Зоғ гуфт : Кебеки анҷӣрӣ бо ман ҳамсоягӣ дошту миёни мо бҳкми муҷовирати қавоиди мсодқт муаккад гашта буд . Дар ин миён ӯ роғибтӣ афтод ва дароз кашид . Гумони барадам ки ҳалок шуд . Вапас аз муддати дароз харгӯш биёмад ва дар маскан ӯ қарор гирифт ва ман дар он мухосаматии нпиўстмӣ . Икчндӣ бигузашт , Кебек анҷӣр бозрасед . Чун харгӯшро дар хона хеш дид ранҷур шуд ва гуфт : ҷой бипардоз ки азон манаст , харгӯш ҷавоб дод ки ман соҳиб қабзам . Агар ҳақии дорӣ собит кун . Гуфт : ҷой азон манаст ва ҳуҷҷатҳо дорам . Гуфт : лобуди ҳукмии адл бояд ки сухан ҳар ду ҷониб башнавад ва бар муқтазии инсофи кори даъвии бохри расонад . Кебек анҷӣр гуфт ки : дар ин наздикӣ бар лаби оби гурбаи исти мутааббид , рӯз рӯза дораду шаб намоз кунад , ҳаргиз хӯнӣ наризаду аизои ҳайвонӣ ҷоиз нашимурд . Ва ифтор ӯ бробу гё мқсўр мебошад . Қозии азуи одил тар нахоҳем ёфт . Наздик ӯ рӯем то кори мо фасл кунад . Ҳар ду бидон розии гаштанд ва ман барои назора бар асар эшон бирафтам то гурбаи рӯзаи дорро бубинаму инсоф ӯ дар ин ҳукм мшоҳдт кунам . Чндонкаҳи соӣми алдҳри чашм баришон Фгнду брдўпои рости бистод ва рӯй бмҳроб оварад ,у харгӯши нек азон шигифт намӯд . Ва таваққуф карданд то аз намоз фориғ шуд . Тҳит бтўозъ бигуфтанд ва дар хост ки миёни эшон ҳукм бошаду хусумати хонаи брқзити муъаддилати бпоёни расонад . Фармуд ки : сӯрати ҳоли бозгўиид . Чун башнавад гуфт : перӣ дар ман асар карда сету ҳавоси халали шойиъи пазируфта . Ва гардиши чарху ҳаводиси даҳрро ин пешааст , ҷавонро пер мегирданду перро ночиз мекунад .

زاغ گفت: کبک انجیری با من همسایگی داشت و میان ما بحکم مجاورت قواعد مصادقت موکد گشته بود. در این میان او راغیبتی افتاد و دراز کشید. گمان بردم که هلاک شد. وپس از مدت دراز خرگوش بیامد و در مسکن او قرار گرفت و من در آن مخاصمتی نپیوستمی. یکچندی بگذشت، کبک انجیر بازرسید. چون خرگوش را در خانه خویش دید رنجور شد و گفت: جای بپرداز که ازان منست، خرگوش جواب داد که من صاحب قبض ام. اگر حقی داری ثابت کن. گفت: جای ازان منست و حجتها دارم. گفت: لابد حکمی عدل باید که سخن هر دو جانب بشنود و بر مقتضی انصاف کار دعوی بآخر رساند. کبک انجیر گفت که: در این نزدیکی بر لب آب گربه ایست متعبد، روز روزه دارد و شب نماز کند، هرگز خونی نریزد و ایذای حیوانی جایز نشمرد. و افطار او برآب و گیا مقصور می‌باشد. قاضی ازو عادل تر نخواهیم یافت. نزدیک او رویم تا کار ما فصل کند. هر دو بدان راضی گشتند و من برای نظاره بر اثر ایشان برفتم تا گربه روزه دار را ببینم و انصاف او در این حکم مشاهدت کنم. چندانکه صائم الدهر چشم بریشان فگند و بردوپای راست بیستاد و روی بمحراب آورد، و خرگوش نیک ازان شگفت نمود. و توقف کردند تا از نماز فارغ شد. تحیت بتواضع بگفتند و در خواست که میان ایشان حکم باشد و خصومت خانه برقضیت معدلت بپایان رساند. فرمود که: صورت حال بازگویید. چون بشنود گفت: پیری در من اثر کرده ست و حواس خلل شایع پذیرفته. و گردش چرخ و حوادث دهر را این پیشه است، جوان را پیر می‌گرداند و پیر را ناچیز می‌کند.

