Бозаргонӣ буд бисёр мол аммо ба ғояти душман рӯйу гарони ҷон , ва занӣ дошт рӯй чун ҳосили некӯкорону зулф чун номаи гунаҳкорон .

بازرگانی بود بسیار‌مال اما به غایت دشمن‌روی و گران‌جان، و زنی داشت روی چون حاصل نیکوکاران و زلف چون نامه گنهکاران.

Шӯй бар ӯ ба балоҳои ҷаҳони ошиқ ва ӯ нФўру гурезон ; ки ба ҳеҷ таъвил тамкин накардӣу соъатии Маслан ба мурод ӯ назистӣ .

شوی بر او به بلاهای جهان عاشق و او نفور و گریزان؛ که به هیچ تأویل تمکین نکردی و ساعتی مثلا به مراد او نزیستی.

Ва мард ҳар рӯзи мафтӯнтар май гашт

و مرد هر روز مفتون‌تر می‌گشت

Ани алмънии толиби лоизФр

ان المعنی طالب لایظفر

То як шаби дузд дар хона эшон рафт . Бозаргон дар хоб буд . Зан аз дузд битарсед , ӯро муҳкам дар канор гирифт . Аз хоб даромад ва гуфт : ин чаҳ шафқатаст ва ба кадоми всилти сазовори ин неъмати гаштам ? чун дуздро бидид овоз дод ки : эй шермарди мубораки қадам , ончии хоҳии ҳалол ! поки бабр ки ба Ямани ту ин зан бар ман меҳрбон шуд .

تا یک شب دزد در خانه ایشان رفت. بازرگان در خواب بود. زن از دزد بترسید، او را محکم در کنار گرفت. از خواب درآمد و گفت: این چه شفقت است و به کدام وسیلت سزاوارِ این نعمت گشتم؟ چون دزد را بدید آواز داد که: ای شیرمردِ مبارک‌قدم، آنچه خواهی حلال! پاک ببَر که به یُمن تو این زن بر من مهربان شد.