Бародарро ба майдон чун забун дид

برادر را به میدان چون زبون دید

Чу оташи кисват оҳан бапушед

چو آتش کسوت آهن بپوشید

Сулаймони дръи Довӯдӣ ба бар кард

سلیمان درع داوودی به بر کرد

Чу афсари мғФри ҳиммат ба сар кард

چو افسر مغفر همت به سر کرد

Надидаи дидҳои зини моҷарои сахт

ندیده دیدهای زین ماجرا سخت

Сулаймон бар замину дев бар тахт

سلیمان بر زمین و دیو بر تخت

Ҳариф икдгр шуд рому роўн

حریف یکدگر شد رام و راون

Биҷунбед аз ду сӯи пӯлоду оҳан

بجنبید از دو سو پولاد و آهن

Ба марг роўн омад он замони фол

به مرگ راون آمد آن زمان فال

Ки бо исои муқобили гашти даҷол

که با عیسی مقابل گشت دجال

Чу бигрифта камон бар даст аз дӯш

چو بگرفته کمان بر دست از دوش

зи шаст ӯ зафар шуд ҳалқа дар гӯш

ز شست او ظفر شد حلقه در گوش

Хаданги ром бар ъФрит бе дайн

خدنگ رام بر عفریت بی دین

Тақаддуми ҷуста аз захми шаётин

تقدم جسته از زخم شیاطین

Ба сар дар пеши рӯи афкандаи даҳ сар

به سر در پیش رو افکنده ده سر

Чу ёҷўҷ аз пас сади Сикандар

چو یاجوج از پس سد سکندر

Ба ҳар сӯ кард рӯи он соҳиби ақбои л

به هر سو کرد رو آن صاحب اقبا ل

Зафар чун соя мерафтӣ зи дунбол

ظفر چون سایه می رفتی ز دنبال

зи дасти барад ӯ шуд дев бе по

ز دست برد او شد دیو بی پا

Чу аз млсои забон аз нори тарсо

چو از ملسا زبان از نار ترسا

Забун шуд аҳримани охири зи ҷамшед

زبون شد اهرمن آخر ز جمشید

Ки шери барфи норади тоби хуршед

که شیر برف نارد تاب خورشید

Наёрад зулмати шаби пеши хури тоб

نیارد ظلمت شب پیش خور تاب

Носитади рӯ ба рӯй шуълаи симоб

ناستد رو به روی شعله سیماب

Куҷо бо фарбеҳӣ паҳлу зад омос

کجا با فربهی پهلو زد آماس

Яхи дай кӣ тавонад сифтани алмос

یخ دی کی تواند سفتن الماس

Чу шуд мадҳуши роўни рати бҳлбон

چو شد مدهوش راون رت بهلبان

гурезондаи сӯии лнкои зи майдон

گریزانده سوی لنکا ز میدان

Гурезон шуд басони соя аз нур

گریزان شد بسان سایه از نور

Чу дарди сари з май аз табъи махмур

چو درد سر ز می از طبع مخمور

Чу душман шуд гурезони роми озод

چو دشمن شد گریزان رام آزاد

Тъоқб кард лухтии бози устод

تعاقب کرد لختی باز استاد

Вале чун дид некӯи пеш ва пас ро

ولی چون دید نیکو پیش و پس را

Надид аз номдорони ҳеҷ кас ро

ندید از نامداران هیچ کس را

Ба гардиш аз сипаҳдорони лашкар

به گردش از سپهداران لشکر

Ббикн буду ҳнўнти зафари вар

ببیکن بود و هنونت ظفر ور

Яқин донист к-эйашони куштаи гаштанд

یقین دانست کایشان کشته گشتند

Ба хӯни оғишта бар ҳам пуштаи гаштанд

به خون آغشته بر هم پشته گشتند

Ба зорӣ боз пурсед аз ббикн

به زاری باز پرسید از ببیکن

Ки гӯйӣ кушта шуд имрӯзи лчмн

که گویی کشته شد امروز لچمن

Азин ғами хӯни ман дар дил занад ҷӯш

ازین غم خون من در دل زند جوش

Ки чунаст он ҷавон ; шер зафар кӯш

که چونست آن جوان؛ شیر ظفر کوش

Ба полидн дар омад куштагон ро

به پالیدن در آمد کشتگان را

Ки бардорад тан ҳар хастаи ҷон ро

که بردارد تن هر خسته جان را

Ба хӯни паймонаҳои умри лабрез

به خون پیمانه های عمر لبریز

Аҷал мехору соқии ханҷари тез

اجل میخوار و ساقی خنجر تیز

Бародарро ба майдон ёфт хаста

برادر را به میدان یافت خسته

Чу аҳди моҳрӯёни дили шикаста

چو عهد ماهرویان دل شکسته

Биҷузи ном ӣ намонда дар ҳётш

بجز نام ی نمانده در حیاتش

Вуҷӯд бар адам карда бар оташ

وجود بر عدم کرده بر آتش

Паии тадбир ӯ дармонди барҷоӣ

پی تدبیر او درماند برجای

Ки белчмн чаҳ бошад ҳоли ман вой

که بی لچمن چه باشد حال من وای

Ҳаме гуфт аз камоли меҳрбонӣ

همی گفت از کمال مهربانی

Ки моро бар сар омад зиндагонӣ

که ما را بر سر آمد زندگانی

Агарчӣ баъди фатҳи шаҳри лнко

اگرچه بعد فتح شهر لنکا

Шавад оби ҳаётами васли сито

شود آب حیاتم وصل سیتا

Нахоҳам збсти ҳаргиз бе бародар

نخواهم زبست هرگز بی برادر

Ки буд ӯ мари маро бо ҷони баробар

که بود او مر مرا با جان برابر

Фидоем кард ҷони нозанин ро

فدایم کرد جان نازنین را

Наёрам тоби марги ин чунин ро

نیارم تاب مرگ این چنین را

Задудаи оҳу афғони ҷигари сӯз

زدوده آه و افغان جگر سوز

Шаб омад бар сари роми сияҳи рӯз

شب آمد بر سر رامِ سیه روز

Ба гӯшаш гуфт ҷомўну ббикн

به گوشش گفت جامون و ببیکن

Ки чандин ғам махӯр аз захми лчмн

که چندین غم مخور از زخم لچمن

На ҳар дардӣ давое дорад охир ?

نه هر دردی دوایی دارد آخر؟

На ҳар ранҷӣ шифоӣ дорад ои хар ?

نه هر رنجی شفایی دارد آ خر؟

Хирадмандӣ , машав девона чун маст

خردمندی، مشو دیوانه چون مست

Макун мотам ки ҷони андар таниш ҳаст

مکن ماتم که جان اندر تنش هست

Чу мардон дар алоҷ ӯ ҳаме кӯш

چو مردان در علاج او همی کوش

Чу зан то кӣ ба гиря гум кунӣ ҳуш

چو زن تا کی به گریه گم کنی هوش

Дили доно ки дар ақли сифт ҳ аст

دل دانا که در عقل سفت ه است

зи як дами сад ҳазор умед гуфт ҳост

ز یک دم صد هزار امید گفت هاست

Паии захмаши саропои дили фигорам

پی زخمش سراپا دل فگارم

Ба хотир ончӣ ояд арз дорам

به خاطر آنچه آید عرض دارم

Алоҷи ғайр азин набӯд ки ҳоле

علاج غیر ازین نبود که حالی

Равад ҳнўнт дар кӯҳи шимолӣ

رود هنونت در کوه شمالی

Гёҳоиӣ ки д арад табъи тирёк

گیاهایی که د ارد طبع تریاک

Ба оби зиндагонии руста зон хок

به آب زندگانی رسته زان خاک

Буд ҷондорўии хастаи баданҳо

بود جانداروی خسته بدنها

براردи худ ба худ пайкони з танҳо

برآرد خود به خود پیکان ز تنها

Агар пеш аз тулӯъи нури хуршед

اگر پیش از طلوع نور خورشید

Биорад он гёҳо Н ҳаст умед

بیارد آن گیاها ن هست امید

Ки заҳри захмро тирёк гардад

که زهر زخم را تریاک گردد

Вагарнаи хастаи мушт хок гардад

وگرنه خسته مشت خاک گردد

Нишони он гёҳо Н ҳаст машҳур

نشان آن گیاها ن هست مشهور

Ки дар шаби шамъ сон бошанд пари нур

که در شب شمع سان باشند پر نور