Малики бӯмонро чунонкии расм бедувалатонаст ин насоеҳ надонист шунӯду авоқиби онро натавонист дид . Взоғ ҳар рӯзӣ барои эшон ҳикояти дили гушой ва мисли ғарибу афсона аҷиб меоварадӣ ,у бнўъӣ дар муҳаррамяти хеш май афзуд то бар ғўомзи асрори ахбори эшон вуқуф ёфт . Ногоҳ Фрўмўлиду наздик зоғон рафт . Чун малики зоғон ӯро бидид пурсед : мо вроءк ё Асоам ? гуфт :

ملک بومان را چنانکه رسم بی دولتان است این نصایح ندانست شنود و عواقب آن را نتوانست دید. وزاغ هر روزی برای ایشان حکایت دل گشای و مثل غریب و افسانه عجیب می‌آوردی، و بنوعی در محرمیت خویش می‌افزود تا بر غوامض اسرار اخبار ایشان وقوف یافت. ناگاه فرومولید و نزدیک زاغان رفت. چون ملک زاغان او را بدید پرسید: ما وراءک یا عصام؟ گفت:

Ва бдўлти малик ончӣ мебоист бипардохтам , корро бояд буд . Гуфт : аз ишорати ту гузар нест , сӯрати маслиҳат боз намой то мисол дода шавад . Гуфт : тамомии бӯмон дар фалон кӯҳанд ва рӯзҳо дрғорӣ ҷумла мешаванд . Ва дар он наздикии ҳизум бисёраст . Малики зоғонро бифармоед то қадре азон нақл кунанд ва бар дар ғорӣ бунаанд . Ва брхти шубонон ки дар он ҳаволӣ гўспнд мечаронанд оташ бошад , ман фурӯғӣ азон биораму зери ҳизуми нуҳум . Малик мисол диҳад то зоғони бҳркти пари онро бчлоннд . Чун оташ бигирифт ҳар ки аз бӯмон берун ояд бисӯзаду ҳарки дар ғор бимонад аз дӯди бимирад .

و بدولت ملک آنچه می‌بایست بپرداختم، کار را باید بود. گفت: از اشارت تو گذر نیست، صورت مصلحت باز نمای تا مثال داده شود. گفت: تمامی بومان در فلان کوه‌اند و روزها درغاری جمله می‌شوند. و در آن نزدیکی هیزم بسیار است. ملک زاغان را بفرماید تا قدری ازان نقل کنند و بر در غاری بنهند. و برخت شبانان که در آن حوالی گوسپند می‌چرانند آتش باشد، من فروغی ازان بیارم و زیر هیزم نهم. ملک مثال دهد تا زاغان بحرکت پر آن را بچلانند. چون آتش بگرفت هر که از بومان بیرون آید بسوزد و هرکه در غار بماند از دود بمیرد.

Бар ин тартиб ки савоб дид пеши он муҳими бози рафтанд ,у тамомии бӯмони бад-ӣн ҳиялат бсухтанд ,у зоғонро фатҳи бузурги баромаду ҳамаи шодмон ва дўстком бозгаштанд . Ва малику лашкар дар зикри масоъии ҳамиду мосри маразии он зоғи ғулув ва маболиғат намуданду итнобу асҳоби воҷиби диданд . Ва ӯ маликро дуоҳои хуб гуфт , ди роснои он бар забон ронад ки : ҳарчӣ аз ин навъ даст диҳад бФри давлат малик бошад . Ман мхоили он рӯз дидам ки он мудаббирон қасдӣ пайвастанд ва аз он ҷинси иқдомӣ ҷоиз шимурданд .

بر این ترتیب که صواب دید پیش آن مهم باز رفتند، و تمامی بومان بدین حیلت بسوختند، و زاغان را فتح بزرگ برآمد و همه شادمان و دوستکام بازگشتند. و ملک و لشکر در ذکر مساعی حمید و مآثر مرضی آن زاغ غلو و مبالغت نمودند و اطناب و اسهاب واجب دیدند. و او ملک را دعاهای خوب گفت، د راثنای آن بر زبان راند که: هرچه از این نوع دست دهد بفر دولت ملک باشد. من مخایل آن روز دیدم که آن مدبران قصدی پیوستند و از آن جنس اقدامی جایز شمردند.