Қавлаи таъолӣ : ё أҳли алкитоб эй аҳли тавроту Инҷили лами тҳоҷўни фии إброҳим чаро ҳуҷҷати мисозиди худро дар иброҳӣм ( ъ ) ва мо أнзлти алтўроаҳу алإнҷили إлои ман баъда ва худ нафарстоданад на таврот ва на Инҷил , магари пас иброҳӣм , أи Флои тъқлўн ( 65 ) ҳеҷ май дрнёўрид ?

قوله تعالی: یا أَهْلَ الْکِتابِ ای اهل تورات و انجیل لِمَ تُحَاجُّونَ فِی إِبْراهِیمَ چرا حجت میسازید خود را در ابراهیم (ع) وَ ما أُنْزِلَتِ التَّوْراةُ وَ الْإِنْجِیلُ إِلَّا مِنْ بَعْدِهِ و خود نفرستادند نه تورات و نه انجیل، مگر پس ابراهیم، أَ فَلا تَعْقِلُونَ (۶۵) هیچ می درنیاورید؟

Ҳо бедори бед ва гӯш доред أнтми ҳؤлоءи шумо ки ӣнонед .

ها بیدار بید و گوش دارید أَنْتُمْ هؤُلاءِ شما که اینان‌اید.

Ҳоҷҷтм ҳуҷҷат меоред Фимои лакам ба илм дар ончии шуморо бон илмаст .

حاجَجْتُمْ حجّت می‌آرید فِیما لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ در آنچه شما را بآن علم است.

Флми тҳоҷўн чаро ҳуҷҷат меоред ? Фимои лӣси лакам ба илм дар он чиз ки шуморо дар он илм нест ва на аз он огоҳӣ ?у аллоҳи иълму أнтми лои тълмўн ( 66 ) . Ва худо донад ва шумо ндонед .

فَلِمَ تُحَاجُّونَ چرا حجّت می‌آرید؟ فِیما لَیْسَ لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ در آن چیز که شما را در آن علم نیست و نه از آن آگاهی؟ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ (۶۶). و خدا داند و شما ندانید.

Мо кони إброҳими иҳўдёи иброҳӣми ҳаргиз ҷуҳуд набӯду лои нсронё ва на тарсо буду локини кони ҳниФо мусалламан локини ҳанифӣ буд , мусулмон . Ва мо кони ман алмшркин ( 67 )у ҳаргиз аз анбозгирон ва анбоз хонон бо худоӣ набӯд .

ما کانَ إِبْراهِیمُ یَهُودِیًّا ابراهیم هرگز جهود نبود وَ لا نَصْرانِیًّا و نه ترسا بود وَ لکِنْ کانَ حَنِیفاً مُسْلِماً لکن حنیفی بود، مسلمان. وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکِینَ (۶۷) و هرگز از انبازگیران و انباز خوانان با خدای نبود.

إни أўлии анноси бإброҳими аввалитар мардумон ба иброҳӣми ллзини атбъўаҳ эшонанд ки бар пай ӯанду ҳозо алнабӣ ва ин пайғомбару аллазӣнаи омнўо ва эшон ки бгрўиднду аллоҳ вале алмؤмнин ( 68 )у худои ёр муъминонаст ва дар нусрату мъўнти наздик боишонаст .

إِنَّ أَوْلَی النَّاسِ بِإِبْراهِیمَ اولی‌تر مردمان به ابراهیم لَلَّذِینَ اتَّبَعُوهُ ایشان‌اند که بر پی اواند وَ هذَا النَّبِیُّ و این پیغامبر وَ الَّذِینَ آمَنُوا و ایشان که بگرویدند وَ اللَّهُ وَلِیُّ الْمُؤْمِنِینَ (۶۸) و خدای یار مؤمنان است و در نصرت و معونت نزدیک بایشان است.

Вдти тоӣФаҳи ман أҳли алкитоб дӯст медоранд гуруҳе аз ҷуҳудон , луи излўнкм агар шуморо бироаҳ тавонанд кард ва аз ҳақи шуморо битавонанд фирефт , ва мо излўни إлои أнФсҳму бироаҳи нмикннди магари хештанро , ва мо ишърўн ( 69 )у нмидоннд .

وَدَّتْ طائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ دوست میدارند گروهی از جهودان، لَوْ یُضِلُّونَکُمْ اگر شما را بیراه توانند کرد و از حق شما را بتوانند فریفت، وَ ما یُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ و بیراه نمیکنند مگر خویشتن را، وَ ما یَشْعُرُونَ (۶۹) و نمیدانند.

ё أҳли алкитоби лами ткФрўни боёти аллоҳ эй аҳли китоб чаро кофар мешавед бсхнони худоӣу أнтми тшҳдўн ( 70 ) ва шумо гувоҳӣ медиҳед ки таврот ҳақаст .

یا أَهْلَ الْکِتابِ لِمَ تَکْفُرُونَ بِآیاتِ اللَّهِ ای اهل کتاب چرا کافر میشوید بسخنان خدای وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ (۷۰) و شما گواهی میدهید که تورات حقّ است.

ё أҳли алкитоб эй аҳли китоби лами тлбсўн алҳақ болботл чаро меомезед ростиро бкжӣу тктмўн алҳақ ва пинҳон медоред чизе ки ростасту дуруст ,у أнтми тълмўн ( 71 ) ва шумо майдонед ростии он .

یا أَهْلَ الْکِتابِ ای اهل کتاب لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْباطِلِ چرا می‌آمیزید راستی را بکژی وَ تَکْتُمُونَ الْحَقَّ و پنهان میدارید چیزی که راست است و درست، وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (۷۱) و شما میدانید راستی آن.

Ва қолати тоӣФаҳи ман أҳли алкитоб , ва гуруҳе гуфт аз донишмандони аҳли китоби қавми хешро : омнўои бгрўиди болзии أнзли алии аллазӣнаи омнўои бончаҳ фурӯ фиристоданд бар муъминон , ваҷҳи алнҳори бовели рӯзи бгрўиду акФрўои охирау бохри рӯз аз он иқрору имони бози оӣиди лълҳми ирҷъўн ( 72 ) то магари эшон ки ба Муҳамад ( с ) гиравидаанд аз тасдиқ ӯ боз пас оянд .

وَ قالَتْ طائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ، و گروهی گفت از دانشمندان اهل کتاب قوم خویش را: آمِنُوا بگروید بِالَّذِی أُنْزِلَ عَلَی الَّذِینَ آمَنُوا بآنچه فرو فرستادند بر مؤمنان، وَجْهَ النَّهارِ باوّل روز بگروید وَ اکْفُرُوا آخِرَهُ و بآخر روز از آن اقرار و ایمان باز آئید لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ (۷۲) تا مگر ایشان که به محمد (ص) گرویده‌اند از تصدیق او باز پس آیند.