Қавлаи таъолӣ : إни инсркми аллоҳ агар ёрӣ диҳад аллоҳи шуморо , Флои ғолиби лаками бози шикананда Эй нест шуморо ,у إни ихзлкм ва агар хор кунад шуморо ва фурӯ гузорад , Фмни зои алзӣ инсркм кист онкӣ ёрӣ диҳад шуморо ? ман баъда аз пас фурӯи гузоштан ӯ ,у алии аллоҳи Флитўкли алмؤмнўн ( 160 ) ва айдун бод ки бхдоӣ супоранд гиравидагони кори хешро .

قوله تعالی: إِنْ یَنْصُرْکُمُ اللَّهُ اگر یاری دهد اللَّه شما را، فَلا غالِبَ لَکُمْ باز شکننده‌ای نیست شما را، وَ إِنْ یَخْذُلْکُمْ و اگر خوار کند شما را و فرو گذارد، فَمَنْ ذَا الَّذِی یَنْصُرُکُمْ کیست آنکه یاری دهد شما را؟ مِنْ بَعْدِهِ از پس فرو گذاشتن او، وَ عَلَی اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ (۱۶۰) و ایدون باد که بخدای سپارند گرویدگان کار خویش را.

Ва мо кони лнбии أни иғл ва набӯд ҳаргизи бсзои пайғомбариро ки хиёнат кунад дар ғанимати бахшӣдани миёни ғозён , ва ман иғлл ва ҳар ки хиёнат кунад бчизӣ , иأти бмои ғули явми алқёмаҳи он чизи оради фардои брстохиз , сами тўФии кули нафаси мо касбати пас он гуҳи баҳр танӣ гузоранд подош ончӣ кард , ва ҳам лои излмўн ( 161 ) ва ҳеҷ касро азишон аз подоши некии чизеи бнкоҳнд .

وَ ما کانَ لِنَبِیٍّ أَنْ یَغُلَّ و نبود هرگز بسزا پیغامبری را که خیانت کند در غنیمت بخشیدن میان غازیان، وَ مَنْ یَغْلُلْ و هر که خیانت کند بچیزی، یَأْتِ بِما غَلَّ یَوْمَ الْقِیامَةِ آن چیز آرد فردا برستاخیز، ثُمَّ تُوَفَّی کُلُّ نَفْسٍ ما کَسَبَتْ پس آن گه بهر تنی گزارند پاداش آنچه کرد، وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ (۱۶۱) و هیچ کس را ازیشان از پاداش نیکی چیزی بنکاهند.

أи Фмни атбъи ризвон аллоҳ бош касе ки бар паии ризвон худо равад ва ҷустани хўшнўдии вай , кмни боءи бсхти ман аллоҳи ҳам чун касе буд ки боз ояд ва боз гардад бахшам аз худоӣ ,у мأўоаҳи ҷаҳаннам ва бозгаштани гоҳ ӯ дӯзах ,у бӣси алмсир ( 162 )у бад шудан гоҳе ки онаст .

أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ باش کسی که بر پی رضوان خدا رود و جستن خوشنودی وی، کَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ هم چون کسی بود که باز آید و باز گردد بخشم از خدای، وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ و بازگشتن گاه او دوزخ، وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ (۱۶۲) و بد شدن گاهی که آنست.

Ҳам дараҷоти миёни ин ду гуруҳи бартарӣҳо ва Фрўтриҳоаст , ъанд аллоҳи наздики худоӣ ,у аллоҳи басири бмои иъмлўн ( 163 )у аллоҳи бино ва доноаст бончаҳ мекунанд .

هُمْ دَرَجاتٌ میان این دو گروه برتریها و فروتریها است، عِنْدَ اللَّهِ نزدیک خدای، وَ اللَّهُ بَصِیرٌ بِما یَعْمَلُونَ (۱۶۳) و اللَّه بینا و دانا است بآنچه میکنند.

Лақади ман аллоҳи бдрстӣ ки худои сипоси ниҳод , алии алмؤмнин бар гиравидагони إзи баъси Фиҳм ки фиристод дар миёни эшон боишон , рсўлои ман أнФсҳми фиристодае ҳам аз эшон , итлўои алайҳими оёта то мехонд бар эшон суханони вай ,у изкиҳм ва эшонро пок (у ҳунари афзой ) мекунад ,у иълмҳми алкитоб ва дар эшон меомӯзад номаи вай ,у алҳкмаҳу дониши рости худ ,у إни конўои ман қаблу набуданд аз пеши Фои лФии залоли мубин ( 164 ) магар дар гумроҳии ошкоро .

لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ بدرستی که خدای سپاس نهاد، عَلَی الْمُؤْمِنِینَ بر گرویدگان إِذْ بَعَثَ فِیهِمْ که فرستاد در میان ایشان بایشان، رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ فرستاده‌ای هم از ایشان، یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِهِ تا میخواند بر ایشان سخنان وی، وَ یُزَکِّیهِمْ و ایشان را پاک (و هنر افزای) میکند، وَ یُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ و در ایشان می‌آموزد نامه وی، وَ الْحِکْمَةَ و دانش راست خود، وَ إِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ و نبودند از پیش فا لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ (۱۶۴) مگر در گمراهی آشکارا.

