Зоҳидӣ аз мурӣдии говии дўшостду сӯии хона май барад . Дуздӣ он бидид дар ақаб ӯ нишаст то гови бабрад . Девӣ дар сӯрати одамӣ бо ӯ ҳам роҳ шуд . Дузд азу пурсед ки : ту кистӣ ? гуфт : дев , бар асари атни зоҳид май рӯй то фурсатӣ ёбам . Ва ӯро бикашам , ту ҳам ҳоли худ бозгуӣ . Гуфт : ман марди айёр пешаам , май андешам ки гови зоҳиди бдздм . Пас ҳар ду бмроФқти як дигар дар ақаби зоҳиди бзоўиаҳ ӯ рафтанд . Шабонгоҳии онҷои расиданд . Зоҳиди д рухона рафту говро бибасту тимори алафи бдошт ва бостроҳтӣ пардохт . Дузд андешед ки : агар деви пеш аз бурдан мумкин нагардад . Ва дев гуфт : агар дузди гоӣўи беруни барад ва дарҳо боз шавад зоҳид аз хўобдроид , куштан сӯрат набандад . Дуздро гуфт : муҳлатии даҳ то ман нахусти мардро бикашам , вонгоаҳи ту гови бабр . Дузд ҷавоб дод ки : таваққуф аз ҷиҳати ту аввалитар то ман гови берун барам , пас ӯро ҳалок кунӣ . Ин хилофи миёни эшон қоими гашт ва бмҷодлаҳ кашид . Ва дузди зоҳидро овоз дод ки : ӣнҷои диўист ва туро бихоҳад кишт . Ва деви ҳам бонг кард ки : дузди гов май бабрад . Зоҳид бедор шуд ва мардумон даромаданд ва эшон ҳар ду бигурехтанду нафасу моли зоҳиди бсбби хилофи душманон мусаллам монад .

زاهدی از مریدی گاوی دوشاستد و سوی خانه می‌برد. دزدی آن بدید در عقب او نشست تا گاو ببرد. دیوی در صورت آدمی با او هم راه شد. دزد ازو پرسید که: تو کیستی؟ گفت: دیو، بر اثر اطن زاهد می‌روی تا فرصتی یابم. و او را بکشم، تو هم حال خود بازگوی. گفت:من مرد عیار پیشه ام، می‌اندیشم که گاو زاهد بدزدم. پس هر دو بمرافقت یک دیگر در عقب زاهد بزاویه او رفتند. شبانگاهی آنجا رسیدند. زاهد د رخانه رفت و گاو را ببست و تیمار علف بداشت و باستراحتی پرداخت. دزد اندیشید که: اگر دیو پیش از بردن ممکن نگردد. و دیو گفت: اگر دزد گائو بیرون برد و درها باز شود زاهد از خوابدرآید، کشتن صورت نبندد. دزد را گفت: مهلتی ده تا من نخست مرد را بکشم، وانگاه تو گاو ببر. دزد جواب داد که: توقف از جهت تو اولی تر تا من گاو بیرون برم، پس او را هلاک کنی. این خلاف میان ایشان قایم گشت و بمجادله کشید. و دزد زاهد را آواز داد که: اینجا دیویست و ترا بخواهد کشت. و دیو هم بانگ کرد که: دزد گاو می‌ببرد. زاهد بیدار شد و مردمان درآمدند و ایشان هر دو بگریختند و نفس و مال زاهد بسبب خلاف دشمنان مسلم ماند.

Чун вазири сеюм ин фасли бохри расониди вазири аввал ки бкштн ишорат мекард гуфт : май байнам ки ин зоғи шуморо ба афсун ва макр Бифрефт , во кунун мехоҳед ки мавзеу ҳзму эҳтиётро зойеъ гузоред . Таъкидӣ май намоям , аз хоби ғифлат бедор шаведу пунба аз гӯш берун кашид . Ва дар авоқиби ин кори тааммули шоФӣ воҷиб доред , ки оқилони баннои кори худ ва азон душмани брқоъдаҳ савоб ниҳанду сухани хасми бсмъ тмииз шунаванд , ва чун кафтори бгФтори дурӯғ фирефта нашаванд ,у бози ғофилони бад-ӣни маъонии илтифот кам намоянду бондки тамаллуқи нарми дил дар миёни оранди вози срҳқдҳои қадим ва адоватҳои маврӯс бархезанд . Ва самоъи муҷози эшонро аз ҳақиқати муъоина давр андозанд то дурӯғи душманро тасдиқи намоянд ,у зуди дили броштин қарор диҳанд , ва ндонанд ки

چون وزیر سوم این فصل بآخر رسانید وزیر اول که بکشتن اشارت می‌کرد گفت: می‌بینم که این زاغ شما را به افسون و مکر بفریفت، وا کنون می‌خواهید که موضع و حزم و احتیاط را ضایع گذارید. تاکیدی می‌نمایم، از خواب غفلت بیدار شوید و پنبه از گوش بیرون کشید. و در عواقب این کار تامل شافی واجب دارید، که عاقلان بنای کار خود و ازان دشمن برقاعده صواب نهند و سخن خصم بسمع تمییز شنوند، و چون کفتار بگفتار دروغ فریفته نشوند، و باز غافلان بدین معانی التفات کم نمایند و باندک تملق نرم دل در میان آرند واز سرحقدهای قدیم و عداوتهای موروث برخیزند. و سماع مجاز ایشان را از حقیقت معاینه دور اندازند تا دروغ دشمن را تصدیق نمایند، و زود دل برآشتین قرار دهند، و ندانند که

Ва нодиртар онкӣ аз нодонии таррори Басра дар чашми Бағдод май намояд . Ва рост бидон дурудгар май Монӣ ки бигуфт зани нобакори фирефтаи гашт . Малик пурсед : чигуна ?

و نادرتر آنکه از نادانی طرار بصره در چشم بغداد می‌نماید. و راست بدان درودگر می‌مانی که بگفت زن نابکار فریفته گشت. ملک پرسید: چگونه؟

Гуфт :

گفت: