Бшҳри срндиби дурудгарӣ занӣ дошт

بشهر سرندیب درودگری زنی داشت

Бўъдаҳи рӯбаҳи бозии бъшўаҳи шери шикорӣ

بوعده روبه بازی بعشوه شیر شکاری

Рӯе дошт чун тӯҳмати исломи дрдли кофарони взлФӣ чун хаёли шак дар замири муъмин .

رویی داشت چون تهمت اسلام دردل کافران وزلفی چون خیال شک در ضمیر مؤمن.

Волҳқи бадви неки шефтау мафтӯн будӣу соъатӣ аз дидор ӯ ншкиФтӣ ,у ҳамсоя эйро бадв назарӣ афтоду кори миёни эшон бмдти гарми истод . Ва тайифа хусрон барон вуқуф ёфтанду дурудгарро эълом карданд . Хўосткаҳи зиёдати аиқонии ҳосили ордонгоаҳ тадорук кунад , занро гуфт : ман брўстоо май рӯми як фарсангӣ беш масофат нест , аммо рӯз чанд таваққуфӣ хоҳад буд тӯша Эй бисоз . Дар ҳол муҳайё гардонид . Дурудгари занро видоъ кард ва фармуд ки : дар хонаи боҳтёт бояд басту андешаи қумоши некӯи бдошт то дар ғайбати ман халалӣ науфтад .

والحق بدو نیک شیفته و مفتون بودی و ساعتی از دیدار او نشکیفتی، و همسایه ای را بدو نظری افتاد و کار میان ایشان بمدت گرم ایستاد. و طایفه خسران بران وقوف یافتند و درودگر را اعلام کردند. خواستکه زیادت ایقانی حاصل آردآنگاه تدارک کند، زن را گفت: من بروستاا می‌روم یک فرسنگی بیش مسافت نیست، اما روز چند توقفی خواهد بود توشه ای بساز. در حال مهیا گردانید. درودگر زن را وداع کرد و فرمود که: در خانه باحتیاط باید بست و اندیشه قماش نیکو بداشت تا در غیبت من خللی نیفتد.

Чун ӯ бирафт зан мераҳро бёгоҳониду меод омадан қарор дод ;у дурудгари бегоҳӣ аз роҳ набаҳра дрхонаҳ рафт ; мераҳ қавмро онҷо дид . Соъатӣ таваққуф кард . Чндонкаҳ бихобгоҳ рафтанди баракат , бечора дар зер кат рафт то боқии хилват мушоҳида кунад . Ногоҳ чашми зани барпоӣ ӯ уфтад , донист ки бало омад , маъшуқаро гуфт : овоз баланд кун ва бипурс ки « марои дўстри дорӣ ёӣ шӯйро ? » чун бипурсед ҷавоб дод ки : бад-ӣни суол чун афтодӣ ? ва туро бидон ҳоҷат намешиносам .

چون او برفت زن میره را بیاگاهانید و میعاد آمدن قرار داد؛ و درودگر بیگاهی از راه نبهره درخانه رفت؛ میره قوم را آنجا دید. ساعتی توقف کرد. چندانکه بخوابگاه رفتند برکت، بیچاره در زیر کت رفت تا باقی خلوت مشاهده کند. ناگاه چشم زن برپای او افتد، دانست که بلا آمد، معشوقه را گفت: آواز بلند کن و بپرس که «مرا دوستر داری یای شوی را؟» چون بپرسید جواب داد که: بدین سوال چون افتادی؟ و ترا بدان حاجت نمی شناسم.

Дар он маънии алҳоҳ бар даст гирифт . Зан гуфт : занонро аз рӯй саҳву зулат ё аз рӯй шаҳват аз ин навъ ҳодисҳо уфтад ва аз ин ҷинс дӯстон гузинанд ки бҳсбу насаби эшон илтифот нанамоянд , вохлоқи номаразӣу одоти ноМаҳмӯди эшонро муътабар надоранд , ва чун ҳоҷати нафасу қӯти шаҳват кам шуд бзндики эшон ҳамчун дигар бегонагон бошанд . Локини шӯии бмнзлти падару маҳали бародару мсобт фарзандаст ,у ҳаргиз бархӯрдор мабод занӣ ки шӯии ҳазор бор аз нафаси хеши азизтар вгромӣ тар нашимурд ,у ҷону зиндагонӣ барои фироқу роҳат ӯ нахоҳад .

در آن معنی الحاح بر دست گرفت. زن گفت:زنان را از روی سهو و زلت یا از روی شهوت از این نوع حادثها افتد و از این جنس دوستان گزینند که بحسب و نسب ایشان التفات ننمایند، واخلاق نامرضی و عادات نامحمود ایشان را معتبر ندارند، و چون حاجت نفس و قوت شهوت کم شد بزندیک ایشان همچون دیگر بیگانگان باشند. لکن شوی بمنزلت پدر و محل برادر و مثابت فرزند است، و هرگز برخوردار مباد زنی که شوی هزار بار از نفس خویش عزیزتر وگرامی تر نشمرد، و جان و زندگانی برای فراغ و راحت او نخواهد.

