Қавлаи таъолӣ : إни аллазӣнаи кФрўои лни тғнии анҳуам أмўолҳми алоиаҳ . . . Ҷлило ! худоё ! кримо ! мҳрбоно ! ки дар ваъиди кофарони муъминонро ваъда медиҳад ! ва дар зми эшон ӣнонро май навозад , мегуяд : кофаронро фардои қиёмати молу фарзанд бакор наёяд , ва эшонро суд надорад , яъне ки мؤмнонро бакор ояд ҳар гуҳ ки ҳуқуқи он биҷои оранд , ва онро доми дайни хеши созанд ,у саодат абадӣ бидон ҷӯянд . Мустафо с гуфт : « нъми алмоли алсолҳи ллрҷли алсолҳ , нъми алъўни алии тақвои аллоҳи алмол »

قوله تعالی: إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا لَنْ تُغْنِیَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ الآیه... جلیلا! خدایا! کریما! مهربانا! که در وعید کافران مومنان را وعده می‌دهد! و در ذم ایشان اینان را می‌نوازد، میگوید: کافران را فردای قیامت مال و فرزند بکار نیاید، و ایشان را سود ندارد، یعنی که مؤمنانرا بکار آید هر گه که حقوق آن بجای آرند، و آن را دام دین خویش سازند، و سعادت ابدی بدان جویند. مصطفی ص گفت: «نعم المال الصالح للرجل الصالح، نعم العون علی تقوی اللَّه المال»

Ҳамонаст ки раб Алъоламин гуфт :у абтғи Фимои отоки аллоҳи ?илдор алохраҳ мегуяд : дар ончӣ туро дод азин ҷаҳони он ҷаҳони бадасти ор !у саодати охират талаб кун ! ва ин саодати охират дар маърифат худоӣаст ,у маърифат аз нур диласт ,у нури дил аз чароғи тавҳид ,у асли ин чароғи мавҳибат илоҳӣаст аммо Модати он аз аъмолу тоъот танаст ,у тоъот аз қувва нафасаст ,у қувваи нафас аз таому шароб ва кисватаст ,у таому шаробу ксўаҳ айн моласт . Пас моли бад-ӣни тадриҷи сабаби саодат абадӣаст . Аммо бояд ки бақадр кифоят барнагзарад , ки он гуҳи сабаб туғён шавад , чунон ки гуфт : إни алإнсони литғии أни роаҳи астғнии вази баҳри ин расӯли худо дуо кард гуфт : бори худоё ! қӯти оли Муҳамади қадар кифоят кун ! ин қадари кифоят чун барои фароғати ибодат буд худ айн ибодатаст ки зод роҳасту зоди роҳи ҳам аз роҳаст .

همانست که رب العالمین گفت: وَ ابْتَغِ فِیما آتاکَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ می‌گوید: در آنچه ترا داد ازین جهان آن جهان بدست آر! و سعادت آخرت طلب کن! و این سعادت آخرت در معرفت خدای است، و معرفت از نور دلست، و نور دل از چراغ توحید، و اصل این چراغ موهبت الهی است امّا مادّت آن از اعمال و طاعات تن است، و طاعات از قوه نفس است، و قوه نفس از طعام و شراب و کسوتست، و طعام و شراب و کسوة عین مالست. پس مال بدین تدریج سبب سعادت ابدی است. اما باید که بقدر کفایت برنگذرد، که آن گه سبب طغیان شود، چنان که گفت: إِنَّ الْإِنْسانَ لَیَطْغی‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنی‌ وز بهر این رسول خدا دعا کرد گفت: بار خدایا! قوت آل محمد قدر کفایت کن! این قدر کفایت چون برای فراغت عبادت بود خود عین عبادتست که زاد راه است و زاد راه هم از راهست.

Шайхи абӯи алқосми гургонеро зиътӣ буд ҳалол , ки аз он кифояти вай дар омадӣ , як рӯзи ғаллаи он зиъаҳ оварда буданд . Шайхи як каф аз он бар гирифт ва гуфт : « ин бо таваккули ҳамаи мутаваккилон иваз накунам »у сари ин касе шиносад ки бмроқбти дили машғӯл буд , ва донад ки фароғат аз кифоят чаҳ мадад диҳад рафтани роҳи роҳ . .

