Қавлаи таъолӣ : снлқии фии қулӯби аллазӣнаи кФрўои алръб . . . Ҷалиласту ҷаббори худои кирдигори номи дор , раҳеи дор , ки аз кори раҳе огоҳаст ,у раҳеро пушт ва паноҳаст . Худ доранда , ва худ созанда , ки худ кирдигор ва худ подшоҳаст ,у ҳамаи олам ӯро сипоҳаст . Сипоҳаш на чун сипоҳи халқон , ки маликаш на чун малики эшон .

قوله تعالی: سَنُلْقِی فِی قُلُوبِ الَّذِینَ کَفَرُوا الرُّعْبَ... جلیل است و جبّار خدای کردگار نام‌دار، رهی‌دار، که از کار رهی آگاه است، و رهی را پشت و پناه است. خود دارنده، و خود سازنده، که خود کردگار و خود پادشاه است، و همه عالم او را سپاه است. سپاهش نه چون سپاه خلقان، که ملکش نه چون ملک ایشان.

Чун малик ӯ малик на , чун сипоҳ ӯ касро сипоҳ на . Сипоҳи махлуқро аспу силаҳ бояд , олату зинат бояд , Фрҳибу ҳиялат бояд . Сипоҳи ҳақ бениёз аз Фрҳибу ҳиялат , камари баста бар даргоҳи иззат , то худ чаҳ ояд аз фармону ҳикмат . Сипоҳ ӯ яке пашша оҷиз гумошта бар намруди грбз , инат гардани каш казу қавитар на ! ва онат пашша казу заъифтар на ! бингар ки бо вай чаҳ кард ва чун гашт ? ! сипоҳи дигари лашкари абобили фиристодаи босҳоби фил , лашкарии чунон заъифи бқўмии чунон азим ! бингар то чун дамор аз эшон баровард ,у рӯзи эшон басар оварад ? ! сипоҳи дигари боди ақими фурӯи кушода бар одёни ъмолқаҳу ҷбобраҳи он замон , эшонро чунон кард ки кأнҳми أъҷози нахли хоўиаҳ , Фҳлтарӣ ?лаами ман боқӣа ? сипоҳи дигар руъбаст бар дили кофарон аз ҳайбати Муҳамад ( с ) хотами пайғомбарон , ҳануз бадви норасида , як моҳаи роҳи миёни шани монда , ва аз тарсу бими ҷонишон бар лаби расида ! азин ҷо гуфт Мустафо ( с ) : « нусрати болръби масираи шаҳр » .

چون ملک او ملک نه، چون سپاه او کس را سپاه نه. سپاه مخلوق را اسپ و سلاح باید، آلت و زینت باید، فرهیب و حیلت باید. سپاه حق بی‌نیاز از فرهیب و حیلت، کمر بسته بر درگاه عزّت، تا خود چه آید از فرمان و حکمت. سپاه او یکی پشه عاجز گماشته بر نمرود گربز، اینت گردن‌کش کزو قوی‌تر نه! و آنت پشّه کزو ضعیف‌تر نه! بنگر که با وی چه کرد و چون گشت؟! سپاه دیگر لشکر ابابیل فرستاده باصحاب فیل، لشکری چنان ضعیف بقومی چنان عظیم! بنگر تا چون دمار از ایشان برآورد، و روز ایشان بسر آورد؟! سپاه دیگر باد عقیم فرو گشاده بر عادیان عمالقه و جبابره آن زمان، ایشان را چنان کرد که کَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ خاوِیَةٍ، فَهَلْ تَری‌ لَهُمْ مِنْ باقِیَةٍ؟ سپاه دیگر رعب است بر دل کافران از هیبت محمد (ص) خاتم پیغامبران، هنوز بدو نارسیده، یک ماهه راه میان شان مانده، و از ترس و بیم جانشان بر لب رسیده! ازین جا گفت مصطفی (ص): «نصرت بالرّعب مسیرة شهر».

Ва раби Алъоламин ин маншури даргоҳи рисолатро аз қуръони Маҷиди тўқиъ бар зада ки : снлқии фии қулӯби аллазӣнаи кФрўои алръб .

و رب العالمین این منشور درگاه رسالت را از قرآن مجید توقیع بر زده که: سَنُلْقِی فِی قُلُوبِ الَّذِینَ کَفَرُوا الرُّعْبَ.

Ва аз осори ҳайбати Муҳамад ( с ) бар дили кофарону Имороти фазаъ дар дили бегонагон , яке қиссаи бӯ ҷаҳласт бо он марди сақафӣ ки шутурон дошт ва буи фурухт , ва қисса онаст ки : алӣ ( ъ )у ибни аббос ( рз ) гуфтанд : шабии Ҷабраили амин ( ъ ) Нидо дар олам дод ки : « муошири анноси мо қъўдкму қади баъси аллоҳи ъзу ҷл аликм набиё ман валади луии бен ғолиб , иқоли ?лаи Муҳамади бен абди аллоҳи бен абди алмтлби бен ҳошими бен абди мноФ .

و از آثار هیبت محمد (ص) بر دل کافران و امارات فزع در دل بیگانگان، یکی قصه بو جهل است با آن مرد ثقفی که شتران داشت و بوی فروخت، و قصه‌آنست که: علی (ع) و ابن عباس (رض) گفتند: شبی جبرئیل امین (ع) ندا در عالم داد که: «معاشر الناس ما قعودکم و قد بعث اللَّه عزّ و جلّ الیکم نبیّا من ولد لوی بن غالب، یقال له محمد بن عبد اللَّه بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف.

Гӯйанд : ҷавонӣ аз қабӣлаи сқиФи овоз Ҷабраил бишунид , бархест ва даҳ то шутур дар пеш гирифт . Ва рӯй ба Маккаи ниҳод . Чун дар Макка шуд , ҷамоатиро дид аз снодиду содоти Қурайш . Ҷавон гуфт : « аи Фикми Муҳамад ? »

گویند: جوانی از قبیله ثقیف آواز جبرئیل بشنید، برخاست و ده تا شتر در پیش گرفت. و روی به مکه نهاد. چون در مکه شد، جماعتی را دید از صنادید و سادات قریش. جوان گفت: «ا فیکم محمد؟»

Абӯи ҷаҳли фарои ваии ҷуст ва гуфт ки : эй ҷавони ин чаҳ суханаст ки май гӯйӣ ?у Муҳамад ки бошад ? гуфт : он пайғомбар ки бшмо фиристоданд . Гуфт : ҳеҷ пайғомбари бмо нафарстоданад . Ҷавон гуфт : ман шабӣ нишаста будам ва аз ҳаво наДоӣ шунидам бад-ӣни сифат . Абӯ ҷаҳл гуфт : он овози шайтон буд ки бшмо афсӯс медошт . Сақафӣ гуфт : хоҳам ки ту рӯй ваии бмни намое , то бубинам . Гуфт : туро рӯй вай дидан бакор нест , ки вай мардӣ ҷодӯаст , туро фиреб диҳад . Сақафӣ гуфт : ту дар ҳақи ваии сухани баси дурушт май гӯйӣ , магари миёни шумо хушунатӣаст ? касе дигар буд ки ҳамин гуяд ки ту май гӯйӣ ? гуфт : оре ъам ман валиди бен муғира . Гуфт : ъам ту бар мувофиқати туу ҳавои ту сухан гуяд , дайгарӣ бояд . Гуфт : ъам Муҳамад , бӯи лҳби абди алъзии бен абди алмтлб .

ابو جهل فرا وی جست و گفت که: ای جوان این چه سخن است که می‌گویی؟ و محمد که باشد؟ گفت: آن پیغامبر که بشما فرستادند. گفت: هیچ پیغامبر بما نفرستادند. جوان گفت: من شبی نشسته بودم و از هوا ندایی شنیدم بدین صفت. ابو جهل گفت: آن آواز شیطان بود که بشما افسوس میداشت. ثقفی گفت: خواهم که تو روی وی بمن نمایی، تا ببینم. گفت: ترا روی وی دیدن بکار نیست، که وی مردی جادوست، ترا فریب دهد. ثقفی گفت: تو در حق وی سخن بس درشت می‌گویی، مگر میان شما خشونتی است؟ کسی دیگر بود که همین گوید که تو می‌گویی؟ گفت: آری عمّ من ولید بن مغیرة. گفت: عمّ تو بر موافقت تو و هوای تو سخن گوید، دیگری باید. گفت: عمّ محمد، بو لهب عبد العزی بن عبد المطلب.

