* зоҳидии мустаҷоби алдъўаҳ бар ҷӯйборӣ нишаста буд ғлиўожи мӯши бачае пеш ӯ фурӯгузошт . Зоҳидро бар вай шафқатӣ омад , бардошт ва дар баррагии печид то бахонаи барад . Боз андешед ки аҳли хонаро азу ранҷӣ бошад ва зӣоне расад дуо кард то эзади таъолӣ , ӯро духтари пардохтаи ҳайкали тамом андом гардонид , чунонкии офтоби рухсораши оташ дар соя чоҳ заду сояи зулфаши дӯд аз хирман моҳ баровард .

*‌زاهدی مستجاب‌الدعوه بر جویباری نشسته بود‌، غلیواژ موش‌بچه‌ای پیش او فروگذاشت. زاهد را بر وی شَفْقتی آمد، برداشت و در برگی پیچید تا به خانه بَرَد، باز اندیشید که اهل خانه را ازو رنجی باشد و زیانی رسد‌؛ دعا کرد تا ایزد تعالی، او را دختر پرداخته‌هیکل تمام‌اندام گردانید، چنانکه آفتاب رخسارش آتش در سایه چاه زد و سایه زلفش دود از خرمن ماه برآورد.

Вонгоаҳ ӯро бнздики мурӣдии барад ва фармуд ки чун фарзандони азизи тарбият воҷиб дорад . Мурӣди ишорати перро пос дошт вдри таъаҳҳуди духтар тлтФ намӯд . Чун ёл баркашид воём туфулият бигузашт зоҳид гуфт : эй духтар , бузург шудӣу туро аз ҷуфтӣ ҷора нест , аз одамиёну париёни ҳркрои хоҳӣ ихтиёр кун то турои бадви даҳум . Духтар гуфт : шӯии тавоно ва қодир хоҳам ки анўъи қудрату шавкат ӯро ҳосил бошад . Гуфт : магари офтобро май хоҳӣ . Ҷавоб дод ки : оре . Зоҳиди офтобро гуфт : ин духтари никўсўрт мқбл шакласт , мехоҳам ки дар ҳукм ту ояд , ки шӯии тавонои қавӣ орзӯ хостаст . Офтоб гуфт ки : ман туро аз худ қавитар нишони даҳум , ки нур маро бапушанду оламёнро аз ҷамоли чеҳраи ман маҳҷӯб гирданд , ва он абраст . Зоҳиди ҳамон соъати бнздик ӯ омад ва ҳамон фасли собиқ боз ронад . Гуфт : бод аз ман қавӣ тараст ки марои баҳри ҷониб ки хоҳад барад ,у пеши вай чун муҳраам дар дасти булъаҷаб . Пеш бод рафт ва фаслҳои мутақаддим тоза гардонид . Бод гуфт : қӯти тамоми бротлоқи кӯҳи рост , ки марои сабки сари хоки пой ном карда сет ,у давоми ҳаракати маро дар либоси мнқст боз мегуяд , всобту сокини барҷои қарори гирифта ,у асари зӯри ман дар вай кам аз овоз нармаст дар гӯши кар . Зоҳид бо кӯҳи ин ғам ва шодӣ бозгуфт . Ҷавоб дод ки : мӯш аз ман қавӣ тараст ки ҳамаи атроф маро бишкофад ва дар дили ман хона созаду дафъ ӯ брхотр натавонам гузаронид . Духтар гуфт : рост мегуяд , шӯй ман инаст . Зоҳид ӯро брмўш арза кард , ҷавоб дод ки : ҷуфти ман аз ҷинс ман тавонад буд . Духтар гуфт : дуо кун то ман мӯши гирдам . Зоҳиди дасти бардошт ва аз ҳақи таъолии бхўост ва иҷобат ёфт . Ҳар дуро ба якдигар дод ва бирафт . Ва мисли ту ҳамчунинаст ,у кори ту , эй макори ғаддор , ҳамин мизоҷ дорад .

وانگاه او را به‌نزدیک مریدی برد و فرمود که چون فرزندانِ عزیز‌، تربیت واجب دارد. مرید اشارت پیر را پاس داشت و در تعهد دختر تلطّف نمود. چون یال برکشید و ایام طفولیت بگذشت، زاهد گفت: ای دختر، بزرگ شدی و ترا از جفتی چاره نیست، از آدمیان و پریان هرکرا خواهی اختیار کن تا ترا بدو دهم. دختر گفت: شوی توانا و قادر خواهم که انوع قدرت و شوکت او را حاصل باشد. گفت: مگر آفتاب را می‌خواهی؟ جواب داد که: آری. زاهد آفتاب را گفت: این دختر‌، نیکو‌صورت‌ مقبول‌شکل‌ست، می‌خواهم که در حکم تو آید، که شویِ توانای‌ِ قوی‌، آرزو خواسته است. آفتاب گفت که: من ترا از خود قوی‌تر نشان دهم، که نور مرا بپوشاند و عالمیان را از جمال چهره من محجوب گرداند، و آن ابر است. زاهد همان ساعت به‌نزدیک او آمد و همان فصل سابق باز راند. گفت: باد از من قوی‌تر است که مرا به‌هر جانب که خواهد برَد، و پیش وی چون مُهره‌ام در دست بوالعجب. پیش باد رفت و فصل‌های متقدّم تازه گردانید. باد گفت: قوّت تمام بر اطلاق‌، کوه راست، که مرا سبک‌سر خاک پای نام کرده است، و دوام حرکت مرا در لباس منقصت باز می‌گوید، و ثابت و ساکن برجای قرار گرفته، و اثر زور من در وی کم از آواز نرم است در گوش کر. زاهد با کوه این غم و شادی باز‌گفت. جواب داد که: موش از من قوی‌تر است که همه اطراف مرا بشکافد و در دل من خانه سازد و دفع او بر خاطر نتوانم گذرانید. دختر گفت: راست می‌گوید، شوی من اینست. زاهد او را بر موش عرضه کرد، جواب داد که: جفت من از جنس من تواند بود. دختر گفت: دعا کن تا من موش گردم. زاهد دست برداشت و از حق تعالی بخواست و اجابت یافت. هر دو را به یکدیگر داد و برفت. و مثل تو همچنین است، و کار تو، ای مکار غدار، همین مزاج دارد.