Ва оқил бояд ки дар фотиҳати корҳо ниҳояти ағрози хеши пеш чашм дораду пеш аз онкии қадам дар роҳ наад мақсад муайян гирданд ,у алои восита ба ҳайрат кашаду хотамат ба ҳалоку надомат . Ва ба ҳоли хирадманди он лоиқтар ки ҳамеша талаби охиратро бар дунёи мақдами шимурд , чаҳ ҳар ки ҳиммат ӯ аз талаби дунёи қосиртар ҳсрот ӯ ба вақти мФорқти он андактар , ва низ онкии саъй барои охират кунад муродҳои дунё биёбаду ҳаёти абад ӯро ба даст ояд ,у онкии саъй ӯ ба масолеҳи дунё масруф бошад зиндагонӣ бар ӯ вабол гардад , ва аз савоб охират бимонад . Ва кӯшиши аҳли олам дар идроки се муроди сутӯдаи сет : сохтани тӯшаи охират , тамҳиди асбоби маишат ,у рости доштани миёни худу мардумон ба кам озорӣу тарки азият .

و عاقل باید که در فاتحت کارها نهایت اغراض خویش پیش چشم دارد و پیش از آنکه قدم در راه نهد مقصد معین گرداند، و الا واسطه به حیرت کشد و خاتمت به هلاک و ندامت. و به حال خردمند آن لایق تر که همیشه طلب آخرت را بر دنیا مقدم شمرد، چه هر که همت او از طلب دنیا قاصرتر حسرات او به وقت مفارقت آن اندک تر، و نیز آنکه سعی برای آخرت کند مرادهای دنیا بیابد و حیات ابد او را به دست آید، و آنکه سعی او به مصالح دنیا مصروف باشد زندگانی بر او وبال گردد، و از ثواب آخرت بماند. و کوشش اهل عالم در ادراک سه مراد ستوده ست: ساختن توشه آخرت، تمهید اسباب معیشت، و راست داشتن میان خود و مردمان به کم آزاری و ترک اذیت.