Пас бар бӯ лҳб шуданд . Бӯи лҳб ҳамон гуфт ки бӯ ҷаҳл гуфт . Пас сақафӣ гуфт : « уҳ ! зли саъйӣ !у зҳбти айёмӣ ! »

پس بر بو لهب شدند. بو لهب همان گفت که بو جهل گفت. پس ثقفی گفت: «اوّه! ضلّ سعیی! و ذهبت ایّامی!»

Акнӯн кист ки шутурони ман бихарад ? бӯ ҷаҳл гуфт : ман бихарам . Бчнди фурӯшӣ ? гуфт : бадавӣаст динор . Гуфт : харидам ва бидиҳ дигар . Гуфт : ин даҳ чаро афзудӣ ? гуфт : бшрти онкӣ бар Муҳамад ( с ) нарӯй ,у сухан вай нашнавӣ . Сақафиро тӯҳматӣ дар дил афтод , шутуронро бгзошт ва рафт сӯии каъба , Мустафо ( с )ро дид дар намози бркўъ ,у нур рӯй вай бар шроки наълин афтода . Бо худ гуфт : мо ҳозои бўҷаҳи соҳиру лои каззоб !у аллоҳи мо анати алои содиқ .

اکنون کیست که شتران من بخرد؟ بو جهل گفت: من بخرم. بچند فروشی؟ گفت: بدویست دینار. گفت: خریدم و بده دیگر. گفت: این ده چرا افزودی؟ گفت: بشرط آنکه بر محمد (ص) نروی، و سخن وی نشنوی. ثقفی را تهمتی در دل افتاد، شتران را بگذاشت و رفت سوی کعبه، مصطفی (ص) را دید در نماز برکوع، و نور روی وی بر شراک نعلین افتاده. با خود گفت: ما هذا بوجه ساحر و لا کذّاب! و اللَّه ما انت الّا صادق.

Ва Мустафо ( с ) ҳам чунон дар намоз май буд ,у сақафӣ бозгашт баталаб шутурон худ омад , то бғрФаҳи абӯи ҷаҳл . Абӯи ҷаҳл бар ғурфа буд , гуфт : ё абои алҳкм ё шутурон рад кун ё баҳо бидиҳ . Абӯ ҷаҳл гуфт : « ҳайҳоти мо лаки ъндии молу лои нўқ , лонки нақзати алшрт »

و مصطفی (ص) هم چنان در نماز می‌بود، و ثقفی بازگشت بطلب شتران خود آمد، تا بغرفه ابو جهل. ابو جهل بر غرفه بود، گفت: یا ابا الحکم یا شتران رد کن یا بها بده. ابو جهل گفت: «هیهات ما لک عندی مال و لا نوق، لانّک نقضت الشّرط»

Сақафӣ гуфт : « кизбату аллоҳи фии амри Муҳамад , мо ҳўи бсоҳру лои каззоби бали ҳўи набии содиқ . »

ثقفی گفت: «کذبت و اللَّه فی امر محمد، ما هو بساحر و لا کذّاب بل هو نبیّ صادق.»

Абӯ ҷаҳл гуфт : «у аллоту алъзии лои аътинки шиӣо абадан »

ابو جهل گفت: «و اللّات و العزّی لا اعطینّک شیئا ابدا»

, сақафии гирёну дилтанги бозгашт . Абди аллоҳи збърӣ бар тариқи астҳзоء фароз омад ,у нарм нарм гуфт : ё сақафӣ ! хоҳӣ ки бо ҳақи худ рисӣ , рӯи Муҳамад ( с )ро бо худ биовар , ки ӯро ҳайбатӣаст бар дилҳо то ҳақ ту бастанд . Сақафӣ омад бҳзрти Мустафо ( с ) ва аз ҳайбат ки бар ӯ тофта буд сухан намеёраст гуфт ,у ларза бар андоми ваии афтода .