أу лмои أсобткм мсибаҳ бош ҳар гуҳ ки бшмо расад чизе ки расад , қади أсбтми мслиҳо аз нобоистаҳ эй ки шумо аз душмани бадви чандон расидаед аз пеши Фо , ва баҳра ёфтаед аз эшон , қиллатами أнӣ ҳозо гуфтед ки ин чунаст ? қул ҳў ман ъанд أнФскм бигӯӣ он аз наздик шумоаст ( ва шавамӣ кард шумо ) , إни аллоҳи алии кули шайъи ءи қадир ( 165 ) худоӣ бар ҳамаи чиз тавоноаст .

أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ باش هر گه که بشما رسد چیزی که رسد، قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها از نابایسته‌ای که شما از دشمن بدو چندان رسیده‌اید از پیش فا، و بهره یافته‌اید از ایشان، قُلْتُمْ أَنَّی هذا گفتید که این چونست؟ قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ بگوی آن از نزدیک شما است (و شومی کرد شما)، إِنَّ اللَّهَ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ (۱۶۵) خدای بر همه چیز توانا است.

Ва мо أсобкму ончӣ бшмо расед , явми алтқии алҷмъони он рӯз киҳоам дидор шуд ҳар ду гуруҳ ба аҳад , Фбإзни аллоҳи он бхўости худоӣ буд ,у лиълми алмؤмнин ( 166 ) ва онро то бибинад ки гиравидагони баростӣу дурустӣ кианд ?

وَ ما أَصابَکُمْ و آنچه بشما رسید، یَوْمَ الْتَقَی الْجَمْعانِ آن روز که هام دیدار شد هر دو گروه به احد، فَبِإِذْنِ اللَّهِ آن بخواست خدای بود، وَ لِیَعْلَمَ الْمُؤْمِنِینَ (۱۶۶) و آن را تا ببیند که گرویدگان براستی و درستی که‌اند؟

Ва лиълми аллазӣнаи ноФқўо ва то бибинанди эшон ки мунофиқ шудаанд ,у қили ?лааму мунофиқонро гуфтанд : тъолўои қотлўои фии сиблати аллоҳи бёӣид куштан кунед аз баҳри худоӣ , أўи адФъўо ё аз муъминон дафъ кунед бар ҷой , қолўо лу наилм қтоло эшон гуфтанд : агар мо донем ки ҷанг хоҳад буд лотбънокми мо бо шумо бёӣим . Ҳам ллкФри иўмӣз أқрб манеҳам ллإимони эшон он рӯз ки он сухан гуфтанд бкФр наздиктар буданд ки боямон , иқўлўни бأФўоҳҳми мигўинди бзбонҳои худ мо лӣси фии қлўбҳми чизе ки дар дилҳошон нест ,у аллоҳи أълми бмои иктмўн ( 167 )у худои донотар ( ҳамаи доноён )аст бончаҳ ниҳон медоранд ( дар дилҳо аз андешҳо ва ниятҳо ) .

وَ لِیَعْلَمَ الَّذِینَ نافَقُوا و تا ببینند ایشان که منافق شده‌اند، وَ قِیلَ لَهُمْ‌ و منافقان را گفتند: تَعالَوْا قاتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ بیائید کشتن کنید از بهر خدای، أَوِ ادْفَعُوا یا از مؤمنان دفع کنید بر جای، قالُوا لَوْ نَعْلَمُ قِتالًا ایشان گفتند: اگر ما دانیم که جنگ خواهد بود لَاتَّبَعْناکُمْ ما با شما بیائیم. هُمْ لِلْکُفْرِ یَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِیمانِ ایشان آن روز که آن سخن گفتند بکفر نزدیکتر بودند که بایمان، یَقُولُونَ بِأَفْواهِهِمْ میگویند بزبانهای خود ما لَیْسَ فِی قُلُوبِهِمْ چیزی که در دلهاشان نیست، وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما یَکْتُمُونَ (۱۶۷) و خدای داناتر (همه دانایان) است بآنچه نهان میدارند (در دلها از اندیشها و نیّتها).

Аллазӣнаи қолўои эшон ки гуфтанд , лإхўонҳми бародарони худро ки шаҳид шуданд ,у қъдўо ва худ бинишастанд дар хонҳо , луи أтоъўно агар фармони мо ббрдндӣу бншдндӣ , мо қтлўои эшонро нкштндӣ , қул пайғомбари ман гӯй , Фодрؤои ани أнФскми аламут боз доред аз хештани хеши маргиро , إни кантами содиқин ( 168 ) агар май рости гўӣид .

الَّذِینَ قالُوا ایشان که گفتند، لِإِخْوانِهِمْ برادران خود را که شهید شدند، وَ قَعَدُوا و خود بنشستند در خانها، لَوْ أَطاعُونا اگر فرمان ما ببردندی و بنشدندی، ما قُتِلُوا ایشان را نکشتندی، قُلْ پیغامبر من گوی، فَادْرَؤُا عَنْ أَنْفُسِکُمُ الْمَوْتَ باز دارید از خویشتن خویش مرگی را، إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ (۱۶۸) اگر می‌راست گوئید.