Дигари рӯзи Димнаро берун овараданд ,у қазоат фароҳам омаданд , ва дар маҷмаъ ом бинишастанд ,у муътамади қозии ҳамон фасли рӯзи аввал тоза гардонид . Чун касе дар ҳақи вай суханӣ нагуфт мақдами қазоат рӯй бадв оварад ва гуфт : агар чаҳ ҳозирони турои бхомўшӣ ёрӣ медиҳанд дилҳои ҳамгинон дар ин хиёнат бар ту қарор гирифтааст ,у туро бо ин самту всмт дар зиндагонии миёни ин тайифа чаҳ фоида ?у бслоҳи ҳолу моли ту он лоиқтар ки бгноаҳ иқрор кунӣ ,у бтўбту инобати худро аз табаъати охирати мусаллами гирдоне ,у бози раҳе

دیگر روز دمنه را بیرون آوردند، و قضات فراهم آمدند، و در مجمع عام بنشستند، و معتمد قاضی همان فصل روز اول تازه گردانید. چون کسی در حق وی سخنی نگفت مقدم قضات روی بدو آورد و گفت: اگر چه حاضران ترا بخاموشی یاری می‌دهند دلهای همگنان در این خیانت بر تو قرار گرفته است، و ترا با این سمت و وصمت در زندگانی میان این طایفه چه فایده؟ و بصلاح حال و مآل تو آن لایق تر که بگناه اقرار کنی، و بتوبت و انابت خود را از تبعت آخرت مسلم گردانی، و باز رهی

Мстриҳ ӯ мустароҳ манеҳ , вонгоаҳи ду фазилати туро фароҳам ояду зикри он брсҳиФаҳи рӯзгор мусбат монад : аввали эътирофи бҷноит барои растгории охирату ихтиёр кардани дори бақо бар дори фано ;у дувуми сяти забоноварӣ худ бад-ӣни суолу ҷавоб ки рафту анвоъи мъозири дилпазир ки намӯда шуд . Ва ҳақиқат бидон ки вафоти ди рники номии беҳтар аз ҳаёт дар бадномӣ .

مستریح او مستراح منه، وانگاه دو فضیلت ترا فراهم آید و ذکر آن برصحیفه روزگار مثبت ماند: اول اعتراف بجنایت برای رستگاری آخرت و اختیار کردن دار بقا بر دار فنا؛ و دوم صیت زبان آوری خود بدین سوال و جواب که رفت و انواع معاذیر دل پذیر که نموده شد. و حقیقت بدان که وفات د رنیک نامی بهتر از حیات در بدنامی.

Димна гуфт : қозиро бгмони худу знўни ҳозирон бе ҳуҷҷати зоҳиру далели равшан ҳукм нишоед кард , ани алзни лоиғнии ман алҳақ шиӣо . Ва низ агар шуморо ин шабаҳати афтодаи сету табъи ҳамаи бргноаҳи ман қарор гирифтааст охири ман дар кори худ беҳтар донам . Ва яқини худро барои шаки дигарон пўшониأн аз хираду муруввату тақвоу диёнат давр бошад . Ва бзнӣ ки шумо рост ки магари ъёзои биллоҳи дрбоби аҷнабӣу рехтани хӯн ӯ аз ҷиҳати ман қасдӣ рафтаст чандин гуфт гӯй меравад ,у аътқоҳои ҳамаи тафовут май пазирад , агар дар хӯни худ бе мӯҷибии саъии пайвандам дарон бачаи тоўил маъзӯр бошам ? ки ҳеҷ зотиро бар ман он ҳақ нест ки зоти маро ,у ончӣ дар ҳақи камтар касе аз аҷониби ҷоизи шимурам ва аз рӯй мурувват бидон рухсат наёбам дрбоби худ чигуна раво дорам ? изоин сухани даргузар , агар насиҳатаст ба азин ботд кард ва агар хдиътсти пас аз Фзиҳт дарон хавзи намӯдани бобати хирадмандони натавонад бӯдан .

دمنه گفت: قاضی را بگمان خود و ظنون حاضران بی حجت ظاهر و دلیل روشن حکم نشاید کرد، ان الظن لایغنی من الحق شیئا. و نیز اگر شما را این شبهت افتاده ست و طبع همه برگناه من قرار گرفته است آخر من در کار خود بهتر دانم. و یقین خود را برای شک دیگران پوشانیأن از خرد و مروت و تقوی و دیانت دور باشد. و بظنی که شما راست که مگر عیاذا بالله درباب اجنبی و ریختن خون او از جهت من قصدی رفتست چندین گفت گوی می‌رود، و اعتقاهای همه تفاوت می‌پذیرد، اگر در خون خود بی موجبی سعی پیوندم دران بچه تاویل معذور باشم؟ که هیچ ذاتی را بر من آن حق نیست که ذات مرا، و آنچه در حق کمتر کسی از اجانب جایز شمرم و از روی مروت بدان رخصت نیابم درباب خود چگونه روا دارم؟ ازاین سخن درگذر، اگر نصیحتست به ازین باطد کرد و اگر خدیعتست پس از فضیحت دران خوض نمودن بابت خردمندان نتواند بودن.

Ва қавли қазоат ҳукм бошад , ва аз хатоу саҳв дарон эҳтироз сутӯдааст . Ва нодири онкӣ ҳамеша рости гӯйу муҳками кор будӣ , аз шақовати зоту шӯрбахтии ман дарини ҳодиса гзоФкорӣ барадаст гирифтӣ ,у атқону эҳтиёти тамом иксў наҳодӣ ,у бтмўиаҳи асҳоби ғаразу занни муҷарради хеш рӯй бомзоӣ ҳукм оварадӣ

و قول قضات حکم باشد، و از خطا و سهو دران احتراز ستوده است. و نادر آنکه همیشه راست گوی و محکم کار بودی، از شقاوت ذات و شوربختی من دراین حادثه گزافکاری بردست گرفتی، و اتقان و احتیاط تمام یکسو نهادی، و بتمویه اصحاب غرض و ظن مجرد خویش روی بامضای حکم آوردی

Ва ҳарки гувоҳӣ диҳад даркорӣ ки дарон вуқуф надорад бадв он расад ки бидон нодон расед . Қозӣ гуфт : чигунааст он ? гуфт :

و هرکه گواهی دهد درکاری که دران وقوف ندارد بدو آن رسد که بدان نادان رسید. قاضی گفت: چگونه است آن؟ گفت: