Қавлаи таъолӣ : إни инсркми аллоҳи Флои ғолиби лакам ҳар крои рақами нусрат аз даргоҳи иззат бар носиаҳи рӯзгор ӯ кашиданд , ягонаи олами гашт ,у қутби маркази сиёдат ,у нишонаи аҳли мамлакат ,у қиблаи омоли худовандони ҳайрат .

قوله تعالی: إِنْ یَنْصُرْکُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَکُمْ هر کرا رقم نصرت از درگاه عزّت بر ناصیه روزگار او کشیدند، یگانه عالم گشت، و قطب مرکز سیادت، و نشانه اهل مملکت، و قبله آمال خداوندان حیرت.

Ва إни ихзлкми Фмни зои алзии инсркми ман баъда ва ҳар крои сифати хизлон аз даргоҳ бениёзӣ рӯй намояд , бҳкми қаҳри пардаи таҷаммул аз рӯй кор ӯ бурдоранд ,у рақами маҳҷӯрӣ бар ҳошияи вақт ӯ ниҳанд ,у мардӯди ҳама олам гардонанд то аз сари маҳҷӯрӣу дарди бозмондагии ин навҳа бо худ мекунад ки :

وَ إِنْ یَخْذُلْکُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِی یَنْصُرُکُمْ مِنْ بَعْدِهِ و هر کرا صفت خذلان از درگاه بی‌نیازی روی نماید، بحکم قهر پرده تجمّل از روی کار او بردارند، و رقم مهجوری بر حاشیه وقت او نهند، و مردود همه عالم گردانند تا از سر مهجوری و درد بازماندگی این نوحه با خود می‌کند که:

Ба Довӯд ( ъ ) ваҳй омад ки : ё Довӯд ! ани взътки Фмни зои алзии ирФък ?у ани рФътки Фмни зои алзии изък ?у ани أъззтки Фмни зои алзии излк ?у ани азллтки Фмни зои алзии иъзк ?у ани нсртки Фмни зои алзии ихзлк ,у ани хзлтки Фмни зои алзии инсрк ? .

به داود (ع) وحی آمد که: یا داود! ان وضعتک فمن ذا الّذی یرفعک؟ و ان رفعتک فمن ذا الّذی یضعک؟ و ان أعززتک فمن ذا الّذی یذلّک؟ و ان اذللتک فمن ذا الّذی یعزّک؟ و ان نصرتک فمن ذا الّذی یخذلک، و ان خذلتک فمن ذا الّذی ینصرک؟.

Ҳадис нусрат меравад ,у нусрати лои маҳола бар душман буд . Ва ҳеҷ душмани туро чун ҳўоءи нафас ту нест . Ва илайҳ

حدیث نصرت میرود، و نصرت لا محاله بر دشمن بود. و هیچ دشمن ترا چون هواء نفس تو نیست. و الیه‌

Ашор алнабӣ ( с ) : « аъдии ъдўки нФски алтии байни ҷнбик » .

اشار النبی (ص): «اعدی عدوّک نفسک الّتی بین جنبیک».

Чун душмани қавитар нафас буд ҳар оинаи ҷиҳод бо ваии саъбтар ва бузургтар буд . Чунон ки Сайид гуфт : « рҷънои ман алҷҳоди алосғри илои алҷҳоди алأкбр » .

چون دشمن قوی‌تر نفس بود هر آینه جهاد با وی صعبتر و بزرگتر بود. چنان که سیّد گفت: «رجعنا من الجهاد الاصغر الی الجهاد الأکبر».

Ва нишони нусрат бар нафас , он пери тариқат боз дод ки бдрхти хурмои буришад , сихии бшкмши дршд , аз ноф то бсинаҳи брдрид , бхўиштн нагирист гуфт : алҳмди ллаҳ ки намардум то турои бком хеш бидидам , ва бар ту нусрат ёфтам ! раҳмати худо бар он ҷавонмардони бод ки камари муҷоҳидат бар миёни бастанд , ва дар майдони убудийят дар сафи хизмати бистоднд ,у қадам бар кули мурод худ ниҳоданд . Бо халқи худои бслҳ ва бо нафас худ баҷанг .

