Бохаҳ гуфт : ман туро брпшт бидон ҷазираи расонам , ки дар ваии ҳам амн ва роҳатаст ва ҳам хсбу неъмат . Дар ҷумла бар вай дамид то бўзнаҳи тавсанӣ кам карду зимоми ихтиёр бадв дод . ӯро бар пушт гирифт ва рӯй бахонаи ниҳод . Чун Бамён об расед тааммулӣ кард ва аз нохӯбии ончӣ пеш дошт бозондишид ва бо худ гуфт : сазовортар чизе ки хирадмандон азон тҳрз намӯдаанд бевафое ва ғдраст хосса дар ҳақи дӯстон , ва аз барои занон ки на дар эшон ҳасани аҳди сӯрати бандад ва на азишон вафоу мардумии чашм тавон дошт . Ва гуфтаанд ки : « бркмоли айёри зари бъўну инсофи оташи вуқуф тавон ёфт ; ва бар қӯти сутури бҳмли боргарони далел тавон гирифт ;у сдоду амонат мардон бидод ва ситад битавон шинохт ,у ҳаргизи илми бенҳоят корҳои занону кайфияти бадаҳдии эшон муҳӣт нагардад . »

باخه گفت: من ترا برپشت بدان جزیره رسانم، که در وی هم امن و راحت است و هم خصب و نعمت. در جمله بر وی دمید تا بوزنه توسنی کم کرد و زمام اختیار بدو داد. او را بر پشت گرفت و روی بخانه نهاد. چون بمیان آب رسید تاملی کرد و از ناخوبی آنچه پیش داشت بازاندیشید و با خود گفت: سزاوارتر چیزی که خردمندان ازان تحرز نموده‌اند بی وفایی و غدر است خاصه در حق دوستان، و از برای زنان که نه در ایشان حسن عهد صورت بندد و نه ازیشان وفا و مردمی چشم توان داشت. و گفته‌اند که: «برکمال عیار زر بعون و انصاف آتش وقوف توان یافت؛ و بر قوت ستور بحمل بارگران دلیل توان گرفت؛ و سداد و امانت مردان بداد و ستد بتوان شناخت، و هرگز علم بنهایت کارهای زنان و کیفیت بدعهدی ایشان محیط نگردد. »

Бистод ва бо дили азин нмт мунозира мекард ,у осори тараддуд дар вай менамӯд . Бўзнаҳро рибӣ афтод ки пайғомбар гуфтааст , слии аллоҳи алайҳу силам « алъоқли ибсри бқлбаҳи молои ибсри алҷоҳли бъинаҳ . » ва пурсед ки : мӯҷиб фикрат чист ? магар бардоштан ман бар ту гарон омад ва азон ҷиҳат ранҷур шудӣ ? бохаҳ гуфт : аз куҷо май гӯйӣ ва аз далоили он бар ман чаҳ май бинӣ ? гуфт : мхоили мухосамати ту бо худу таҳайюри рои ту дар азимати ту зоҳираст . Бохаҳ ҷавоб дод ки : рост май гӯйӣ . Ман дар ин андеша афтодаам ки рӯз авваласт ки ту ин тҷшм май намое ,у ҷуфти ман беморасту лобуди халалӣ холӣ набошад ,у чунонкии мродости шароити зиёфату лавозими икрому мулотафат биҷой натавонам оварад . Бўзнаҳ гуфт : чун ъқидти ту муқарарасту рағбат дар талаби ризоу тҳрии масаррати ман маълум , агар такаллуфи ди ртўқФи дории бсҳбту маҳрӯмияти лоиқ тар уфтад . Ва мъўли дарини маъонии брмъоинаҳи змоиру муноҷот ақоид тавонад буд . Ва ончӣ ман мешиносам аз хулӯси эътиқоди ту вароӣ онаст ки бмўўнти муҳтоҷи гардӣ ва дар некӯ дошт ман нтўқи лозими шимурӣ . Дили фориғи дору хатарот беваҷҳ бехотир магузор .

