Чун фикрати ман бар ин ҷумла ба корҳои дунёи муҳӣти гашт ва бишнохтам ки одамии шарифтар хилоиқ ва азизтар мавҷӯдотаст ,у қадари айёми умр хеш намедонад ва дар наҷот нафас намекӯшад , аз мшоҳдти ин ҳол дар шигифти азими афтодам ва чун бнгристми монеъи ин саодати роҳати андак ва наҳиммат ҳақираст ки мардумон бидон мубтало гаштаанд , ва он лаззот ҳавосаст , хӯрдану бўиидн ва дидану псўдну шунидан ,у онгоҳи худ ин маъонӣ бар қзити ҳоҷату андозаи амнияти ҳаргиз тисир напазирад , ва низ аз заволу фано дар он амн сӯрат набандад ,у ҳосили он агар муяссар гардад хусрони дунё ва охират бошад , ва ҳар ки ҳиммат дар он басту муҳимоти охиратро мӯҳмал гузошт ҳамчуи он мардаст ки аз пеши уштур маст бигурехт ва ба зарурати хештан дар чоҳӣ овехту даст дар ду шох зад ки бар болои он рӯида буду пойҳояш бар ҷое қарор гирифт . Дар ин миёни беҳтари бнгрист , ҳар ду пой бар сари чаҳор мор буд ки сар аз сӯрох берун гузошта буданд . Назар ба қаър чоҳ афганд аждаҳое сҳмнок дид даҳони кушодау афтодан ӯро интизор мекард . Ба сари чоҳ илтифот намӯд мӯашони сиёҳу сифеди бехи он шохҳо доим беФтўр мебуриданд . Ва ӯ дар аснои ин меҳнат тадбирӣ меандешеду халоси худро тариқӣ май ҷуст . Пеши хеши занбӯри хонае ва қадре шаҳд ёфт , чизе аз он ба лаби барад , аз навъе дар ҳаловати он машғӯли гашт ки аз кори худ ғофил монад ва на андешед ки пой ӯ бар сари чаҳор мораст ва натавон донист ки кадоми вақт дар ҳаракат оянд ,у мӯашон дар баридани шохҳо ҷади балиғ май намоянд ва албата Фтўрӣ бидон роҳ намеёфт , ва чандон ки шохи бигусаст дар ком аждаҳо афтод . Ва он лиззати ҳақири бадви чунин ғифлатӣ роҳ доду ҳиҷоби торики баробари нури ақл ӯ бдошт то мӯашон аз баридани шох ҳо бипардохтанду бечораи ҳарис дар даҳон аждаҳо афтод .

چون فکرت من بر این جمله به کارهای دنیا محیط گشت و بشناختم که آدمی شریف تر خلایق و عزیزتر موجودات است، و قدر ایام عمر خویش نمی داند و در نجات نفس نمی کوشد، از مشاهدت این حال در شگفت عظیم افتادم و چون بنگریستم مانع این سعادت راحت اندک و نَهمت حقیر است که مردمان بدان مبتلا گشته اند، و آن لذات حواس است، خوردن و بوییدن و دیدن و پسودن و شنودن، و آنگاه خود این معانی بر قضیت حاجت و اندازه امنیت هرگز تیسیر نپذیرد، و نیز از زوال و فنا در آن امن صورت نبندد، و حاصل آن اگر میسر گردد خُسران دنیا و آخرت باشد، و هر که همّت در آن بست و مهمات آخرت را مهمل گذاشت همچو آن مرد است که از پیش اشتر مست بگریخت و به ضرورت خویشتن در چاهی آویخت و دست در دو شاخ زد که بر بالای آن روییده بود و پای هایش بر جایی قرار گرفت. در این میان بهتر بنگریست، هر دو پای بر سر چهار مار بود که سر از سوراخ بیرون گذاشته بودند. نظر به قعر چاه افگند اژدهایی سهمناک دید دهان گشاده و افتادن او را انتظار می‌کرد. به سر چاه التفات نمود موشان سیاه و سفید بیخ آن شاخ ها دایم بی فتور می‌بریدند. و او در اثنای این محنت تدبیری می‌اندیشید و خلاص خود را طریقی می‌جست. پیش خویش زنبور خانه ای و قدری شهد یافت، چیزی از آن به لب بُرد، از نوعی در حلاوت آن مشغول گشت که از کار خود غافل ماند و نه اندیشید که پای او بر سر چهار مار است و نتوان دانست که کدام وقت در حرکت آیند، و موشان در بریدن شاخ ها جدّ بلیغ می‌نمایند و البته فتوری بدان راه نمی یافت، و چندان که شاخ بگسست در کام اژدها افتاد. و آن لذت حقیر بدو چنین غفلتی راه داد و حجاب تاریک برابر نور عقل او بداشت تا موشان از بریدن شاخ ها بپرداختند و بیچاره حریص در دهان اژدها افتاد.