و نشان نصرت بر نفس، آن پیر طریقت باز داد که بدرخت خرما برشد، سیخی بشکمش درشد، از ناف تا بسینه بردرید، بخویشتن نگریست گفت: الحمد للَّه که نمردم تا ترا بکام خویش بدیدم، و بر تو نصرت یافتم! رحمت خدا بر آن جوانمردان باد که کمر مجاهدت بر میان بستند، و در میدان عبودیّت در صف خدمت بیستادند، و قدم بر کلّ مراد خود نهادند. با خلق خدا بصلح و با نفس خود بجنگ.

Мустафо ( с ) ҳарб кардан бо нафаси худ ҷиҳоди бузургтару саъбтар аз он хонд ки ҳарб кардан бо кофари гоҳ буд ва гуҳ набӯд ,у ҳарб кардан бо нафаси пайваста буд . Ва аз силаҳи кофар бар ҳазари тавон бӯдан ки зоҳирасту пайдо ,у силаҳи нафасу всоўсу шаҳавот наонеаст , аз он ҳазар кардан дшхўорасту саъб . Ва низ андари ҳарби кофар агар нусрати душманро буду муъмин кушта шавад шаҳодатасту ризвони ҳақи ҷли ҷалола ,у андари ҷиҳоди нафас агар нусрати нафаси душманро буд қтиътасту азоби ҷаҳаннам . Он сифати неки бхтонст , ва ин ҳоли бадбахтон . Ҳаргиз чун ҳам набошанд ва баробар набуванд ! инаст ки раб Алъоламин гуфт : أи Фмни атбъи ризвони аллоҳи кмни боءи бсхти ман аллоҳ . Ҳамонаст ки ҷой дигар гуфт : أи Фмни кони мؤмнои кмни кони Фосқои лои истўўн , ва низ : أи Фмни илқии фии алнори хайри أми ман иأтии омнои явми алқёмаҳ ? , أи Фмни имшии мкбои алии виҷҳаи أҳдӣ ? алоиаҳ , ва ҳам азин бобаст : қул ҳилли истўии аллазӣнаи иълмўну аллазӣнаи лои иълмўн , ва мо истўии алأъмӣу албсир , ва мо истўии алأҳёءу лои алأмўот .

مصطفی (ص) حرب کردن با نفس خود جهاد بزرگتر و صعب‌تر از آن خواند که حرب کردن با کافر گاه بود و گه نبود، و حرب کردن با نفس پیوسته بود. و از سلاح کافر بر حذر توان بودن که ظاهر است و پیدا، و سلاح نفس و وساوس و شهوات نهانی است، از آن حذر کردن دشخوار است و صعب. و نیز اندر حرب کافر اگر نصرت دشمن را بود و مؤمن کشته شود شهادتست و رضوان حق جلّ جلاله، و اندر جهاد نفس اگر نصرت نفس دشمن را بود قطیعت است و عذاب جهنم. آن صفت نیک‌بختانست، و این حال بدبختان. هرگز چون هم نباشند و برابر نبوند! این است که رب العالمین گفت: أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ کَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ. همانست که جای دیگر گفت: أَ فَمَنْ کانَ مُؤْمِناً کَمَنْ کانَ فاسِقاً لا یَسْتَوُونَ، و نیز: أَ فَمَنْ یُلْقی‌ فِی النَّارِ خَیْرٌ أَمْ مَنْ یَأْتِی آمِناً یَوْمَ الْقِیامَةِ؟، أَ فَمَنْ یَمْشِی مُکِبًّا عَلی‌ وَجْهِهِ أَهْدی‌؟ الآیة، و هم ازین بابست: قُلْ هَلْ یَسْتَوِی الَّذِینَ یَعْلَمُونَ وَ الَّذِینَ لا یَعْلَمُونَ، وَ ما یَسْتَوِی الْأَعْمی‌ وَ الْبَصِیرُ، وَ ما یَسْتَوِی الْأَحْیاءُ وَ لَا الْأَمْواتُ.

Ва илайҳи алошораҳи бқўлаҳи таъолӣ : ҳам дараҷот ъанд аллоҳ эй ҳам асҳоби дараҷоти фии ҳукми аллоҳи Фмни Саиди муқарраб , ва ман шқии мбъд .

و الیه الاشارة بقوله تعالی: هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ ای هم اصحاب درجات فی حکم اللَّه فمن سعید مقرّب، و من شقّی مبعّد.