شیخ ابو القاسم گرگانی را ضیعتی بود حلال، که از آن کفایت وی در آمدی، یک روز غله آن ضیعة آورده بودند. شیخ یک کف از آن بر گرفت و گفت: «این با توکل همه متوکلان عوض نکنم» و سر این کسی شناسد که بمراقبت دل مشغول بود، و داند که فراغت از کفایت چه مدد دهد رفتن راه راه..

إни аллазӣнаи кФрўои лни тғнии анҳуам أмўолҳми алоиаҳ . . . Агар ҳар чаҳ хзоӣн заминасту амвол дафинаст кофаронро бошаду ҷумлаи фидои тан хеш кунанд то худро бон боз харанд , ва аз азоб аллоҳ барраанд , азишон напазиранд ва он инфоқи моли эшонро суд надорад ва бакор наёяд , хоҳ то дар мўосоаҳи даравишон буд , хоҳ то дар масолеҳи умуми халқ аз баҳри онкии ибодати молӣ дар маротиби тоъати ртбт сеюмаст : нахусти эътиқоди софӣ бояд , пас ибодати баданӣ , пас ибодати молӣ . Ва кофаронро на эътиқодаст , ва на ибодати бадании пас ибодати молии эшонро бача кор ояд ва чаҳ суд дорад ? бози бандаи муъмин дилӣ дорад муътақид , забонӣ дорад муваҳҳид , арконе дорад мутааббид , пас агар сари эътиқоди дилу зикри забону тааббуди арқон садақа диҳад , ё бўҷҳӣ аз вуҷӯҳи хайрот харҷӣ кунад , агар чаҳ шабаҳатро дар он мадхал буд умедаст ки чун бадарғаи эътиқод бо он ҳамроҳ буд , онро рад накунанд . Азин аҷабтар ки бо сафои эътиқоди аҳкоми усӯли суннат агар аз аъмоли хезади зи девони ваии чизе бар наёяд ҳам умед растгорӣ ҳаст . Бҳкми он хабар ки Мустафо с гуфт : « иқўли аллоҳи таъолии қади шФъи алнбиўну алмлоӣкаҳу алмؤмнўну бқии арҳми алроҳмин . » қол : Фиқбзи қабза ӯ қбзтини ман алнори Фихрҷи хлқои ксирои лами иъмлўои хиро .

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا لَنْ تُغْنِیَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ الایة... اگر هر چه خزائن زمین است و اموال دفین است کافران را باشد و جمله فدای تن خویش کنند تا خود را بآن باز خرند، و از عذاب اللَّه برهند، ازیشان نپذیرند و آن انفاق مال ایشان را سود ندارد و بکار نیاید، خواه تا در مواساة درویشان بود، خواه تا در مصالح عموم خلق از بهر آنکه عبادت مالی در مراتب طاعت رتبت سوّم است: نخست اعتقاد صافی باید، پس عبادت بدنی، پس عبادت مالی. و کافران را نه اعتقادست، و نه عبادت بدنی پس عبادت مالی ایشان را بچه کار آید و چه سود دارد؟ باز بنده مومن دلی دارد معتقد، زبانی دارد موحّد، ارکانی دارد متعبّد، پس اگر سر اعتقاد دل و ذکر زبان و تعبّد ارکان صدقه دهد، یا بوجهی از وجوه خیرات خرجی کند، اگر چه شبهت را در آن مدخل بود امیدست که چون بدرقه اعتقاد با آن همراه بود، آن را ردّ نکنند. ازین عجبتر که با صفای اعتقاد احکام اصول سنت اگر از اعمال خیزد ز دیوان وی چیزی بر نیاید هم امید رستگاری هست. بحکم آن خبر که مصطفی ص گفت: «یقول اللَّه تعالی قد شفع النبیون و الملائکه و المؤمنون و بقی ارحم الراحمین.» قال: فیقبض قبضة او قبضتین من النار فیخرج خلقا کثیرا لم یعملوا خیرا.