Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими иштиқоқ « исм » аз смўаст . Ва маънии смў иртифоъаст , яъне ки ном смоء номварасту нишони иртифоъ ӯ . Ва худованди моро ъзу ҷли номҳост дар китоб ва дар суннат ва бидон номҳо номвараст , он номаст ки ҳаст ва он ҳаст ки номи ҳаргизи чунуи номвари бад-ӣни сифат . Кадоми махлуқро шер ном кунанду бад дил ояд ?у дарё ном кунанду бахил буд ?у моҳ ном кунанд ва зишт ояд ? холиқи ҷли сноؤаҳ бар хилоф инаст ки худовандӣ беайб ва бар сифат камоласт . Бо иззат ва бо ҷалоласт бо лутф ва бо ҷамоласт . Бо фазл ва бо нўолст . Вуҷӯд ӯ дилҳоро кароматаст ! шуҳуд ӯ ҷонҳоро вилоятаст ! нодир ёфта дар аён ,у ширин дар ҳикоятаст ! як назари бъноит агар кунад ҳамаро кифоятаст .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اشتقاق «اسم» از سموّ است. و معنی سموّ ارتفاع است، یعنی که نام سماء نامورست و نشان ارتفاع او. و خداوند ما را عزّ و جلّ نامهاست در کتاب و در سنّت و بدان نامها نامور است، آن نامست که هست و آن هست که نام هرگز چنو نامور بدین صفت. کدام مخلوق را شیر نام کنند و بد دل آید؟ و دریا نام کنند و بخیل بود؟ و ماه نام کنند و زشت آید؟ خالق جل ثناؤه بر خلاف اینست که خداوندی بی عیب و بر صفت کمالست. با عزت و با جلالست با لطف و با جمالست. با فضل و با نوالست. وجود او دلها را کرامت است! شهود او جانها را ولایت است! نادر یافته در عیان، و شیرین در حکایت است! یک نظر بعنایت اگر کند همه را کفایتست.

Он пер тариқат гуфт : « худовандо ! нисори дили ман умеди дидори тест , баҳори ҷони ман дар марғзори висоли тест . » он ҳамон орзӯаст ки он мухаддира кард « раби ибни лии ъндки битои фии алҷнаҳ » .

آن پیر طریقت گفت: «خداوندا! نثار دل من امید دیدار تست، بهار جان من در مرغزار وصال تست.» آن همان آرزوست که آن مخدّره کرد «ربّ ابن لی عندک بیتا فی الجنة».

Яҳёи маоз ҳамин гуфт « илоҳӣ ! أхлии алътоёи фии қалбии рҷоؤк ,у أҳби алсоъоти إлии соъаҳи фӣҳо лқоؤк » он чаҳ ҷое буд ки ваъдаи дидор фаромӯш кунад ? , ва он чаҳ дилӣ буд ки насими маориф аз гулзори висоли набавӣад ? , ва он чаҳ забонӣ буд ки ҷузи номи дӯсти бахуд роҳ диҳад ? каз номи дӯсти буи дӯст ояд , ва аз ҳадиси дӯсти роҳат ҷон фазояд !

یحیی معاذ همین گفت «الهی! أخلی العطایا فی قلبی رجاؤک، و أحبّ الساعات إلیّ ساعة فیها لقاؤک» آن چه جایی بود که وعده دیدار فراموش کند؟، و آن چه دلی بود که نسیم معارف از گلزار وصال نبوید؟، و آن چه زبانی بود که جز نام دوست بخود راه دهد؟ کز نام دوست بوی دوست آید، و از حدیث دوست راحت جان فزاید!

Қавла : ?илам , аллоҳи лои إлаҳи إлои ҳўи ?илами рамз дӯстӣаст , хитобии сарбаста бо ошиқони кори афтода . Аллоҳи тавҳиди ъорФонст , асбобу ашколу ағёр фаромӯш карда ,у забонашон бо нафии инҳо нопардохта , ҳам аз аввал бар сари нуктаи исботи ҳақи афтода . « лои إлаҳи إлои ҳў » . Тавҳиди оммаи мؤмнонст , аз дар нафии даромада ва аз торикии бегонагӣу парокандагии бози руста ,у бъоқбти бнўри тавҳид бар афрӯхта !

قوله: الم، اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الم رمز دوستی است، خطابی سربسته با عاشقان کار افتاده. اللَّه توحید عارفانست، اسباب و اشکال و اغیار فراموش کرده، و زبانشان با نفی این‌ها ناپرداخته، هم از اول بر سر نکته اثبات حق افتاده. «لا إله إلّا هو». توحید عامه مؤمنانست، از در نفی درآمده و از تاریکی بیگانگی و پراکندگی باز رسته، و بعاقبت بنور توحید بر افروخته!

Аввали роз бо ошиқонаст , охири ниёзи ошноёнст , миёнаи нози ъорФонсту рози ошиқӣ то ниёзи ошноӣ ҳазор манзиласт ошноёнро фурӯди оранд « фии ҷиноту наҳр » орифонро фурӯди оранд « фии мақъади сидқ » ошиқонро фурӯди оранд дар ҳазрати ъндит « ъанд млики муқтадир » . Чандон ки миёни ошноӣ ва ошиқӣаст ҳамчандон миёни ҷиноту наҳр ва миён ъанд млик муқтадираст , ҳар касро бақадр ҳиммату андозаи маърифати хеш .

اول راز با عاشقانست، آخر نیاز آشنایانست، میانه ناز عارفانست و راز عاشقی تا نیاز آشنایی هزار منزلست آشنایان را فرود آرند «فی جنّات و نهر» عارفان را فرود آرند «فی مقعد صدق» عاشقان را فرود آرند در حضرت عندیّت «عند ملیک مقتدر». چندان که میان آشنایی و عاشقی است همچندان میان جنات و نهر و میان عند ملیک مقتدر است، هر کس را بقدر همت و اندازه معرفت خویش.

Хитоби ошноён аз ҷаббор олам онаст ки Мустафо ( с ) гуфт : ани шӣтми анбأткми мо аввали мо иқўли аллоҳи ъзу ҷли ллмؤмнину аввали мо иқўлўни ?ла ? қлнои нъм ё расӯли аллоҳ . Қол : ани аллоҳи иқўли ллмؤмнини ҳилли аҳббтми лақое ? Фиқўлўни нъм . Фиқўл : лам ? Фиқўлўн : рҷоءи ъФўку мғФртки Фиқўл : ваҷабати лаками мағфиратӣ »

خطاب آشنایان از جبّار عالم آنست که مصطفی (ص) گفت: ان شئتم انبأتکم ما اوّل ما یقول اللَّه عزّ و جلّ للمؤمنین و اول ما یقولون له؟ قلنا نعم یا رسول اللَّه. قال: انّ اللَّه یقول للمؤمنین هل احببتم لقایی؟ فیقولون نعم. فیقول: لم؟ فیقولون: رجاء عفوک و مغفرتک فیقول: وجبت لکم مغفرتی»

Ҳосили кор ошноён онаст ки аз худои мағфират ва афв хоҳанд ,у ҳосили кор ошиқон онаст ки бо Мустафо с гуфт шаби миъроҷ : « кун лии комаи лами ткни Фокўни лаки комаи лами азал » .

حاصل کار آشنایان آنست که از خدا مغفرت و عفو خواهند، و حاصل کار عاشقان آنست که با مصطفی ص گفت شب معراج: «کن لی کما لم تکن فاکون لک کما لم ازل».

Он гуҳи хитоб бо мувоҷеҳат гардониду миннат бар он меҳтари олами ниҳод ва гуфт : « назул алейк алкитоби болҳқ » эй меҳтар ! туро чаҳ зиёнгар бодияи ғайбати рӯз кӣ чанд насиби халқро дар пеши каъбаи висолати ниҳодам ? ту он байн ки як соъати туро аз фаромӯш кардагон накардам , на пайғому нома аз ту боз гирифтам . Ошиқро ҳамаи тасаллӣ дар номаи дӯст буд , ғарибро ҳамаи роҳат аз нома хеш бигушоед .

آن گه خطاب با مواجهت گردانید و منّت بر آن مهتر عالم نهاد و گفت: «نزّل علیک الکتاب بالحق» ای مهتر! ترا چه زیان گر بادیه غیبت روز کی چند نصیب خلق را در پیش کعبه وصالت نهادم؟ تو آن بین که یک ساعت ترا از فراموش کردگان نکردم، نه پیغام و نامه از تو باز گرفتم. عاشق را همه تسلی در نامه دوست بود، غریب را همه راحت از نامه خویش بگشاید.