Пас ман дунёро бидон чоҳи пари офату мхоФт монанд кардаму мӯашони сипеду сиёҳу мудовимати эшон бар баридани шохҳо ба шабу рӯз ки тъоқби эшон бар фонии гардонӣдани ҷонварону тақрйви оҷоли эшон мқсўраст ва он чаҳор морро ба табоиъ ки имоди хилқат одамӣасту ҳаргоҳ ки яке аз он дар ҳаракат ояд заҳри қотилу марг ҳозир бошад ва чашедани шаҳду ширинии онро ба лаззоти ин ҷаҳонӣ ки фоидаи он андакасту ранҷу табаъат бисёр , одамиро беҳуда аз кори охират боз медораду роҳи наҷот бар вай баста мегирданду аждаҳоро ба марҷаъӣ ки ба ҳеҷ тоўил аз он чораи натавонад буд ва чандон ки шарбати марг тҷръ уфтаду зарбати бўиҳиии салавоти аллоҳи алайҳ пазируфта ояд ҳар оинаи бадв бояд пайвасту ҳавлу хатару хавфу фазаъ ӯ мшоҳдт кард , он гоҳи надомат суд надораду тўбту инобат муфид набошад , на роҳ бозгаштани муҳайё ва на узри тақсироти ммҳд ,у баёни муноҷоти эшон дар қуръони азим бар ин нсқи ворид ки ё вилнои ман бъснои ман мрқднои ҳозои моўъди арраҳмону сидқи алмрслўн .

پس من دنیا را بدان چاه پر آفت و مخافت مانند کردم و موشان سپید و سیاه و مداومت ایشان بر بریدن شاخ ها به شب و روز که تعاقب ایشان بر فانی گردانیدن جانوران و تقریب آجال ایشان مقصور است و آن چهار مار را به طبایع که عماد خلقت آدمی است و هرگاه که یکی از آن در حرکت آید زهر قاتل و مرگ حاضر باشد و چشیدن شهد و شیرینی آن را به لذات این جهانی که فایده آن اندک است و رنج و تبعت بسیار، آدمی را بیهوده از کار آخرت باز می‌دارد و راه نجات بر وی بسته می‌گرداند و اژدها را به مرجعی که به هیچ تأویل از آن چاره نتواند بود و چندان که شربت مرگ تجرّع افتد و ضربت بویحیی صلوات الله علیه پذیرفته آید هر آینه بدو باید پیوست و هول و خطر و خوف و فزع او مشاهدت کرد، آن گاه ندامت سود ندارد و توبت و انابت مفید نباشد، نه راه بازگشتن مهیا و نه عذر تقصیرات ممهد، و بیان مناجات ایشان در قرآن عظیم بر این نسق وارد که «يَا وَيْلَنَا مَنْ بَعَثَنَا مِنْ مَرْقَدِنَا ۜ ۗ هَٰذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمَٰنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ».