Қавлаи таъолӣ : إзи қолати амрأт умрон гуфт : зани умрон дар дъоءи хеш : раби худованди ман ! إнӣ назуррат лаки ман назр кардам турои мо фии батнии мҳррои ин ки дар шикам манаст , озод дошта буд аз ҳамаи кори ин ҷаҳонӣ . Фтқбли манӣ фаропазир аз ман . إнки أнти алсмиъи алълим ( 35 ) ки туе шунавоу доно .

قوله تعالی: إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ گفت: زن عمران در دعاء خویش: رَبِّ خداوند من! إِنِّی نَذَرْتُ لَکَ من نذر کردم ترا ما فِی بَطْنِی مُحَرَّراً این که در شکم من است، آزاد داشته بود از همه کار این جهانی. فَتَقَبَّلْ مِنِّی فرا پذیر از من. إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ (۳۵) که تویی شنوا و دانا.

Флмои взътҳо чун он фарзандро биниҳод . Қолати раб ! гуфт : худованди ман ! إнии взътҳои أнсии ман ин фарзанд ки ниҳодам , духтари зодам . . . Ва аллоҳи أълми бмои вазъату худои худ донотар бончаҳи зоду ниҳод . Ва лӣси аззикри колأнсӣу писар на чун духтараст . Ва إнии смитҳои Марям ва ман ӯро номи Марями ниҳодам . Ва إнии أъизҳои бку зритҳо ва ман вайро ва ӯ ки аз вай зояд , бзнҳори бтўи миспорми ман алшитони алрҷим ( 36 ) аз деви ронда .

فَلَمَّا وَضَعَتْها چون آن فرزند را بنهاد. قالَتْ رَبِّ! گفت: خداوند من! إِنِّی وَضَعْتُها أُنْثی‌ من این فرزند که نهادم، دختر زادم... وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ و خدا خود داناتر بآنچه زاد و نهاد. وَ لَیْسَ الذَّکَرُ کَالْأُنْثی‌ و پسر نه چون دختر است. وَ إِنِّی سَمَّیْتُها مَرْیَمَ و من او را نام مریم نهادم. وَ إِنِّی أُعِیذُها بِکَ وَ ذُرِّیَّتَها و من وی را و او که از وی زاید، بزنهار بتو میسپارم مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ (۳۶) از دیو رانده.

Фтқблҳои рабҳо бпзирФти онро худованди он . Бқбўли ҳасани бпзирФтнии некӯ .

فَتَقَبَّلَها رَبُّها بپذیرفت آن را خداوند آن. بِقَبُولٍ حَسَنٍ بپذیرفتنی نیکو.

Ва أнбтҳои нботои ҳусноу брўёнид ва баровард ӯро ба наботи некӯ . . Ва кФлҳои закариёу аллоҳ ӯро бдоштни фарои зкрё ъ супурд . Клмои дахли алайҳои закариёи алмҳроб ҳар гуҳ ки дар шудӣ закариё бар Марям дар миҳроб . Ваҷди ъндҳои рзқои бнздики вай рӯзӣ ёфтӣ . Қол ё Марям гуфт : эй Марям ! أнии лаки ҳозои ин туро аз куҷост ? қолати ҳў ман ъанд аллоҳ гуфтӣ : он аз наздик худост . إни аллоҳи ирзқи ман ишоءи бғири ҳисоб ( 37 ) худоӣ рӯзӣ медиҳад ӯро ки хоҳад , беқиёс ва беҳисоб .

وَ أَنْبَتَها نَباتاً حَسَناً و برویانید و برآورد او را به نبات نیکو.. وَ کَفَّلَها زَکَرِیَّا و اللَّه او را بداشتن فرا ذکریا ع سپرد. کُلَّما دَخَلَ عَلَیْها زَکَرِیَّا الْمِحْرابَ هر گه که در شدی زکریا بر مریم در محراب. وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً بنزدیک وی روزی یافتی. قالَ یا مَرْیَمُ گفت: ای مریم! أَنَّی لَکِ هذا این ترا از کجاست؟ قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ گفتی: آن از نزدیک خداست. إِنَّ اللَّهَ یَرْزُقُ مَنْ یَشاءُ بِغَیْرِ حِسابٍ (۳۷) خدای روزی میدهد او را که خواهد، بی‌قیاس و بی‌حساب.