Мсдқои лмои байни идиаҳ эй меҳтар ! анбёءи пешинароу уммати гузаштаро гуфта будам дар он номҳо ки боишон додам ки марои дӯстӣ азизасту ҳабибии Карим , бмؤмнони раҳим , бо даравишони чарби сухану меҳрбон , ва бо халқи азим , бисоти шаръ ӯ дар охир алзмон густаронем то ҳамаи шаръҳо насх кунад ,у ҳамаи ақдҳо фасх кунад . Ин нома ки бтў фиристодам эй меҳтар ! таҳқиқи он ваъда мавъӯдаст ки ваъдаи мо бозӣ набӯду сухани мо маҷозӣ набӯд . Ва أнзли алтўроаҳу алإнҷили ман қабл ҳудои ллносу أнзли алФрқон эй меҳтари нигар то ғайрият дар роҳ набувват наёяд . Бдонкаҳи анбиёро нома ҳо фиристодам пеш аз ту , ки мазмуни он номаҳо ҳадиси ту буду тартиби кори туу каромати ту ,

مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ ای مهتر! انبیاء پیشینه را و امّت گذشته را گفته بودم در آن نامها که بایشان دادم که مرا دوستی عزیز است و حبیبی کریم، بمؤمنان رحیم، با درویشان چرب سخن و مهربان، و با خلق عظیم، بساط شرع او در آخر الزمان گسترانیم تا همه شرعها نسخ کند، و همه عقدها فسخ کند. این نامه که بتو فرستادم ای مهتر! تحقیق آن وعده موعودست که وعده ما بازی نبود و سخن ما مجازی نبود. وَ أَنْزَلَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِیلَ مِنْ قَبْلُ هُدیً لِلنَّاسِ وَ أَنْزَلَ الْفُرْقانَ ای مهتر نگر تا غیریّت در راه نبوت نیاید. بدانکه انبیا را نامه‌ها فرستادم پیش از تو، که مضمون آن نامه‌ها حدیث تو بود و ترتیب کار تو و کرامت تو،

إни аллазӣнаи кФрўои боёти аллоҳи ?лаами азоби шадиду аллоҳи азизи зўи интиқом эй меҳтар ! то кӣ ҳақи хеши Фдоءи ин рамидагон кунӣу ҳазимати эшон аз сиёсати қтиъти мост , лълки бохъи нФски أлои икўнўои муъминин . То кӣ гирди дилҳои зангори гирифтаи эшон броӣӣ ?у харобии он дилҳо аз савлати иззати мости бали табъи аллоҳи алайҳои бкФрҳм .

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِآیاتِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِیدٌ وَ اللَّهُ عَزِیزٌ ذُو انْتِقامٍ ای مهتر! تا کی حق خویش فداء این رمیدگان کنی و هزیمت ایشان از سیاست قطیعت ماست، لَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ أَلَّا یَکُونُوا مُؤْمِنِینَ. تا کی گرد دلهای زنگار گرفته ایشان برائی؟ و خرابی آن دلها از صولت عزّت ماست بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَیْها بِکُفْرِهِمْ.

То кӣ тадбир кашондан он қуфлҳо кунӣ ?у нақши он меҳр аз хазинаи адли мост , أми алии қулӯби أқФолҳо то кӣ въду ваъиду нозу Наими бсмъи бӯи толибу бӯи ҷаҳли фурӯи хуоне ?

تا کی تدبیر کشاندن آن قفلها کنی؟ و نقش آن مهر از خزینه عدل ماست، أَمْ عَلی‌ قُلُوبٍ أَقْفالُها تا کی وعد و وعید و ناز و نعیم بسمع بو طالب و بو جهل فرو خوانی؟

Ва ризндаҳи он арзири бсмъи эшон қаҳри мост ! إнки лои тҳдии ман أҳббт . То кӣ моҳи бадв ним кунӣ ?у мӯъҷизот арза кунӣ ? он ҳеҷ гуҳ дар чашмашон наёяд ки пӯшиши он басирату наҷосати он ниҳоди эшон аз ҳукми мост . أўлӣки аллазӣнаи лами ирди аллоҳи أни итҳри қлўбҳм . Наузи биллоҳи ман азобау нқмтаҳ .

و ریزنده آن ارزیر بسمع ایشان قهر ماست! إنّک لا تهدی من أحببت. تا کی ماه بدو نیم کنی؟ و معجزات عرضه کنی؟ آن هیچ گه در چشمشان نیاید که پوشش آن بصیرت و نجاست آن نهاد ایشان از حکم ماست. أولئک الّذین لم یرد اللَّه أن یطهّر قلوبهم. نعوذ باللّه من عذابه و نقمته.