Наздик тар Эйеду сухани баланд тар гуед . Пештари рафтанду зикри даъвӣ тоза гардонид . Гуфт : воқиф шудам ,у пеши азонкаҳ рӯй бҳкми орми шуморо насиҳатӣ хоҳам кард , агар бигӯаш дил шунавед самароти он дар дайну дунёи қрти айн шумо гардад , ва агар буруҷаи дигар ҳамл уфтад ман бории бнздики диёнату муруввати хеш маъзӯр бошам , Фқди аъзри ман анзр . Савоб онаст ки ҳар дутан ҳақ талабед , ки соҳиби ҳақро Музаффар бояд шимурд агарчӣ ҳукми бхлоФи ҳавоӣ ӯ нФоз ёбад ;у толиби ботилро мхзўли пиндошт агарчӣ ҳукми брўФқи мурод ӯ равад , ани алболтли кони зҳўқо . Ва аҳли дунёро аз матоъу молу дӯстони ин ҷаҳони ҳичиз малик нагардад магари кирдори нек ки барои охират мдхр гардонанд . Ва оқил бояд ки наҳиммат дар касби ҳтом фонӣ набандад ,у ҳиммат бар талаби хайри боқӣ мқсўр дорад ,у умру ҷоҳи гетиро бмҳли абри тобистону нузҳати гулистон бесаботу давоми шимурд .

نزدیک تر ایید و سخن بلند تر گویید. پیشتر رفتند و ذکر دعوی تازه گردانید. گفت: واقف شدم، و پیش ازانکه روی بحکم آرم شما را نصیحتی خواهم کرد، اگر بگوش دل شنوید ثمرات آن در دین و دنیا قرت عین شما گردد، و اگر بروجه دیگر حمل افتد من باری بنزدیک دیانت و مروت خویش معذور باشم، فقد اعذر من انذر. صواب آنست که هر دوتن حق طلبید، که صاحب حق را مظفر باید شمرد اگرچه حکم بخلاف هوای او نفاذ یابد؛ و طالب باطل را مخذول پنداشت اگرچه حکم بروفق مراد او رود، ان البالطل کان زهوقا. و اهل دنیا را از متاع و مال و دوستان این جهان هیچیز ملک نگردد مگر کردار نیک که برای آخرت مدخر گردانند. و عاقل باید که نهمت در کسب حطام فانی نبندد،و همت بر طلب خیر باقی مقصور دارد،و عمر و جاه گیتی را بمحل ابر تابستان و نزهت گلستان بی ثبات و دوام شمرد.

Ва манзалати молро дар дил аз дарҷати санг реза нагузаронад , ки агар харҷ кунад бохр расад ва агар зхирт созад миёни он вснгу суфол тафовутӣ намонад ,у суҳбати занонро чун мори афъии пиндорад ки азуи ҳеҷ эмин натавон буд ва бар вафоӣ ӯ кӣса Эй натавон дӯхт ,у хосу ому давру наздики оламёнро чун нафаси азизи худ шиносад ва ҳарчӣ дар боб хеш напасандад дар ҳақи дигарон нпиўндд . Аз ин нмти дмдмаҳу афсун баришон медамид то бо ӯ алиф гирифтанду омну фориғ бетҳрзу тсўни пештари рафтанд . Бики ҳамла ҳар дуро бигирифт вбкшт . Натиҷаи зуҳди вои сри салоҳи рӯзаи дор , чун дахлаи хабису табъ макор дошт , бар ин ҷумлаи зоҳири гашт .

و منزلت مال را در دل از درجت سنگ ریزه نگذراند، که اگر خرج کند بآخر رسد و اگر ذخیرت سازد میان آن وسنگ و سفال تفاوتی نماند، و صحبت زنان را چون مار افعی پندارد که ازو هیچ ایمن نتوان بود و بر وفای او کیسه ای نتوان دوخت، و خاص و عام و دور و نزدیک عالمیان را چون نفس عزیز خود شناسد و هرچه در باب خویش نپسندد در حق دیگران نپیوندد. از این نمط دمدمه و افسون بریشان می‌دمید تا با او الف گرفتند و آمن و فارغ بی تحرز و تصون پیشتر رفتند. بیک حمله هر دو را بگرفت وبکشت. نتیجه زهد وا ثر صلاح روزه دار، چون دخله خبیث و طبع مکار داشت، بر این جمله ظاهر گشت.