بیستاد و با دل ازین نمط مناظره می‌کرد، و آثار تردد در وی می‌نمود. بوزنه را ریبی افتاد که پیغامبر گفته است، صلی الله علیه و سلم «العاقل یبصر بقلبه مالا یبصر الجاهل بعینه. » و پرسید که: موجب فکرت چیست؟ مگر برداشتن من بر تو گران آمد و ازان جهت رنجور شدی؟ باخه گفت: از کجا می‌گویی و از دلایل آن بر من چه می‌بینی؟ گفت: مخایل مخاصمت تو با خود و تحیر رای تو در عزیمت تو ظاهر است. باخه جواب داد که: راست می‌گویی. من در این اندیشه افتاده ام که روز اولست که تو این تجشم می‌نمایی، و جفت من بیمار است و لابد خللی خالی نباشد، و چنانکه مراداست شرایط ضیافت و لوازم اکرام و ملاطفت بجای نتوانم آورد. بوزنه گفت:چون عقیدت تو مقرر است و رغبت در طلب رضا و تحری مسرت من معلوم، اگر تکلف د رتوقف داری بصحبت و محرومیت لایق تر افتد. و معول دراین معانی برمعاینه ضمایر و مناجات عقاید تواند بود. و آنچه من می‌شناسم از خلوص اعتقاد تو ورای آنست که بموونت محتاج گردی و در نیکو داشت من نتوق لازم شمری. دل فارغ دار و خطرات بی وجه بی خاطر مگذار.

Бохаҳи пора Эй бирафт , бози дигари бистоди ваҳмони Фркти аввал тоза гардонид . бадгумонии бўзнаҳи зиёдати гашт ва бохуд гуфт : чун дар дил касе аз дӯст аўшбҳтӣ афтод бояд ки зуд дар паноҳи ҳзми гурезаду атроф фароҳам гирад ,у брФқу мудорои хештан нигоҳ дорад , агар он гумон яқин гардад аз бадсиголӣ ӯ бсломт монад , ва агар занн хато кунад аи змроъоти ҷониби эҳтиёту тиқз айбӣ наёяд ва дарон мзртӣ ва азон мнқсс сӯрат набандад . Дилро барои инқилоб ӯ қалб ном кардаанд , ва натавон донист ки ҳар соъати майл ӯ бихиру шар чигуна иттифоқ уфтад .

باخه پاره ای برفت، باز دیگر بیستاد وهمان فرکت اول تازه گردانید. بدگمانی بوزنه زیادت گشت و باخود گفت: چون در دل کسی از دوست اوشبهتی افتاد باید که زود در پناه حزم گریزد و اطراف فراهم گیرد، و برفق و مدارا خویشتن نگاه دارد، اگر آن گمان یقین گردد از بدسگالی او بسلامت ماند، و اگر ظن خطا کند ا زمراعات جانب احتیاط و تیقظ عیبی نیاید و دران مضرتی و ازان منقصس صورت نبندد. دل را برای انقلاب او قلب نام کرده اند، و نتوان دانست که هر ساعت میل او بخیر و شر چگونه اتفاق افتد.

Онгоҳ ӯро гуфт ки : мӯҷиб чист ки ҳар лҳзт дар майдони фикрат май тозӣ ва дар дарёии ҳайрати ғӯта май хурӣ ? гуфт : ҳамчунинаст . Нотавонии зану парешонеи ҳол , маро мутафаккир мегирданд . Бўзнаҳ гуфт : аз ваҷҳи мхолсти маро аз ин дили нигаронӣ эълом додӣ . Акнӯн бибояд нагирист ки кадом иллатасту тариқи муъолиҷат он чист , ки ваҷҳи тдоўии пеши рои ту мутааззир нанамояд . Бохаҳ гуфт : табибони бдорўиӣ ишорат кардаанд ки даст бидон намерасад . Пурсед ки : охир кадомаст ? гуфт : дили бўзнаҳ .

آنگاه او را گفت که: موجب چیست که هر لحظت در میدان فکرت می‌تازی و در دریای حیرت غوطه می‌خوری؟ گفت: همچنین است. ناتوانی زن و پریشانی حال، مرا متفکر می‌گرداند. بوزنه گفت: از وجه مخالصت مرا از این دل نگرانی اعلام دادی. اکنون بباید نگریست که کدام علت است و طریق معالجت آن چیست، که وجه تداوی پیش رای تو متعذر ننماید. باخه گفت: طبیبان بدارویی اشارت کرده‌اند که دست بدان نمی رسد. پرسید که: آخر کدام است؟ گفت: دل بوزنه.

Дар миёни оби дӯдии басар ӯ баромаду чшмҳош торик шуд , ва бо худ гуфт : шараи нафасу қӯти ҳирси маро дар ин варта афганд ,у ғалабаи шаҳват ва истилоӣ наҳиммат маро дар ин гирдоб жарф кашид . Ва ман аввал кас нестам ки бад-ӣни абвоби фирефта шудаи сету сухани мунофиқонро дар дил ҷой додау тири офат аз кушоди ҷаҳлу залолати брдли хӯрда ва акнӯн ҷузи ҳиялату макри даст гирӣ намешиносам . Чндонкаҳ дар он ҷазираи афтодам агар аз таслими дили имтиноъии намоям аз гуруснагии бимираму маҳбӯси бимонам , ва агар хоҳам ки бигурезаму хештан дар оби аФгнм ҳалок шаваму хисорати дунёу уқбои баҳами пайвандад .