Ҳнолки дуои закариёи рабаи он гуҳ бар онҷои закариё ъ хонд худованди хешро , қол раб гуфт : худованди ман ! ҳби лии ман лднки бахши маро аз наздики худ зуррияи тайибаи фарзандии поку неки бахт , إнки самиъи алдъоء ( 38 ) ки ту шунаванда дъоӣӣ .

هُنالِکَ دَعا زَکَرِیَّا رَبَّهُ آن گه بر آنجا زکریا ع خواند خداوند خویش را، قالَ رَبِّ گفت: خداوند من! هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ بخش مرا از نزدیک خود ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً فرزندی پاک و نیک‌بخت، إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعاءِ (۳۸) که تو شنونده دعائی.

Фнодтаҳ , алмлоӣкаҳи Фриштгон овоз доданд закариёроу ҳўи қоиму вай бар пой буд ислии фии алмҳроб намоз мекард дар миҳроб , أни аллоҳи ибшрк ки худои туро бишорат медиҳад биҳиии бпсрии ном ӯ яҳёи мсдқои устувори гиру гувоҳи бклмаҳи ман аллоҳи бсхнӣ аз худоу сидоу меҳтарии зираку бурдбору ҳсўро ва на хоҳанда занон , пок аз боист ҷимоъ ва набиё ман алсолҳин ( 39 )у пайғомбарӣ аз шоистагон .

فَنادَتْهُ، الْمَلائِکَةُ فریشتگان آواز دادند زکریا را وَ هُوَ قائِمٌ و وی بر پای بود یُصَلِّی فِی الْمِحْرابِ نماز میکرد در محراب، أَنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکَ که خدای ترا بشارت میدهد بِیَحْیی‌ بپسری نام او یحیی مُصَدِّقاً استوار گیر و گواه بِکَلِمَةٍ مِنَ اللَّهِ بسخنی از خدا وَ سَیِّداً و مهتری زیرک و بردبار وَ حَصُوراً و نه خواهنده زنان، پاک از بایست جماع وَ نَبِیًّا مِنَ الصَّالِحِینَ (۳۹) و پیغامبری از شایستگان.

Қоли раб ! гуфт : худованди ман ! أнии икўни лии ғуломи марои писарӣ чун буд ?у қади блғнии алкбру перӣ бмн раседу амрأтии ъоқру зани ман нозоянда қол гуфт Фриштаҳ эй аз пайғоми худо : кзлки аллоҳи иФъли мо ишоء ( 40 ) чунинаст худо , он кунад ки худ хоҳад .

قالَ رَبِّ! گفت: خداوند من! أَنَّی یَکُونُ لِی غُلامٌ مرا پسری چون بود؟ وَ قَدْ بَلَغَنِیَ الْکِبَرُ و پیری بمن رسید وَ امْرَأَتِی عاقِرٌ و زن من نازاینده قالَ گفت فریشته‌ای از پیغام خدا: کَذلِکَ اللَّهُ یَفْعَلُ ما یَشاءُ (۴۰) چنین است خدا، آن کند که خود خواهد.

Қоли раб ! закариё ( ъ ) гуфт : худованди ман ! аҷъли лии ояи нишонеи бахши марои қоли оитк ҷавоб дод вайро ки : нишоне ту онаст أлои такаллуми анноси салосаи أём ки сухан нагӯйӣ бо мардумони се рӯз , إлои рмзои магари нмўнӣу ишоратӣ . Ва азкри рбки ксиро ва ёд кун худованди хешро фаровон ,у сбҳи болъшӣу алإбкор ( 41 )у вайро бпокӣ биситой бшбонгоаҳу бомдод .

قالَ رَبِّ! زکریا (ع) گفت: خداوند من! اجْعَلْ لِی آیَةً نشانی بخش مرا قالَ آیَتُکَ جواب داد وی را که: نشانی تو آنست أَلَّا تُکَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَیَّامٍ که سخن نگویی با مردمان سه روز، إِلَّا رَمْزاً مگر نمونی و اشارتی. وَ اذْکُرْ رَبَّکَ کَثِیراً و یاد کن خداوند خویش را فراوان، وَ سَبِّحْ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِبْکارِ (۴۱) و وی را بپاکی بستای بشبانگاه و بامداد.