إни аллоҳи лои ихФии алайҳи шайъи ءи фии алأрзу лои фии алсмоء эй худованди донои поки дон , неки дон , ҳамаи дон , дурбини наздики дон , туе аз ниҳони огоҳу огоҳи баҳри гоҳи туе .

إِنَّ اللَّهَ لا یَخْفی‌ عَلَیْهِ شَیْ‌ءٌ فِی الْأَرْضِ وَ لا فِی السَّماءِ ای خداوند دانای پاک دان، نیک دان، همه دان، دوربین نزدیک دان، تویی از نهان آگاه و آگاه بهر گاه تویی.

Туро чаҳ банки баланд чаҳ рози борӣк , чаҳ рӯзи равшан чаҳ шаби торик , эй шунавоӣ ки ҳамаи овозҳо шинавӣ , эй доноӣ ки баҳамаи розҳо рисӣ , эй бенаӣ ки ҳамаи даврҳо бинӣ .

ترا چه بانک بلند چه راز باریک، چه روز روشن چه شب تاریک، ای شنوایی که همه آوازها شنوی، ای دانایی که بهمه رازها رسی، ای بینایی که همه دورها بینی.

Ҳўи алзии исўркми фии алأрҳоми Киеви ишоءи алоиаҳ . . . Сухани дарин аз ду ваҷҳаст : яке дар исботи сӯрати офаридагори ҷли ҷалолау ъзи шона , дигар дар баёни қудрати вайу изҳори неъмат ва бар ниҳоди миннат дар тақдиру тасвири халқ . Аммо дар исботи сӯрати холиқи хабар дурустаст аз Мустафои с : « халқи одами алии сӯратау тӯлаи сутуни зроъо . »

هُوَ الَّذِی یُصَوِّرُکُمْ فِی الْأَرْحامِ کَیْفَ یَشاءُ الآیه... سخن درین از دو وجه است: یکی در اثبات صورت آفریدگار جل جلاله و عز شانه، دیگر در بیان قدرت وی و اظهار نعمت و بر نهاد منت در تقدیر و تصویر خلق. اما در اثبات صورت خالق خبر درست است از مصطفی ص: «خلق آدم علی صورته و طوله ستون ذراعا.»

Ва рӯй « алии сувараи виҷҳа » .

و روی «علی صورة وجهه».

Аҳли таъвил ки мояи дайни эшон тмўиаҳу таъвил ва нафйаст азоФт «ҳо » аз ҳақи ҷли ҷалолаи бгрдониднд ва аз зоҳири баргаштанд . Ва аҳли суннат ки мояи дайни эшон самъу қабул ва таслимаст таъвили бгзоштнд ва бар зоҳир бирафтанд ва гуфтанд азоФт «ҳо » дайни хабар бо худосту баҳсу тафаккуру таъвили нрўост ,у бтшбиаҳ пиндоштан хатост , ки ҳақи ҷли ҷалола дар ҳамаи сифот бе ҳамтост .

اهل تأویل که مایه دین ایشان تمویه و تأویل و نفی است اضافت «ها» از حق جل جلاله بگردانیدند و از ظاهر برگشتند. و اهل سنت که مایه دین ایشان سمع و قبول و تسلیم است تأویل بگذاشتند و بر ظاهر برفتند و گفتند اضافت «ها» دین خبر با خداست و بحث و تفکر و تأویل نرواست، و بتشبیه پنداشتن خطاست، که حق جل جلاله در همه صفات بی‌همتاست.

Ва дар боби руят хабарҳо фаровонаст , ки ҳақро ҷли ҷалола , сувара ва ваҷҳ тобонаст ибни аббос ривоят кунад ки Мустафо с гуфт « раъйати рабии фии аҳсани сувара »

و در باب رؤیت خبرها فراوانست، که حق را جل جلاله، صورة و وجه تابانست ابن عباس روایت کند که مصطفی ص گفت «رأیت ربی فی احسن صورة»

Ва брўоити абӯи эмомаи боҳиллӣ Мустафо гуфт « троءои лии рабии фии аҳсани сувараи Фқол ё Муҳамад ! Фқлти лаббайку съдик ! Фқоли фӣами ахтсми алмлأи алоълӣ ? . . . »

و بروایت ابو امامة باهلی مصطفی گفت «تراءا لی ربی فی احسن صورة فقال یا محمد! فقلت لبّیک و سعدیک! فقال فیم اختصم الملأ الاعلی؟...»

