند همچون مار گَرزه
Ба шакли аждаҳои шери шарза
به شکل اژدهای شیر شرزه
Парӣ аз нимаи шаб то саҳаргоҳ
پری از نیمۀ شب تا سحرگاه
Малул аз ҷаври кафторони ҷонкоҳ
ملول از جور کفتاران جانکاه
Чунон шаб низ охир омад ӯ ро
چنان شب نیز آخر آمد او را
Ғами г итӣ наярзад гуфту гӯ ро
غم گ یتی نیرزد گفت و گو را
Дамодам хӯрдӣ он сари ҷӯши хӯн ро
دمادم خوردی آن سر جوش خون را
Тамошо диду дил хӯн шуд ҳнўн ро
تماشا دید و دل خون شد هنون را