Чун дурудгари ин фасл башнавад риққатӣу раҳматӣ дар дил оварад ва бо худ гуфт : буза кор шудам бидонча дар ҳақи вай май сголидм . Мискин аз ғами ман беқарор ва дар ишқи ман сӯзон , агар бедил хатое кунад онро чандини вазн ниҳодан ваҷҳ надорад . Ҳеҷ офарӣда аз саҳви маъсӯми натавонад буд . Ман беҳудаи хештанро дар вабол афгандаму ҳолеи бории айш баришон мнғс накунаму об рӯй ӯ пеши ин мард наризам . Ҳамчунон дар зери тахт май буд то рояти шаб нгўсор шуд .

چون درودگر این فصل بشنود رقتی و رحمتی در دل آورد و با خود گفت: بزه کار شدم بدانچه در حق وی می‌سگالیدم. مسکین از غم من بی قرار و در عشق من سوزان، اگر بی دل خطایی کند آن را چندین وزن نهادن وجه ندارد. هیچ آفریده از سهو معصوم نتواند بود. من بیهوده خویشتن را در وبال افگندم و حالی باری عیش بریشان منغص نکنم و آب روی او پیش این مرد نریزم. همچنان در زیر تخت می‌بود تا رایت شب نگون‌سار شد.

Марди бегонаи бозгашту дурудгари боҳстгӣ берун омаду брболоӣ кат бинишаст . Зани хештан дар хоб кард . Неки бозрмш бедор кард ва гуфт : агар на озори ту ҳиҷоб будӣ ман он мардро ранҷури грдонидмӣу ибрати дигар беҳифозон кардамӣ , локин чун ман дӯстии ту дар ҳақ хеш медонаму шафқати ту броҳўол худ мешиносам , ва муқарараст ки зиндагонӣ барои фироқи ман талабӣу бенаӣ барои дидори ман хоҳӣ , агар аз ин навъи парешонеи андешӣ аз ваҷҳ саҳв бошад на аз тариқи амд . Ҷониби дӯсти ту риоят кардану озарми мӯниси ту нигоҳи доштан лозим ояд .

مرد بیگانه بازگشت و درودگر بآهستگی بیرون آمد و بربالای کت بنشست. زن خویشتن در خواب کرد. نیک بآزرمش بیدار کرد و گفت: اگر نه آزار تو حجاب بودی من آن مرد را رنجور گردانیدمی و عبرت دیگر بی حفاظان کردمی، لکن چون من دوستی تو در حق خویش می‌دانم و شفقت تو براحوال خود می‌شناسم، و مقرر است که زندگانی برای فراغ من طلبی و بینایی برای دیدار من خواهی، اگر از این نوع پریشانی اندیشی از وجه سهو باشد نه از طریق عمد. جانب دوست تو رعایت کردن و آزرم مونس تو نگاه داشتن لازم آید.

Дили қавии дору ҳаросу нафратро бахуди роҳи мада ,у маро бҳл кун ки дар боби ту ҳарчизӣ андешедам ва аз ҳар навъ бадгумонӣ дошт . Зан низ ҳлмӣ дар миён овараду хашми ҷонибин тамомии зоили гашт .

دل قوی دار و هراس و نفرت را بخود راه مده، و مرا بحل کن که در باب تو هرچیزی اندیشیدم و از هر نوع بدگمانی داشت. زن نیز حلمی در میان آورد و خشم جانبین تمامی زایل گشت.

Ва ин мисл бидон оварадам то шумо ҳамчун дурудгар фирефта нашаведу муъоинаи хешро бзрқу шъўзаҳу зӯру қъбраҳ ӯ фурӯ нагузоред .

و این مثل بدان آوردم تا شما همچون درودگر فریفته نشوید و معاینه خویش را بزرق و شعوذه و زور و قعبره او فرو نگذارید.

Ва ҳар душман ки бсбби даврии масофати қасдии натавонади пайваст наздикӣ ҷӯяд ва худро аз носеҳон гирданд ,у бтқрбу тўдду тамаллуқу тлтФи хештан дар маърази муҳаррамяти орад ; ва чун бар асрор вуқуф ёфту фурсат муҳайё бидид ботқону басирати даст бакор кунад , ва ҳар захм ки кушояд чун барқ беҳиҷоб бошад . Ва чун қазо бехато равад . Ва ман зоғонро озмуда будаму андозаи дурбинӣ ва киёсту миқдори ройу рӯяти эшон бдонстаҳ ; то ин малъунро бидидаму сухан ӯ башнавад , равшании ройу баъди ғӯри эшон муқарари гашт .

و هر دشمن که بسبب دوری مسافت قصدی نتواند پیوست نزدیکی جوید و خود را از ناصحان گرداند، و بتقرب و تودد و تملق و تلطف خویشتن در معرض محرمیت آرد؛ و چون بر اسرار وقوف یافت و فرصت مهیا بدید باتقان و بصیرت دست بکار کند، و هر زخم که گشاید چون برق بی حجاب باشد. و چون قضا بی خطا رود. و من زاغان را آزموده بودم و اندازه دوربینی و کیاست و مقدار رای و رویت ایشان بدانسته؛ تا این ملعون را بدیدم و سخن او بشنود، روشنی رای و بعد غور ایشان مقرر گشت.