Ва ин хабар бастӣ дораду биҷой хеш гуфта шавад аншоءи аллоҳу ривояти ҷобири ибн смраҳ онаст ки « إни аллоҳи табораку таъолии таҷаллии лии фии аҳсани сувара »

و این خبر بسطی دارد و بجای خویش گفته شود انشاء اللَّه و روایت جابر ابن سمره آنست که «إن اللَّه تبارک و تعالی تجلّی لی فی احسن صورة»

Ва брўоити инс

و بروایت انس‌

« ?утонеи рабии фии аҳсани сувара » .

«اتانی ربی فی احسن صورة».

Ва ҳам инс мегуяд ( мавқуф биравӣ ) : إни Фимои Ямани аллоҳи ъзу ҷл ба алии одами явми алқёмаҳи ани иқўли ?ла : « ?илами анҳлки сӯратӣ » .

و هم انس میگوید (موقوف بروی): إن فیما یمن اللَّه عز و جل به علی آدم یوم القیامة ان یقول له: «الم انحلک صورتی».

Ва ани ибни аббоси қол : « схти Мӯсои алӣ банӣ Исроил Флмо назул болҳҷри қоли ашрбўо ё ҳмир ! Фоўҳии аллоҳи таъолии илайҳ « мислати хлқои хлқтҳми алии сӯратии болҳмр » .

و عن ابن عباس قال: «سخط موسی علی بنی اسرائیل فلما نزل بالحجر قال اشربوا یا حمیر! فاوحی اللَّه تعالی الیه «مثّلت خلقا خلقتهم علی صورتی بالحمر».

Ва дар хабар қиёмат маърӯфаст ки Мустафо с гуфт « Фётиҳми аллоҳи ъзу ҷли фии ғайри алсўраҳи аллтии иърФўн , Фиқўли анои рбкм , Фиқўлўни рбно , Фитбъўнаҳ »

و در خبر قیامت معروفست که مصطفی ص گفت «فیاتیهم اللَّه عز و جل فی غیر الصورة اللتی یعرفون، فیقول انا ربکم، فیقولون ربّنا، فیتبعونه»

Ва ани ъкрмаҳи ани ибни аббоси қол алнабӣ : « алсўраҳи алрأси Фозои أқтъи Флои сувара »

و عن عکرمه عن ابن عباس قال النبی: «الصورة الرأس فاذا أقطع فلا صورة»

Дарин хабарҳо худовандони дилро баён равшанасту бурҳони содиқ ки офаридагорро сӯратасту лафзи мҳтрз мтбъ онаст ки гӯйанд « ?лаи сувара » ё гӯйанд « ҳўи зўи сувара , » нгўӣим ӯро ки мусаввираст , ки аъиммаи салаф ин нагуфтаанд ва написандида балки гуфтаанд ки ӯро суварааст ва ваҷҳаст , ва худ ъзи ҷалолаи бълми он мстأср ,у халқ аз дарёфт Киеву канаи он оҷиз , чунон ки худ бхлқ намонад суварау ваҷҳи ваии бсўраҳу ваҷҳ халқ намонад . Сувараи халқи резад ва ночиз шавад ва фонӣ гардад ,у сувараи худованд бо ҷалол ва икромаст ва бо сбҳоти нур ва барқҳои дурахшон , агар ҳиҷоб аз он бардорад аз сбҳоту равшаноӣу дурахшонеи ваии осмон ва замин бисӯзаду бирезад . Ва ин дар хабараст : « луи кашфҳо лأҳрқти сбҳоти виҷҳаи кули шайъи ءи адркаҳи Басра . »

درین خبرها خداوندان دل را بیان روشن است و برهان صادق که آفریدگار را صورت است و لفظ محترز متبع آنست که گویند «له صورة» یا گویند «هو ذو صورة،» نگوئیم او را که مصوّر است، که ائمه سلف این نگفته‌اند و نپسندیده بلکه گفته‌اند که او را صورة است و وجه است، و خود عز جلاله بعلم آن مستأثر، و خلق از دریافت کیف و کنه آن عاجز، چنان که خود بخلق نماند صورة و وجه وی بصورة و وجه خلق نماند. صورة خلق ریزد و ناچیز شود و فانی گردد، و صورة خداوند با جلال و اکرامست و با سبحات نور و برقهای درخشان، اگر حجاب از آن بردارد از سبحات و روشنایی و درخشانی وی آسمان و زمین بسوزد و بریزد. و این در خبر است: «لو کشفها لأحرقت سبحات وجهه کلّ شی‌ء ادرکه بصره.»