، ثقفی گریان و دلتنگ بازگشت. عبد اللَّه زبعری بر طریق استهزاء فراز آمد، و نرم نرم گفت: یا ثقفی! خواهی که با حقّ خود رسی، رو محمد (ص) را با خود بیاور، که او را هیبتی است بر دلها تا حق تو بستاند. ثقفی آمد بحضرت مصطفی (ص) و از هیبت که بر او تافته بود سخن نمی‌یارست گفت، و لرزه بر اندام وی افتاده.

Мустафо ( с ) гуфт : эй ҷавонмард матарс ки ман пайғомбари раҳматам , он гуҳ гуфт : ё ғуломи он овоз шунидӣ аз осмон ки гуфтанд : « мо қъўдкму қади баъси Фикми набии ман луии бен ғолиб » ?

مصطفی (ص) گفت: ای جوانمرد مترس که من پیغامبر رحمتم، آن گه گفت: یا غلام آن آواز شنیدی از آسمان که گفتند: «ما قعودکم و قد بعث فیکم نبیٌّ من لوی بن غالب»؟

Гуфт : шунидам , ҳабибӣ !

گفت: شنیدم، حبیبی!

Савти ман кони зок ?

صوت من کان ذاک؟

Гуфт : савти Ҷабраил . Мустафо ( с ) гуфт : дидӣ ки абди аллоҳи збърӣ бо ту нарм нарм гуфт ки : биор Муҳамадро то бо ҳақи худ рисӣ ? сақафӣ гуфт : ашҳади бшърӣу ҷилдӣу башарӣу дамии мхлсои ани лои илоҳи алои аллоҳ , вҳдаҳ , лои шарики ?ла ,у анки мҳмдои абдау расӯла .

گفت: صوت جبرئیل. مصطفی (ص) گفت: دیدی که عبد اللَّه زبعری با تو نرم نرم گفت که: بیار محمد را تا با حق خود رسی؟ ثقفی گفت: اشهد بشعری و جلدی و بشری و دمی مخلصا ان لا اله الا اللَّه، وحده، لا شریک له، و انّک محمدا عبده و رسوله.

Гуфт : акнӯн ки имон оварадӣ ман бо туам то турои баҳақи худ расонам . Он гуҳ гуфт сақафиро ки : ту аз пеш бирав бадари сарои бӯи ҷаҳл ки ту дар ман нарисӣ . Сақафӣ аз пеш бирафту Мустафо ( с ) бар дидори абӯи ҷаҳл ки аз ғурфаи мингрсти як гом аз масҷиди бардошту дигари бадари сарои бӯи ҷаҳл бар замини ниҳод . Сақафии хост то гуяд : ё абои алҳкм , Мустафо ( с ) гуфт : чунин махон ӯро , бон кунят хон ки аллоҳ ӯро дод ки « ё абои ҷаҳл » . Он гуҳи Мустафо ( с ) ӯро се бор хонд ё абои ҷаҳл !у ҷавоб май надод . Пас аз се бор ҷавоб дод : лаббайки лаббайк ё Муҳамад ( с )у съдику киромаи лак .

گفت: اکنون که ایمان آوردی من با توام تا ترا بحق خود رسانم. آن گه گفت ثقفی را که: تو از پیش برو بدر سرای بو جهل که تو در من نرسی. ثقفی از پیش برفت و مصطفی (ص) بر دیدار ابو جهل که از غرفه مینگرست یک گام از مسجد برداشت و دیگر بدر سرای بو جهل بر زمین نهاد. ثقفی خواست تا گوید: یا ابا الحکم، مصطفی (ص) گفت: چنین مخوان او را، بآن کنیت خوان که اللَّه او را داد که «یا ابا جهل». آن گه مصطفی (ص) او را سه بار خواند یا ابا جهل! و جواب می‌نداد. پس از سه بار جواب داد: لبیک لبیک یا محمد (ص) و سعدیک و کرامة لک.

Ва фурӯд омад аз ғурфа , гӯна рӯй ваии бгштаҳу ақли зоӣл шудау забон суст гашта ,у баҳамаи андоми ларза дар афтода , гуфт : чаҳ ҳоҷати дорӣ ё Муҳамад ? гуфт : ҳақи ин марди бгзори бтмомӣ . Гуфт : нъм ё Муҳамад ! алии алросу алъайн .

و فرود آمد از غرفه، گونه روی وی بگشته و عقل زائل شده و زبان سست گشته، و بهمه اندام لرزه در افتاده، گفت: چه حاجت داری یا محمد؟ گفت: حق این مرد بگزار بتمامی. گفت: نعم یا محمد! علی الراس و العین.

Он гуҳи канизакро бихонаду кӣсаи зару тарозуи бхўост , ва дивист динор баркашид ва буи дод . Мустафо ( с ) гуфт : даҳ динори дигари чунон ки гуфтае . Бӯи ҷаҳли даҳ динори дигар бар кашид ва буи дод ва гуфт : « ҳаии лммшок ё Муҳамад ! ?фонаи лами икни фии ҳисобӣ » .

آن گه کنیزک را بخواند و کیسه زر و ترازو بخواست، و دویست دینار برکشید و بوی داد. مصطفی (ص) گفت: ده دینار دیگر چنان که گفته‌ای. بو جهل ده دینار دیگر بر کشید و بوی داد و گفت: «هی لممشاک یا محمد! فانه لم یکن فی حسابی».

Он гуҳи абӯ ҷаҳл гуфт : ё Муҳамад ! ҳеҷ ҳоҷати дигари дорӣ ? гуфт : « нъм , алрўзаҳи алхзраҳу алъиши алмқим , ани тқўли лои илоҳи алои аллоҳу тқри бأнии расӯли аллоҳи ҳқо » .

آن گه ابو جهل گفت: یا محمد! هیچ حاجت دیگر داری؟ گفت: «نعم، الرّوضة الخضرة و العیش المقیم، ان تقول لا اله الا اللَّه و تقرّ بأنّی رسول اللَّه حقا».

Абӯ ҷаҳл гуфт : ё Муҳамад ҳар чаҳ фармое аз аҳлу молу фарзанд фармон бурдорам . Аммо ин калимаро тоқат надорам ки бигӯям . Расӯл ( с ) бозгашт ва гуфт : ё ғуломи рӯ ва он қавмро гӯй ки қадари мо назд соҳиб эшон чандонаст ,у қадар ӯ наздик мо чунаст ? сақафӣ рафт , ва қисса бигуфт . Ибни алзбърӣ бо ҷамоатии бархестанд ва гуфтанд : чунаст ки соҳиби мо бӯи алҳкми моро бткзиб Муҳамад мефармоед ,у бошкорои вайро носазо мегуяд ,у пинҳон ӯро тавозуъ мекунад ,у кори вай рост медорад ? хезед то ҳама дар дайни Муҳамад ( с ) шавем . Барин азм берун омаданд , валиди бен муғираро диданд , қисса бо вай бигуфтанд . Валид гуфт : чандон таваққуф кунед то аз вай бипурсем ки ончӣ кард аз баҳр чаҳ кард ? агар маъзӯраст ӯро маъзӯр дорем . Омаданд бадари сарои бӯи ҷаҳл , ӯро хонданди ҳам бар он сифати тарснда ва ларзанда берун омад . Валид гуфт : ин чаҳ ҳоласт , ва чаҳ ҳайбат ки дар дили ту афтода аз Муҳамад ? гуфт : ё ъам ! шитоб макуну сухан ман бишинав , агар узрам ҳаст маро маъзӯр доред , Муҳамадро дидам ки аз масҷид берун омад ,у аввали гом ки бар гирифт бадари сарои ман бар замини ниҳод , он гуҳи маро ба бӯи ҷаҳл бар хонд , ман хашм гирифтам , сангии азими ниҳода буд бардоштам то бар сари ваии фурӯи гузорам ,у халқро аз вай боз Раҳонам . Чун ин ҳиммат кардам дасти ман бо санг дар гардан бимонад ва хушк шуд гуфтам : агар ончӣ Муҳамад мегуяд рост мегуяд дастам кушода шавад . Дастами кушодаи гашт ,у санг аз дастами биФтод , ҳамчун хамири порае . Дигари бораи маро ба бӯ ҷаҳл бархонад ҳамон ҳиммат кардам ҳамон ҳол дидам . Сеюм бор ки маро бархонад .

