Чу ҳоли лашкари девон таба дид
چو حال لشکر دیوان تبه دید
Дили андрҷт аз кӣна Биҷӯшед
دل اندرجت از کینه بجوشید
Гузашт аз ростӣ ва шуд дғлбоз
گذشت از راستی و شد دغلباز
Ки худро зоғ диду роми шаҳбоз
که خود را زاغ دید و رام شهباز
Ба наздикии лнко буд ҷое
به نزدیکی لنکا بود جایی
Чу кӯии дилбарони ҷодӯи сарое
چو کوی دلبران جادو سرایی
Чу чашми дӯсти кони соҳирӣ буд
چو چشم دوست کان ساحری بود
Зиёрати гоҳи саҳари сомрӣ буд
زیارت گاه سحر سامری بود
зи хокаши тираи оби чоҳи Бобул
ز خاکش تیره آب چاه بابل
Дамидӣ сабзаи сони Њорут зон гул
دمیدی سبزه سان هاروت زان گل
Бут афсунгарӣ будаст ҳар санг
بت افسونگری بودست هر سنگ
зи лнко буд он маъбади ду фарсанг
ز لنکا بود آن معبد دو فرسنگ
Гурезон чун зи ҷанги юзи оҳӯ
گریزان چون ز جنگ یوز آهو
Дар онҷои рафта , шуд машғӯли ҷодӯ
در آنجا رفته، شد مشغول جادو
Пас аз оташи парастии саҳара а хонд
پس از آتش پرستی سحره ا خواند
Таваққуф кард онҷо соъатӣ монад
توقف کرد آنجا ساعتی ماند
Ба ойинӣ ки аз ?бурмаи дромўхт
به آیینی که از برما درآموخت
Бихӯр ҳўми ҷодӯи як ба як сӯхт
بخُور هوم جادو یک به یک سوخت
Бурун омад зи оташи сӯрати даст
برون آمد ز آتش صورت دست
Ба аҳд ӯ шуда аз бе ғамии маст
به عهد او شده از بی غمی مست
зи шодии сари бароварда чу шаҳбоз
ز شادی سر برآورده چو شهباز
Чу ваҳм аз дида ғоӣб кард парвоз
چو وهم از دیده غائب کرد پرواز
Савора бар арробаи гашти парон
سواره بر ارابه گشت پران
Силаҳи ҷанги ҷодӯии фаровон
سلاح جنگ جادوی فراوان
Ба ҷанг шер омад бози рӯбоҳ
به جنگ شیر آمد باز روباه
Ба ҳилаи даст шерон кард кӯтоҳ
به حیله دست شیران کرد کوتاه
Стмкш чун балои осмонӣ
ستمکش چون بلای آسمانی
Назарро азл кард аз дид ҳи бонӣ
نظر را عزل کرد از دید ه بانی
На дидаи пайкари он наҳс дидӣ
نه دیده پیکر آن نحس دیدی
На гӯши овози шаст ӯ шунидӣ
نه گوش آواز شست او شنیدی
зи шасташи ҷумлаи маймунони сардор
ز شستش جمله میمونان سردار
Ҳаме хӯрданд тир бе камондор
همی خوردند تیر بی کماندار
Ба ҳаркаси тир ҷодӯяш раседӣ
به هرکس تیر جادویش رسیدی
Шудӣ мор ва ба захми андари хазидӣ
شدی مار و به زخم اندر خزیدی
Ва зон мадҳуш монадӣ шахси аФгор
و زان مدهوش ماندی شخص افگار
Нагаштӣ ҷуз ба рӯзи ҳашари ҳушёр
نگشتی جز به روز حشر هشیار
зи тири саҳари он деви фусунгар
ز تیر سحر آن دیو فسونگر
Шудаи якбор бар ҳам ҷумлаи лашкар
شده یکبار بر هم جمله لشکر
Ҳама гуфтанд коинҷои ҷуз хатар нест
همه گفتند کاینجا جز خطر نیست
Ки тири осмониро сипар нест
که تیر آسمانی را سپر نیست
Азин мансӯбаи мо аз ҷон гузаштем
ازین منصوبه ما از جان گذشتیم
Бад-ӣни шатранҷи ғоӣб мот гаштем
بدین شطرنج غائب مات گشتیم
Чунон зад тирҳо он тираи фарҷом
چنان زد تیرها آن تیره فرجام
Ки ҳам лчмн шудаи мадҳуш ва ҳам ром
که هم لچمن شده مدهوش و هم رام
Азон морони ҷодӯро асар буд
ازان ماران جادو را اثر بود
Ки афсунаш аз он сӯи симбр буд
که افسونش از آن سو سیمبر بود
Чу бахти хасми тухм хоб ифшоанд
چو بخت خصم تخم خواب افشاند
