Яке аз ҳозирон гуфт : сазовортар касе ки чигунагии макр ӯ аз авом набояд пурсед ,у хбси замир ӯ бар хавос муштабаҳ нагардад , ин бадбахтаст ки ъломоти кажии сират дар зиштии сӯрат ӯ дида мешавад . Қозӣ пурсед ки : он аломат чист ? тақрир бояд кардан , ки ҳамаи каси онро натавонади шинохт . Гуфт : уламо гӯйанд ки « ҳргшодаҳи абрӯ , ки чашми рост ӯ аз чап хирадтар бошад бо ахтлоҷи доӣ » ,у бинӣ ӯ бҷонби рост майл дорад , ва дар ҳар мунаббатӣ аз андом ӯ се мӯии равед ,у назар ӯ ҳамеша сӯй замин уфтад , зоти нопок ӯ маҷмаъи фасоду макру манбаи фуҷур ва ғдр бошад . » ва ин ъломот дар вай мавҷӯдаст .

یکی از حاضران گفت:سزاوارتر کسی که چگونگی مکر او از عوام نباید پرسید، و خبث ضمیر او بر خواص مشتبه نگردد، این بدبختست که علامات کژی سیرت در زشتی صورت او دیده می‌شود. قاضی پرسید که: آن علامت چیست؟ تقریر باید کردن، که همه کس آن را نتواند شناخت. گفت: علما گویند که «هرگشاده ابرو، که چشم راست او از چپ خردتر باشد با اختلاج دای»،و بینی او بجانب راست میل دارد، و در هر منبتی از اندام او سه موی روید، و نظر او همیشه سوی زمین افتد، ذات ناپاک او مجمع فساد و مکر و منبع فجور و غدر باشد. »و این علامات در وی موجود است.

Димна гуфт : ди роҳкоми хилоиқи гумони майлу мдоҳнт тавон дошт ,у ҳукми эзадии айн савобаст ва дарон саҳву зулату хатоу ғифлат сӯрат набандад . Ва агар ин ъломот ки ёд кардӣ муайяни адлу далел сидқ метавонад буд ва , бидон ҳақро аз ботили ҷудо метавон кард , пас ҷаҳонён дар ҳамаи маъонӣ аз ҳуҷҷат фориғ омаданд , ва беш ҳеҷ касро на бар некӯкории Муҳамадат воҷиб ояд ва на бар бдкрдории уқубати лозим . Зеро ки ҳеҷ махлуқи ин маъониро аз худ дафъ натавонад кард . Пас бад-ӣни ҳукми ҷазои аҳли хайру подоши аҳли шари маҳви гашт . Ва агар ман ин кор ки мигўинд бкрдаҳам , нъўзболлаҳ , ин ъломоти маро барин дошта бошад , ва чун дафъи он дар имкон наёяд нишоед ки бъқўбти он мохўзи гирдам , ки онҳо бо ман баробари офарӣда шудаанд . Ва чун азон эҳтироз натавон кард ҳукм бидон чигуна воқеъ гардад ? ва ту бории бурҳони ҷаҳлу тақлиди хеш равшан гардонидӣу бклмаҳ эй номафҳуми намоиш беваҷҳу мадохилат на дар ҳангом гирифтӣ .

دمنه گفت: د راحکام خلایق گمان میل و مداهنت توان داشت، و حکم ایزدی عین صواب است و دران سهو و زلت و خطا و غفلت صورت نبندد. و اگر این علامات که یاد کردی معین عدل و دلیل صدق می‌تواند بود و، بدان حق را از باطل جدا می‌توان کرد، پس جهانیان در همه معانی از حجت فارغ آمدند، و بیش هیچ کس را نه بر نیکوکاری محمدت واجب آید و نه بر بدکرداری عقوبت لازم. زیرا که هیچ مخلوق این معانی را از خود دفع نتواند کرد. پس بدین حکم جزای اهل خیر و پاداش اهل شر محو گشت. و اگر من این کار که میگویند بکرده ام، نعوذبالله، این علامات مرا برین داشته باشد، و چون دفع آن در امکان نیاید نشاید که بعقوبت آن ماخوذ گردم، که آنها با من برابر آفریده شده‌اند. و چون ازان احتراز نتوان کرد حکم بدان چگونه واقع گردد؟ و تو باری برهان جهل و تقلید خویش روشن گردانیدی و بکلمه ای نامفهوم نمایش بی وجه و مداخلت نه در هنگام گرفتی.

Чун бдмнаҳи барӣни ҷумла ҷавоб бидод дигари ҳозирони дами дркшиднд ва чизе нагуфтанд қозӣ бифармуд то ӯро бзндони бозбрднд .

چون بدمنه براین جمله جواب بداد دیگر حاضران دم درکشیدند و چیزی نگفتند قاضی بفرمود تا او را بزندان بازبردند.