Ва бибояд шинохт ки атрофи олами пари бало ва азобаст ,у одамӣ аз он рӯз ки дар раҳм мусаввир гардад то охири умри як лаҳза аз офат нараҳад . Чаҳ дар кутуби тиб чунин ёфта мешавад ки обӣ ки асли офариниш фарзандонаст чун ба раҳми пайвандад бо об зан биомезаду тирау ғализи истад ,у бодӣ пайдо ояд ва онро дар ҳаракати орад то ҳамчун об панир гардад . Пас монанди мост шавад , онгаҳ аъзои қисмати пазирад ва рӯй писари сӯии пушти модар ва рӯй духтари сӯй шикам бошад . Ва дастҳо бар пешонӣу занах бар зону . Ва атрофи чунон фароҳаму мунқабиз ки гӯйӣ дар сраҳ эй бстстӣ . Нафас ба ҳиялат мезанад . Зибр ӯ гармӣу гаронии шиками модар ,у зери анвоъи торикӣу танагии чунон ки бшрҳ ҳоҷат нест . Чун муддати диранги вай сипарӣ шаваду ҳангоми вазъи ҳамлу таваллуд фарзанд бошад бодӣ бар раҳм мусаллат шавад ,у қӯти ҳаракат дар фарзанд пайдо ояд то сари сӯй махраҷ гирданд , ва аз танагии манфази он ранҷ бинад ки дар ҳеҷ шиканҷае сӯрат натавон кард . Ва чун ба замин омад агар дасти нарму Наим бадв расад , ё насими хуши хунак бар ӯ гузарад , дарди он баробари пӯсти боз кардан бошад дар ҳақи бузургон . Вонгаҳ ба анвоъи офат мубтало гардад : дар ҳоли гуруснагӣу тишнагии таому шароби натавонади хост , ва агар ба дардии дармонди баёни он мумкин нашавад ,у кашокаш ва ниҳодан ва бардоштан гаҳворау хирқаҳоро худ ниҳоят нест . Ва чун айёми рзоъ ба охир расед дар машаққати тодбу тааллуму меҳнати доруу парҳезу музирати дард ва беморӣ уфтад .

و بباید شناخت که اطراف عالم پر بلا و عذاب است، و آدمی از آن روز که در رحم مصور گردد تا آخر عمر یک لحظه از آفت نرهد. چه در کتب طب چنین یافته می‌شود که آبی که اصل آفرینش فرزندان است چون به رحم پیوندد با آب زن بیامیزد و تیره و غلیظ ایستد، و بادی پیدا آید و آن را در حرکت آرد تا همچون آب پنیر گردد. پس مانند ماست شود، آنگه اعضا قسمت پذیرد و روی پسر سوی پشت مادر و روی دختر سوی شکم باشد. و دست‌ها بر پیشانی و زنخ بر زانو. و اطراف چنان فراهم و منقبض که گویی در صره ای بستستی. نفس به حیلت می‌زند. زبر او گرمی و گرانی شکم مادر، و زیر انواع تاریکی و تنگی چنان‌که بشرح حاجت نیست. چون مدت درنگ وی سپری شود و هنگام وضع حمل و تولد فرزند باشد بادی بر رحم مسلط شود، و قوت حرکت در فرزند پیدا آید تا سر سوی مخرج گرداند، و از تنگی منفذ آن رنج بیند که در هیچ شکنجه ای صورت نتوان کرد. و چون به زمین آمد اگر دست نرم و نعیم بدو رسد، یا نسیم خوش خنک بر او گذرد، درد آن برابرِ پوست باز کردن باشد در حق بزرگان. وآنگه به انواع آفت مبتلا گردد: در حال گرسنگی و تشنگی طعام و شراب نتواند خواست، و اگر به دردی درماند بیان آن ممکن نشود، و کشاکش و نهادن و برداشتن گهواره و خرقه ها را خود نهایت نیست. و چون ایام رضاع به آخر رسید در مشقت تأدب و تعلم و محنت دارو و پرهیز و مضرت درد و بیماری افتد.