Зоҳидӣ аз ҷиҳати қурбони гўспндии харид . Дар роҳи тайифае тарророн бидиданд , тамаъ дар бастанд ва бо як дигар қарор доданд ки ӯро бФрибнд ва гўспнд бустонанд , пас як тан ба пеш ӯ даромад ва гуфт : эй шайх , ин саги куҷо май барӣ ? дайгарӣ гуфт : шайхи азимат шикор медорад ки саг дар даст гирифтааст . Сеюм бадви пайваст ва гуфт : ин мард дар кисвати аҳл салоҳаст , аммо зоҳид наме намояд , ки зоҳидӣ бо саг бозӣ накунанду дасту ҷомаи худро аз осеб ӯ сиёнати воҷиби бенанд . Аз ин нсқ ҳар чиз мегуфтанд то шаккӣ дар дил зоҳид афтод ва худро дар он муттаҳам гардонид ва гуфт ки : шояд буд ки фурӯшандаи ин ҷодӯ бӯдаасту чашм бандӣ карда . Дар ҷумлаи гўспндро бгзошт ва бирафт ва он ҷамоат бигирифтанду бабрад .
زاهدی از جهت قربان گوسپندی خرید. در راه طایفهای طراران بدیدند، طمع در بستند و با یکدیگر قرار دادند که او را بفریبند و گوسپند بستانند، پس یک تن به پیش او درآمد و گفت: ای شیخ، این سگ کجا میبری؟ دیگری گفت: شیخ عزیمت شکار میدارد که سگ در دست گرفته است. سوم بدو پیوست و گفت: این مرد در کسوت اهل صلاح است، اما زاهد نمینماید، که زاهدان با سگ بازی نکنند و دست و جامه خود را از آسیب او صیانت واجب بینند. از این نسق هر چیز میگفتند تا شکی در دل زاهد افتاد و خود را در آن متهّم گردانید و گفت که: شاید بود که فروشنده این جادو بوده است و چشمبندی کرده. در جمله گوسپند را بگذاشت و برفت و آن جماعت بگرفتند و ببرد.
Ва ин мисл бидон оварадам то муқарар гардад ки ба ҳиялату макри моро қадам дар кор май бояд ниҳоду онгоҳи худ нусрат ҳар оина рӯй намояд . Ва чунон савоб май байнам ки малик дар мулло бар ман хашмӣ кунад ва бифармоед то маро бизананд ва ба хӯни бёлоинд ва дар зери дарахти биФгннд ,у малик бо тамомӣ лашкар баравад ва ба фалони мавзе мақом фармоеду мунтазир омадан ман бошад , то ман аз макру ҳиялат хештан бипардозаму биёяму маликро бёгоҳнм . Малик дар боби ваии он мисол бидод ва бо лашкар ва ҳашам бидон мавзе рафт ки муайяни гардонида буд .
و این مثل بدان آوردم تا مقرّر گردد که به حیلت و مکر ما را قدم در کار میباید نهاد و آنگاه خود نصرت هر آینه روینماید. و چنان صواب میبینم که ملک در ملا بر من خشمی کند و بفرماید تا مرا بزنند و به خون بیالایند و در زیر درخت بیفگنند، و ملک با تمامی لشکر برود و به فلان موضع مقام فرماید و منتظر آمدن من باشد، تا من از مکر و حیلت خویشتن بپردازم و بیایم و ملک را بیاگاهنم. ملک در باب وی آن مثال بداد و با لشکر و حشم بدان موضع رفت که معین گردانیده بود.