Ва бар мардумон воҷибаст ки дар касб илм кӯшанду фаҳмро дар он муътабар доранд , ки талаби илму сохтани тӯшаи охират аз муҳимотаст . Ва зиндаро аз донишу кирдори нек чора нест , ва низ нури адаби дилро равшан кунад ,у доруии тҷрбти мардумро аз ҳалок ҷаҳл барраанд , чунон ки ҷамоли хуршед рӯй заминро мунаввар гирданд ,у оби зиндагонии умр ҷовид диҳад . Ва илм ба кирдори нек ҷамол гирад ки миваи дарахти дониш некӯкорӣаст ва кам озорӣ .

و بر مردمان واجب است که در کسب علم کوشند و فهم را در آن معتبر دارند، که طلب علم و ساختن توشهٔ آخرت از مهمات است . و زنده را از دانش و کردار نیک چاره نیست، و نیز نور ادب دل را روشن کند، و داروی تجربت مردم را از هلاک جهل برهاند، چنان که جمال خورشید روی زمین را منور گرداند، و آب زندگانی عمر جاوید دهد. و علم به کردار نیک جمال گیرد که میوه درخت دانش نیکوکاری است و کم آزاری.

Ва ҳаркии илми бидонад ва бидон кор накунад ба манзалат касе бошад ки мхоФти роҳӣ май шиносад аммо иртикоб кунад то ба қатъу ғорат мубтало гардад , ё беморӣ ки музирати хӯрданӣ ҳо медонад ва ҳамчунон бар он иқдом май намояд то дар маъраз талаф уфтад . Ва ҳар оинаи он кас ки зиштӣ чизе бишнохт агар хештан дар он афканди нишонаи тир маломат шавад , чунон ки ду мард дар чоҳӣ уфтанд яке биноу дигари нобӣно , агар чаҳ ҳалоки миён ҳар ду муштаракаст аммо узри нобӣно ба наздики аҳли хираду бсорти мақбул тар бошад .

و هرکه علم بداند و بدان کار نکند به منزلت کسی باشد که مخافت راهی می‌شناسد اما ارتکاب کند تا به قطع و غارت مبتلا گردد، یا بیماری که مضرّت خوردنی ها می‌داند و همچنان بر آن اقدام می‌نماید تا در معرض تلف افتد. و هر آینه آن کس که زشتی چیزی بشناخت اگر خویشتن در آن افکند نشانهٔ تیر ملامت شود، چنان که دو مرد در چاهی افتند یکی بینا و دیگر نابینا، اگر چه هلاک میان هر دو مشترک است اما عذر نابینا به نزدیک اهل خرد و بِصارت مقبول تر باشد.