Ва ба ҳақиқат бибояд донист ки фоида дар фаҳмаст на дар ҳифз ,у ҳарки бевуқуф дар кории шурӯи намояд ҳамчунон бошад ки :

و به حقیقت بباید دانست که فایده در فهم است نه در حفظ، و هرکه بی وقوف در کاری شروع نماید همچنان باشد که:

Мардӣ май хост ки тозӣ гуяд , дӯстии фозил аз он ваии таҳтае зард дар даст дошт ; гуфт : аз луғати тозии чизе аз ҷиҳати ман бар он банавис . Чун пардохта шуд . Ба хонаи бараду гоҳи гоҳ дар он менагиристу гумони барад ки камоли фасоҳат ҳосил омад . Рӯзӣ дар маҳфилии сухании тозӣ хато гуфт , яке аз ҳозирони табассумӣ воҷиб дид . Бихандед ва гуфт : бар забони ман хато раваду таҳтаи зарди ман дар хона манаст ?

مردی می‌خواست که تازی گوید، دوستی فاضل از آن وی تخته ای زرد در دست داشت؛ گفت: از لغت تازی چیزی از جهت من بر آن بنویس. چون پرداخته شد. به خانه برد و گاه گاه در آن می‌نگریست و گمان بُرد که کمال فصاحت حاصل آمد. روزی در محفلی سخنی تازی خطا گفت، یکی از حاضران تبسّمی واجب دید. بخندید و گفت: بر زبان من خطا رود و تختهٔ زرد من در خانه من است؟