ابو جهل گفت: یا محمد هر چه فرمایی از اهل و مال و فرزند فرمان بردارم. اما این کلمه را طاقت ندارم که بگویم. رسول (ص) بازگشت و گفت: یا غلام رو و آن قوم را گوی که قدر ما نزد صاحب ایشان چندانست، و قدر او نزدیک ما چونست؟ ثقفی رفت، و قصه بگفت. ابن الزبعری با جماعتی برخاستند و گفتند: چونست که صاحب ما بو الحکم ما را بتکذیب محمد می‌فرماید، و بآشکارا وی را ناسزا میگوید، و پنهان او را تواضع میکند، و کار وی راست میدارد؟ خیزید تا همه در دین محمد (ص) شویم. برین عزم بیرون آمدند، ولید بن مغیره را دیدند، قصه با وی بگفتند. ولید گفت: چندان توقف کنید تا از وی بپرسیم که آنچه کرد از بهر چه کرد؟ اگر معذور است او را معذور داریم. آمدند بدر سرای بو جهل، او را خواندند هم بر آن صفت ترسنده و لرزنده بیرون آمد. ولید گفت: این چه حال است، و چه هیبت که در دل تو افتاده از محمد؟ گفت: یا عمّ! شتاب مکن و سخن من بشنو، اگر عذرم هست مرا معذور دارید، محمد را دیدم که از مسجد بیرون آمد، و اوّل گام که بر گرفت بدر سرای من بر زمین نهاد، آن گه مرا به بو جهل بر خواند، من خشم گرفتم، سنگی عظیم نهاده بود برداشتم تا بر سر وی فرو گذارم، و خلق را از وی باز رهانم. چون این همت کردم دست من با سنگ در گردن بماند و خشک شد گفتم: اگر آنچه محمد می‌گوید راست میگوید دستم گشاده شود. دستم گشاده گشت، و سنگ از دستم بیفتاد، همچون خمیر پاره‌ای. دیگر باره مرا به بو جهل برخواند همان همت کردم همان حال دیدم. سوم بار که مرا برخواند.

Санг барграфтам хшхшаҳ Эй шунидам аз пас хеш . Бози нгрстм , шириро дидам сҳмноки азим , ки оташ аз ҳар ду чашм вай меафрӯхт , ва нешҳо дошт чунон ки неши фил , ва бар якдигар мезад , ва маро гуфт : « алўили лак ! аҷби мҳмдоу ақзи ҳоҷатау алоу илоҳи Муҳамад қрстк бонаёбӣ ҳзаҳ » . Фохрҷти раъсии илои Муҳамад , ва أҷбтаҳ ъанд злк . ё ъам ! ани канти мъзўрои Фоъзрнӣ ,у ани канти мъзўлои Фоъзлнӣ . Флмои смъўои злк , қолўои бأҷмъҳми анати маъзӯри ази кони алأмри кзлк .

سنگ برگرفتم خشخشه‌ای شنیدم از پس خویش. باز نگرستم، شیری را دیدم سهمناک عظیم، که آتش از هر دو چشم وی می‌افروخت، و نیشها داشت چنان که نیش فیل، و بر یکدیگر می‌زد، و مرا گفت: «الویل لک! اجب محمدا و اقض حاجته و الّا و اله محمد قرصتک بانیابی هذه». فاخرجت رأسی الی محمد، و أجبته عند ذلک. یا عمّ! ان کنت معذورا فاعذرنی، و ان کنت معذولا فاعذلنی. فلما سمعوا ذلک، قالوا بأجمعهم انت معذور اذ کان الأمر کذلک.

Қавла : мнкми ман ириди алднёу мнкми ман ириди алохраҳи қимат ҳар касе иродат ӯст ,у хост ҳар касе раҳбар ӯст . Яке дунёи хост , яке уқбо , ва яке мавло . Хости дунёи ҳамаи Фрҳибу ғурур , хости уқбои ҳама шуғласту кори муздур ,у хости мавлои ҳама сурасту сарвар ! ар толиби дунёи хастаи пиндор ва ғурураст , вари толиби уқбо дар банди ҳур ва қусӯраст , толиби мавло дар баҳри Фрдонити ғарқа нураст .

قوله: مِنْکُمْ مَنْ یُرِیدُ الدُّنْیا وَ مِنْکُمْ مَنْ یُرِیدُ الْآخِرَةَ قیمت هر کسی ارادت اوست، و خواست هر کسی رهبر اوست. یکی دنیا خواست، یکی عقبی، و یکی مولی. خواست دنیا همه فرهیب و غرور، خواست عقبی همه شغل است و کار مزدور، و خواست مولی همه سور است و سرور! ار طالب دنیا خسته پندار و غرور است، ور طالب عقبی در بند حور و قصور است، طالب مولی در بحر فردانیت غرقه نور است.

Зўи алнўн мисрӣ гуфт : илоҳӣ агар аз дунёи маро насибӣаст ба бегонагон додам ва агар аз уқбои марои захира Эйаст бмؤмнон додам . Дар дунёи марои ёди ту бас , ва дар уқбои марои дидори ту бас ! дунёу уқбои ду матоъанд баҳоӣ !у дидор нақдӣаст ътоӣӣ ! даллоли дунё Иблисаст , слъти худ дар бозори хизлон бар ман язид дошта ва онро бар халқ меороед . Иқўли аллоҳи табораку таъолии ахборои анҳу : лأзинни ?лаами фии алأрз . Боиъи Иблису муштарии кофар ,у баҳои тарки дайну маҳзи ширк . Бози Мустафо ( с ) даллоли биҳишт дар бозори уқбо бар ман язид аноят дошта . Аллоҳи боиъу муъмини муштарӣ ,у баҳои калимаи лои илоҳи алои аллоҳ .

ذو النون مصری گفت: الهی اگر از دنیا مرا نصیبی است به بیگانگان دادم و اگر از عقبی مرا ذخیره‌ای است بمؤمنان دادم. در دنیا مرا یاد تو بس، و در عقبی مرا دیدار تو بس! دنیا و عقبی دو متاع‌اند بهایی! و دیدار نقدی است عطائی! دلّال دنیا ابلیس است، سلعت خود در بازار خذلان بر من یزید داشته و آن را بر خلق می‌آراید. یقول اللَّه تبارک و تعالی اخبارا عنه: لَأُزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ. بایع ابلیس و مشتری کافر، و بها ترک دین و محض شرک. باز مصطفی (ص) دلّال بهشت در بازار عقبی بر من یزید عنایت داشته. اللَّه بایع و مؤمن مشتری، و بها کلمه لا اله الا اللَّه.

Қол алнабӣ ( с ) : « самани алҷнаҳи лои илоҳи алои аллоҳ » .

قال النبی (ص): «ثمن الجنة لا اله الا اللَّه».

Пер тариқат гуфт : қавмии байнами бойени ҷаҳони азуи машғӯл , қавмии бони ҷаҳони азуи машғӯл , қавмӣ аз ҳар ду ҷаҳони буии машғӯл . Гӯш фаро дошта ки то насими саодат аз ҷониби қурбат кӣ дамад ?у офтоби васлат аз бурҷи аноят ки тобад ? бзбони бихўдӣу бҳкм орзӯмандӣ мезоранд ва мегӯйанд : « кримо ! муштоқи ту бе ту зиндагонӣ чун гузорад ?

پیر طریقت گفت: قومی بینم باین جهان ازو مشغول، قومی بآن جهان ازو مشغول، قومی از هر دو جهان بوی مشغول. گوش فرا داشته که تا نسیم سعادت از جانب قربت کی دمد؟ و آفتاب وصلت از برج عنایت که تابد؟ بزبان بیخودی و بحکم آرزومندی می‌زارند و می‌گویند: «کریما! مشتاق تو بی تو زندگانی چون گذارد؟

Чун набошӣ дар канорами шодмонӣ чун кунам

چون نباشی در کنارم شادمانی چون کنم‌