Аммо сухан аз рӯй тасвир онаст ки раби Алъоламин миннат бар одамиёни ниҳоди бойени сувара бар камолу чеҳраи боҷамол ки эшонро дод гуфт : «у сўркми Фأҳсни сўркм » .

اما سخن از روی تصویر آنست که رب العالمین منت بر آدمیان نهاد باین صورة بر کمال و چهره باجمال که ایشان را داد گفت: «وَ صَوَّرَکُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَکُمْ».

Ҷой дигар гуфт : « лақади хлқнои алإнсони фии أҳсни тақвим » ва ин тахсӣс одамиёнаст аз миёни ҷонварон ,у биҷузи эшон касро ин манзалати надоду бад-ӣн мсобт нарасонид вари ҳамаи Фриштаҳ муқаррабаст . Дар осори биоранд ки ё аҷабо , Фриштаҳро бёФриди номи ваии Ҷабраил , вайро шашсад пар тоўсӣ дод мурассаъи бҷўоҳр , бо ҷлҷлаҳҳои заррин , огндаҳи бмшки бўё чун бар худ биҷунбад аз ҳар ҷлҷлии овозии хуш берун ояду нғмтӣ ки бидон дигар намонад . Ва он Фриштаҳи дигари исрофил ки як пояи арш бар дӯш вайаст ҳар гуҳ ки тасбеҳи даргиради ҳамаи Фриштгони осмон хомӯш шаванду тасбеҳи хеш дар боқӣ ниҳанд аз он савти некӯу нғмти хуш ки исрофил берун медиҳад . Ва зинҷои Фрогзри арши азим , ки мстўӣ бар вай худоӣ ҷаҳонаст , ва ӯро конгрессҳост ки дар ваҳм одамӣ наёяд ,у қадари он кас надонад ,у нури офтоб дар ҷанби нур арш нопадидасту ночиз .

جای دیگر گفت: «لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ» و این تخصیص آدمیان است از میان جانوران، و بجز ایشان کس را این منزلت نداد و بدین مثابت نرسانید ور همه فریشته مقرب است. در آثار بیارند که یا عجبا، فریشته را بیافرید نام وی جبرئیل، وی را ششصد پر طاوسی داد مرصّع بجواهر، با جلجله‌های زرّین، آگنده بمشک بویا چون بر خود بجنبد از هر جلجلی آوازی خوش بیرون آید و نغمتی که بدان دیگر نماند. و آن فریشته دیگر اسرافیل که یک پایه عرش بر دوش ویست هر گه که تسبیح درگیرد همه فریشتگان آسمان خاموش شوند و تسبیح خویش در باقی نهند از آن صوت نیکو و نغمت خوش که اسرافیل بیرون می‌دهد. و زینجا فراگذر عرش عظیم، که مستوی بر وی خدای جهانست، و او را کنگره‌هاست که در وهم آدمی نیاید، و قدر آن کس نداند، و نور آفتاب در جنب نور عرش ناپدیدست و ناچیز.

Ин ҳамаи махлуқоти барин сифати бёФриду ҳичизро нагуфт ки некӯаш сӯратӣ додам ё некӯаши офаридам , магари одамиро ки аз хоки тира бар кашиду вайро бидон манзалати расонид ки дар офариниши ваии гоҳи худро ситуду гоҳи вайро : худро , гуфт « Фтборки аллоҳи أҳсни алхолқин , »у вайро гуфт « аўлӣки ҳам алрошдўн » « аўлӣки хайри албриаҳ » субҳонаи субҳонаи ҳозои ҳўи алФзли алкбиру алФўзи алъзим . Иқўли таъолии фузалои ман аллоҳ ва нааммау аллоҳи алӣами ҳаким .

این همه مخلوقات برین صفت بیافرید و هیچیز را نگفت که نیکوش صورتی دادم یا نیکوش آفریدم، مگر آدمی را که از خاک تیره بر کشید و وی را بدان منزلت رسانید که در آفرینش وی گاه خود را ستود و گاه وی را: خود را، گفت «فتبارک اللَّه أحسن الخالقین،» و وی را گفت «اولئک هم الراشدون» «اولئک خیر البریة» سبحانه سبحانه هذا هو الفضل الکبیر و الفوز العظیم. یقول تعالی فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ نِعْمَةً وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ.