Чу он ғами нома бар ошиқ фурӯ хонд

چو آن غم نامه بر عاشق فرو خواند

Ҳаме бар оташ ӯ равған ифшоанд

همی بر آتش او روغن افشاند

зи ғами якборагӣ бедаст ва по шуд

ز غم یکبارگی بی دست و پا شد

Ту гӯйии рӯҳаш аз қолаб ҷудо шуд

تو گویی روحش از قالب جدا شد

зи навмидӣ бар оварадӣ дами сард

ز نومیدی بر آوردی دم سرد

Ду дида бар рухонаши гӯнаи зард

دو دیده بر رخانش گونۀ زرد

Ба ранги рухи ъдили заъфарон буд

به رنگ رخ عدیل زعفران بود

Ки шодии марги душмани ҳам азон буд

که شادی مرگ دشمن هم ازان بود

зи тоқат тоқ шуд сабраш ба якбор

ز طاقت طاق شد صبرش به یکبار

Шикофи дил чу чашмаши гашти хўнбор

شکاف دل چو چشمش گشت خونبار

Ба ҳасрат аз ҷигар оҳӣ баровард

به حسرت از جگر آهی برآورد

Ки чоки андари дили хорои даровард

که چاک اندر دل خارا درآورد

Ки нахли умри мо аз по дар афканд

که نخل عمر ما از پا در افکند

Ки тўбои маро аз бех барканд

که طوبای مرا از بیخ برکند

зи даҳ сангӣ ба ҷонами даври афлок

ز ده سنگی به جانم دور افلاک

Ки оби зиндагонии раии хат дар хок

که آب زندگانی ری خت در خاک

Спҳро ! бо миннати зинсон чаҳ кин аст

سپهرا! با منت زینسان چه کین است

Ки заҳрам дода гӯйӣ ангабин аст

که زهرم داده گویی انگبین است

Агар оташи баборӣ бар серуми бор

اگر آتش بباری بر سرم بار

Мадаи оби ҳаётам бе лаби ёр

مده آب حیاتم بی لب یار

Накардӣ бар муроди тахти фирӯз

نکردی بر مراد تخت فیروز

Сияҳтар бод аз рӯзами турои рӯз

سیه تر باد از روزم ترا روز

Дареғи он шамъи базми ҷони фурӯи барад

دریغ آن شمع بزم جان فرو برد

Дареғи он навгули хандони бпжмрд

دریغ آن نوگل خندان بپژمرد

Кунун ман зиндагиро танг донам

کنون من زندگی را تنگ دانم

Ки ҷонон меравад , ман зиндаи монам

که جانان می رود، من زنده مانم

Ба оташ ба ки уфтад кору боРом

به آتش به که افتد کار و بارم

Ки тоби таън парвона надорам

که تاب طعن پروانه ندارم

Дилаши гуфто чаро дар хӯни тпидӣ

دلش گفتا چرا در خون طپیدی

Нахоҳад буд ҳарфӣ кон шунидӣ

نخواهد بود حرفی کان شنیدی

Хазонро рӯ ба гулзор Ирам нест

خزان را رو به گلزار ارم نیست

Ҷамоли рӯҳ аз хол адам нест

جمال روح از خال عدم نیست

Намирад оби тӯфони зотши тавр

نمیرد آب طوفان زآتش طور

Ҳам аз боди фано , эмин буд ҳур

هم از باد فنا ، ایمن بود حور

Чисон бибаред сари ҷони ҷаҳон ро

چسان ببرید سر جان جهان را

Ки хрқ ва илтиёмӣ нест ҷон ро

که خرق و التیامی نیست جان را

Куҷо ҷунбад бар он каси дасти қотил

کجا جنبد بر آن کس دست قاتل

Ки гардад теғ бар ваии меҳрбони дил

که گردد تیغ بر وی مهربان دل

зи девон ғам надорад он призод

ز دیوان غم ندارد آن پریزاد

Чу оҳӯии ҳарам аз гурги бедод

چو آهوی حرم از گرگ بیداد

Мсўзони дил , чу парвонаи бто ! пок

مسوزان دل، چو پروانه بتا ! پاک

Чароғ аз сари бриднҳост бе бок

چراغ از سر بریدنهاست بی باک

Дил аз биму умедаш зор бигирист

دل از بیم و امیدش زار بگریست

Дамодами шамъи сон , мемард ме зист

دمادم شمع سان، می مرد می زیست

Ба дил гуфтӣ каз афсуну фасона

به دل گفتی کز افسون و فسانه

Ҳаёти мурдаро то кӣ баҳона ?

حیات مرده را تا کی بهانه ؟

Марои зини зиндагон ӣ шарми бодо

مرا زین زندگان ی شرم بادا

Турои ҳам зини сухани озарми бодо

ترا هم زین سخن آزرم بادا

Манам мурғи асири рӯзгорон

منم مرغ اسیر روزگاران

Хазони дидаи гулами пеш аз баҳорон

خزان دیده گلم پیش از بهاران

Ман он Кебекам ки аз байза ба парвоз

من آن کبکم که از بیضه به پرواز

Надонам ошёни ҷузи ҷангали боз

ندانم آشیان جز جنگل باز

Манам он моҳе каз сахти ҷонӣ

منم آن ماهیی کز سخت جانی

Саробаш гардад оби зиндагон ӣ

سرابش گردد آب زندگان ی

Надонам чист бории хотири шод

ندانم چیست باری خاطر شاد

Ба бахти ман кас аз модари нзоёд

به بخت من کس از مادر نزایاد

зи ишқати ин ҷафоҳо ҳеҷ шак нест

ز عشقت این جفاها هیچ شک نیست

Ки чандини ҷавр танҳо аз фалак нест

که چندین جور تنها از فلک نیست

з ман бигурез ъшқо ! варна ин бор

ز من بگریز عشقا ! ورنه این بار

Турои ҳам май барам бо хеш дар нор

ترا هم می برم با خویش در نار

Дилам аз ишқ озорӣ кашид ҳи сет

دلم از عشق آزاری کشید ه ست

Ки пунбаи зи оташ сӯзон надид ҳи сет

که پنبه ز آتش سوزان ندید ه ست

зи бори ғам ки бар ҷон ман афтод

ز بار غم که بر جان من افتاد

Агар гӯям براردи кӯҳи фарёд

اگر گویم برآرد کوه فریاد

Забони мурғ гул бишносад ар кас

زبان مرغ گل بشناسد ار کس

Бидонади кӯ ба дардам ноладу бас

بداند کو به دردم نالد و بس

Нанолад чун ба дардами булбули боғ

ننالد چون به دردم بلبل باغ

Ки сӯзад бар дили ман синаи доғ

که سوزد بر دل من سینۀ داغ

Кабобтар бар оташ хӯн наборад

کباب تر بر آتش خون نبارد

Ки бар сӯзи дили ман гиряи орад

که بر سوز دل من گریه آرد

Марои худ мурдаи бшмр то туоне

مرا خود مرده بشمر تا توانی

Ки нанг мурданаст ин зиндагонӣ

که ننگ مردنست این زندگانی

Ббикни ромро чун дид битоб

ببیکن رام را چون دید بیتاب

Тасаллиро зада бар оташаши об

تسلّی را زده بر آتشش آب

Ки беҳуда макун бар зиндаи мотам

که بیهوده مکن بر زنده ماتم

Ба мурда , навҳа бошад расми олам

به مرده، نوحه باشد رسم عالم

Гулаш беофат аз бод хазонаст

گلش بی آفت از باد خزانست

Ки сито назд роўн ҳамчу ҷонаст

که سیتا نزد راون همچو جانست

Яқини ҳнўнтро деви сияҳи бахт

یقین هنونت را دیو سیه بخت

Фиребӣ дод бҳркори худ сахт

فریبی داد بهرکار خود سخت

Ба кори ҷодуӣ мансӯба бинмуд

به کار جادویی منصوبه بنمود

Ба маъбадгоҳи роҳ баста багушӯд

به معبدگاه راه بسته بگشود

Ишорат кун кунун аз баҳри лчмн

اشارت کن کنون از بهر لچمن

Ки бишитобад ба қатлаши ҳамраҳи ман

که بشتابد به قتلش همره من

Намоями кунҷи отшхонаҳро бо р

نمایم کنج آتشخانه را با ر

Бсўзонми дарави парвонаи кирдор

بسوزانم درو پروانه کردار

Вагарна аз пас оташи парастӣ

وگرنه از پس آتش پرستی

На имконаст бар ваии чираи дастӣ

نه امکانست بر وی چیره دستی

Шаҳодат ёфт бар қавлаши дили ром

شهادت یافت بر قولش دل رام

Ба дили брёФти ором аз длором

به دل بریافت آرام از دلارام