Назора кард моҳ аз боми афлок
نظاره کرد ماه از بام افلاک
Вуҷӯд чун каттони сар то қадами чок
وجود چون کتان سر تا قدم چاک
Фалак мегуфт бо сад зорӣу оҳ
فلک می گفت با صد زاری و آه
Паранд хур қсб кардаст ин моҳ
پرند خور قصب کردست این ماه
Макаши ҷонои дилатгар меҳрбон аст
مکش جانا دلت گر مهربان است
Ки ту моҳӣу ошиқи хаста ҷон аст
که تو ماهی و عاشق خسته جان است
Бапуш он талъат чун моҳи тобон
بپوش آن طلعت چون ماه تابان
Ки бошад хастаро моҳи офати ҷон
که باشد خسته را ماه آفت جان
Худоро бар маи рӯи мъҷри афкан
خدا را بر مه رو معجر افکن
Чу нодон дӯст кардӣ кори душман
چو نادان دوست کردی کار دشمن
Ба тан бинмуд маро захми душман
به تن بنمود مه را زخم دشمن
Ҷароҳатҳои дил аз софии тан
جراحتهای دل از صافی تن
Вар аз пандами туро дар дил малоласт
ور از پندم ترا در دل ملالست
Ту маъшӯқии туро хунаш ҳалоласт
تو معشوقی ترا خونش حلالست
Ки аз душман надидам ҳеҷ хорӣ
که از دشمن ندیدم هیچ خواری
зи шаст дӯст хӯрдам тиркорӣ
ز شست دوست خوردم تیرکاری
Магари оҳани рибои гашти ин тани ман
مگر آهن ربا گشت این تن من
Ки нанишинад бҷр паҳлуем оҳан
که ننشیند بجر پهلویم آهن
Куҳани омоҷи тири чархи перам
کهن آماج تیر چرخ پیرم
Ки натавон баршумурдани захми тирам
که نتوان برشمردن زخم تیرم
Заҳри захмии кушод аз нави дҳо не
زهر زخمی گشاد از نو دها نی
Ҳам аз пайкони дарави мондаи забонӣ
هم از پیکان درو مانده زبانی
Ғами дил варна чун гуфтӣ ба дилдор
غم دل ورنه چون گفتی به دلدار
Ки будаш як забони гуфтор бисёр
که بودش یک زبان گفتار بسیار
Ба роҳи захми дарди афканди берун
به راه زخم درد افکند بیرون
Ҳамаи тан захм шуд то грии даии хӯн
همه تن زخم شد تا گری دی خون
Чу ситои ромро дар хок ва хӯн дид
چو سیتا رام را در خاک و خون دید
зи тоқати тоқи гашт ва зор нолид
ز طاقت طاق گشت و زار نالید
Фишонд аз наргиси он сарви хиромон
فشاند از نرگس آن سرو خرامان
Чу хӯни халқ , хӯни дил ба домон
چو خون خلق ، خون دل به دامان
Фиғонаши мурдаи шамъи сад дил афрӯхт
فغانش مرده شمع صد دل افروخت
Чароғи афрӯзи нағма аз ки омухт ?
چراغ افروز نغمه از که آموخت ؟
Чароғи ҷони зи сӯзи дили тбонок
چراغ جان ز سوز دل تباناک
Парешонтар зи нури афтода бар хок
پریشان تر ز نور افتاده بر خاک
Муҳаббат хонд гӯйии саҳарҳо рӯат
محبت خواند گویی سحر ها روت
Ки симаш зар шуду зари айни ёқӯт
که سیمش زر شد و زر عین یاقوت
зи заҳр ғам шуд оби зиндагии талх
ز زهر غم شد آب زندگی تلخ
Намӯд аз захми нохуни моҳро слх
نمود از زخم ناخن ماه را سلخ
Ба сад хории бикунади он мшкбўи мӯ
به صد خواری بکند آن مشکبو مو
Ки хӯн мешуд зи машкаши нофи оҳӯ
که خون می شد ز مشکش ناف آهو
зи сӯсани дасти баста бар гул тар
ز سوسن دست بسته بر گل تر
Чу лола доғ гашта пой то сар
چو لاله داغ گشته پای تا سر
Каманди анбарин аз ҳалқа бибаред
کمند عنبرین از حلقه ببرید
Ки мурғи рӯҳ аз домаш биппаред
که مرغ روح از دامش بپرید
Ба кайвони бардаи дӯди оҳи худ ро
به کیوان برده دود آه خود را
КлФ кард аз тпончаҳи моҳи худ ро
کلف کرد از طپانچه ماه خود را
Бунафша зад ба домони самани чанг
بنفشه زد به دامان سمن چنگ
Ниқоб меҳр шуд нилӯфарии ранг
نقاب مهر شد نیلوفری رنگ
Ҳамаи тани нили гашти он симтни ҳур
همه تن نیل گشت آن سیمتن حور
Ки созад чашми захми ёри худ давр
که سازد چشم زخم یار خود دور
Ва гурзон нил набӯд ҳеҷ судӣ
و گرزان نیل نبود هیچ سودی
Барои марги худ пӯшади кабӯдӣ
برای مرگ خود پوشد کبودی
зи ҳолаш бар фалак нолид ноҳид
ز حالش بر فلک نالید ناهید
Ки маи бгдохти андари ишқи хуршед
که مه بگداخت اندر عشق خورشید
Фиғони бардошт аз бахти қафои гирд
فغان برداشت از بخت قفا گرد
Ки рӯзи давлатами тира шбо кард
که روز دولتم تیره شبا کرد
Азин толеъ ки ҷонам зуаст афкор
ازین طالع که جانم زوست افکار
Пари озорами пари озорами пари озор
پر آزارم پر آزارم پر آزار
Дилами нилӯфари хунин ниҳод аст
دلم نیلوفر خونین نهاد است
Ки хуршедам ба раҳн шаб фитод аст
که خورشیدم به رهن شب فتاد است
Ки ромо ! синаам хстӣ ва рафтӣ
که راما ! سینه ام خستی و رفتی
Гулам аз шох бишикастӣ ва рафтӣ
گلم از شاخ بشکستی و رفتی
Вуҷӯди ман кунун нақш бар обаст
وجود من کنون نقش بر آبست
Чу дарё хушк шуд моҳӣ кабобаст
چو دریا خشک شد ماهی کبابست