Аз он ҳар як чу дидаи баста дар монад
از آن هر یک چو دیده بسته در ماند
зи афсуни хуонеи ъФрити нопок
ز افسون خوانی عفریت ناپاک
Фаридун шуд асири мори заҳҳок
فریدون شد اسیر مار ضحاک
Ҳамоно мори бӯи ди он анбарин шаст
همانا مار بو د آن عنبرین شست
Ки сртои пои ошиқ чун дилаш хаст
که سرتا پای عاشق چون دلش خست
Ба мори ҷодуии бастаи сари шер
به مار جادویی بسته سر شیر
Гиреҳҳо бар зада чун банди шамшер
گره ها بر زده چون بند شمشیر
Чикони хӯнҳо зи захмаш чун май ноб
چکان خونها ز زخمش چون می ناب
Чу мисатони шароби олӯда дар хоб
چو مستان شراب آلوده در خواب
Ба хӯни мадҳушу лоиъқли фитода
به خون مدهوش و لایعقل فتاده
Ки масти ишқро хӯнаст бода
که مست عشق را خونست باده
Ба хӯн ғалатед чун гули нозанин буд
به خون غلطید چون گل نازنین بود
Синонҳо хори банди оҳанӣн буд
سنانها خار بند آهنین بود
Буруни сад пора чун ҷайби ятемон
برون صد پاره چون جیب یتیمان
Даруни овора чун ҷайби карямон
درون آواره چون جیب کریمان
з ҳар мӯяши синонеи рафтаи берун
ز هر مویش سنانی رفته بیرون
Чу хуршедӣ ки бошад ғарқ дар хӯн
چو خورشیدی که باشد غرق در خون
Замин гашта зхўнобши шафақи вом
زمین گشته زخونابش شفق وام
Ки гардад бистари хури лаъл дар шом
که گردد بستر خور لعل در شام
Халида дар дилаши алмоси кини хор
خلیده در دلش الماس کین خار
Чу гули хунини қабоу синаи аФгор
چو گل خونین قبا و سینه افگار
Гулӯи афтода аз тобиши дуҳул ро
گلو افتاده از تابش دهل را
Чу булбул навҳа карда марги гул ро
چو بلبل نوحه کرده مرگ گل را
Дил аз тан , тани зи ҷунбиши поратар буд
دل از تن، تن ز جنبش پاره تر بود
Ки захми теғи ишқаши коргар буд
که زخم تیغ عشقش کارگر بود
МзъФр гашта ранги лолаи гаван рӯй
مزعفر گشته رنگ لاله گون روی
Хизобӣ карда аз хӯни мшкбўи ми вай
خضابی کرده از خون مشکبو م وی
Ба пайкони хастаи дил чун дар шҳўор
به پیکان خسته دل چون در شهوار
зи дрши лаъли румони зода бисёр
ز درش لعل رمان زاده بسیار
На хаста буд роми дарди пурвирд
نه خسته بود رام درد پرورد
зи танагӣ пора гашта ҷомаи дард
ز تنگی پاره گشته جامۀ درد
Таниши сад пора чун тори кафида
تنش صد پاره چون تار کفیده
Дилаш чун нордон дар хӯни тпидаҳ
دلش چون ناردان در خون طپیده
Чу буии гул шудаи ҳолаши парешон
چو بوی گل شده حالش پریشان
Чун хуии мли пас аз мастии пушаймон
چون خوی مل پس از مستی پشیمان
Чу андрҷт чатон дид ошкоро
چو اندرجت چتان دید آشکارا
Ба саҳар хеш тозон шуд ба лнко
به سحر خویش تازان شد به لنکا
Ба пайаш роўн омад кард тақрир
به پی اش راون آمد کرد تقریر
Ки киштами рому лчмнро ба тадбир
که کشتم رام و لچمن را به تدبیر
Ба сар каҷ монад тоҷ кӣ Қубодӣ
به سر کج ماند تاج کی قبادی
Ба шодӣ зад ба шаҳри андари мунодӣ
به شادی زد به شهر اندر منادی
Ҳамеи бнўохти табли шодмонӣ
همی بنواخت طبل شادمانی
Ки душманро сар омад зиндагонӣ
که دشمن را سر آمد زندگانی
Ба сито дод фармон каз сари бом
به سیتا داد فرمان کز سر بام
Бибинад куштаи афтодаи тани ром
ببیند کشته افتاده تن رام