در میان آب دودی بسر او برآمد و چشمهاش تاریک شد، و با خود گفت: شره نفس و قوت حرص مرا در این ورطه افگند، و غلبه شهوت و استیلای نهمت مرا در این گرداب ژرف کشید. و من اول کس نیستم که بدین ابواب فریفته شده ست و سخن منافقان را در دل جای داده و تیر آفت از گشاد جهل و ضلالت بردل خورده و اکنون جز حیلت و مکر دست گیری نمی شناسم. چندانکه در آن جزیره افتادم اگر از تسلیم دل امتناعی نمایم از گرسنگی بمیرم و محبوس بمانم، و اگر خواهم که بگریزم و خویشتن در آب افگنم هلاک شوم و خسارت دنیا و عقبی بهم پیوندد.

Онгаҳ бохаҳро гуфт : ваҷҳи муъолиҷати он мастура бишнохтам , саҳласт . Ва уламо гӯйанд ки некӯ нанамояд ки касе аз зоҳидии ончӣ барои хайроту адхор ҳасанот талабанд бозгирд , ё аз мулӯки рӯзгори чизе ки аз ҷиҳати салоҳи хос ва ом хоҳанд дареғ дорад , ё бо дӯстони дрончаҳи фироқи эшонро шояд мзоиқти пайвандад . » ва ман маҳали ин зан дар дил ту медонам , ва дар дӯстӣ нахурд ки доруии сиҳҳат ӯ бемӯҷибӣ мавқуф кунам . Вогар ин андешам , то бкрдн расад , бнздики аҳли мурувват чигуна маъзӯр бошам ? ва ман ин иллатро мешиносам ,у занони моро азин бисёр уфтаду модлҳои эшонро диҳем ва дарон ранҷ бештар набинем , магари андакӣ , ки ди рҷнби фироқи моу шифои эшон хатарӣ наёрад . Ва агар брҷоигоаҳ эълом доде дил бо худ бёўрдмӣ , ва ин неки осон будӣ бар ман , ки дар сиҳҳати зани ту роҳатаст ва дар фурқати дили марои фароғат . Ва дарини боқии умри бадали ҳоҷатии сӯрат наметавонам кард ва дар мақомӣ афтодаам ки ҳичиз дарон бар ман аз суҳбати дил душвортар нест , аз баси ғам ки бар вай бборидаҳаст , ва ҳар соъати мавҷии ҳоил май хезаду орзӯии ман бар мФорқти ваии мқсўр шудаи сет , магари андешаи ҳиҷрони аҳлу ъширту тафаккури малику вилояти бФроқ ӯ кам гардад ,у икчндӣ аз он ғамҳои ҷигари сӯзу Фкртҳои ҷони хори барҳам .

آنگه باخه را گفت: وجه معالجت آن مستوره بشناختم، سهل است. و علما گویند که نیکو ننماید که کسی از زاهدان آنچه برای خیرات و ادخار حسنات طلبند بازگیرد، یا از ملوک روزگار چیزی که از جهت صلاح خاص و عام خواهند دریغ دارد، یا با دوستان درآنچه فراغ ایشان را شاید مضایقت پیوندد. » و من محل این زن در دل تو می‌دانم، و در دوستی نخورد که داروی صحت او بی موجبی موقوف کنم. وا گر این اندیشم، تا بکردن رسد، بنزدیک اهل مروت چگونه معذور باشم؟ و من این علت را می‌شناسم، و زنان ما را ازین بسیار افتد و مادلها ایشان را دهیم و دران رنج بیشتر نبینیم، مگر اندکی، که د رجنب فراغ ما و شفای ایشان خطری نیارد. و اگر برجایگاه اعلام دادیی دل با خود بیاوردمی، و این نیک آسان بودی بر من، که در صحت زن تو راحت است و در فرقت دل مرا فراغت. و دراین باقی عمر بدل حاجتی صورت نمی توانم کرد و در مقامی افتاده ام که هیچیز دران بر من از صحبت دل دشوارتر نیست، از بس غم که بر وی بباریده است، و هر ساعت موجی هایل می‌خیزد و آرزوی من بر مفارقت وی مقصور شده ست، مگر اندیشه هجران اهل و عشیرت و تفکر ملک و ولایت بفراق او کم گردد، و یکچندی از آن غمهای جگر سوز و فکرتهای جان خوار برهم.

Бохаҳ гуфт : дил чаро раҳо кардӣ ?

باخه گفت: دل چرا رها کردی؟