Гуфт : бўзнгонро одатаст ки чун бзёрти дӯстии раванд ва хоҳанд ки рӯзи барояшон бхрмӣ гузараду дасти ғами бдомни инс эшон нарасад дил бо худ набаранд . Ки он маҷмаъи ранҷу меҳнату манбаи ғам ва машаққатасту бохтёри соҳиби худ бар андӯҳу шодӣ сабот накунад , ва ҳар соъати айши софиро тира мегирданду ъмрҳниро мнғс мекунад . Ва чун бахонаи ту май омадами хостам ки инси дидори ту бар ман тамом шавад . Вазишат бошад ки хабари малолати он мастураи шунӯдаму дил бо худ набарам , ва мумкинаст ки ту маъзӯри дорӣ , локини он тайифа бад баранд ки « бо чандини савобиқи иттиҳоди дарини муҳақари мзоиқт май намояд ,у талаби фироқи ту дар ончии зарарии бмн роҷеъ намегардад фурӯ майгузорӣ . »

گفت: بوزنگان را عادت است که چون بزیارت دوستی روند و خواهند که روز برایشان بخرمی گذرد و دست غم بدامن انس ایشان نرسد دل با خود نبرند. که آن مجمع رنج و محنت و منبع غم و مشقت است و باختیار صاحب خود بر اندوه و شادی ثبات نکند، و هر ساعت عیش صافی را تیره می‌گرداند و عمرهنی را منغص می‌کند. و چون بخانه تو می‌آمدم خواستم که انس دیدار تو بر من تمام شود. وزشت باشد که خبر ملالت آن مستوره شنودم و دل با خود نبرم، و ممکن است که تو معذور داری، لکن آن طایفه بد برند که «با چندین سوابق اتحاد دراین محقر مضایقت می‌نماید، و طلب فراغ تو در آنچه ضرری بمن راجع نمی گردد فرو می‌گذاری. »

Агар бозгардӣ то сохта ва омода оем некӯтар .

اگر بازگردی تا ساخته و آماده آیم نیکوتر.

Бохаҳи брФўри бозгашту бнҷҳи муроду ҳусӯли арз восиқ шуд ,у бўзнаҳро бркрони оби расонид , ӯ бтг бар дарахти давид . Бохаҳи соъатӣ интизор кард , пас овоз дод . Бўзнаҳи биханди яд ва гуфт :

باخه برفور بازگشت و بنجح مراد و حصول عرض واثق شد، و بوزنه را برکران آب رسانید، او بتگ بر درخت دوید. باخه ساعتی انتظار کرد، پس آواز داد. بوزنه بخند ید و گفت:

Ки ман дар малики умри бохр расонидааму гарму сард рӯзгор чашидау бихиру шари аҳвол бино гашта ,у имрӯз ки замона дода худ бози ситади вчрх дар бахшидаи худ руҷӯъ раво дошт дар зумраи манкӯбон омадаам ва аз ин навъи тҷрбти бёФтаҳ , ва мисли машҳураст ки « қади анзлноу эли ълино . »у бҳкми ин муқаддамот ҳарчӣ равад брмн пӯшида намонад ,у мавзеи нифоқу вифоқ некӯ шиносам . Даргузар аз ин ҳадис ва беш дар маҷлиси мардони манишину лофи ҳасани аҳди фурӯгузор . Чаҳ агар касе дарҳамаи ҳунарҳо даъвии пайвандади вози мардумии вмрўт бисёр тслФи ҷоизи шимурд чун вақти озмоиш фароз ояд ҳроинаҳ бар санги имтиҳони зард рӯй гардад ,у анвоъи чӯбҳо дар сӯрати мҷонсту мусовот мумкин шавад , ва агар бонгии бёроинд ва дар зинат такаллуфӣ фармойанд камтари чӯбиро бар зоҳири дидор бар авди руҷҳон вмзит уфтад , аммо чун инсофи оташ дар миён ояд авдро дар садр бисот баранду ножро алафи гармобаи созанд .

که من در ملک عمر بآخر رسانیده ام و گرم و سرد روزگار چشیده و بخیر و شر احوال بینا گشته، و امروز که زمانه داده خود باز ستد وچرخ در بخشیده خود رجوع روا داشت در زمره منکوبان آمده ام و از این نوع تجربت بیافته، و مثل مشهور است که «قد انزلنا و ایل علینا. » و بحکم این مقدمات هرچه رود برمن پوشیده نماند، و موضع نفاق و وفاق نیکو شناسم. درگذر از این حدیث و بیش در مجلس مردان منشین و لاف حسن عهد فروگذار. چه اگر کسی درهمه هنرها دعوی پیوندد واز مردمی ومروت بسیار تصلف جایز شمرد چون وقت آزمایش فراز آید هراینه بر سنگ امتحان زرد روی گردد، و انواع چوبها در صورت مجانست و مساوات ممکن شود، و اگر بانگی بیارایند و در زینت تکلفی فرمایند کمتر چوبی را بر ظاهر دیدار بر عود رجحان ومزیت افتد، اما چون انصاف آتش در میان آید عود را در صدر بساط برند و ناژ را علف گرمابه سازند.

Ва низ гумон мабар ки ман ҳамчун он хуррам ки рӯбоҳ гуфта буд ки дил ва гӯш надошт . Бохаҳ пурсед ки : чигунааст он ?

و نیز گمان مبر که من همچون آن خرم که روباه گفته بود که دل و گوش نداشت. باخه پرسید که: چگونه است آن؟

Гуфт :

گفت: