Ва ин мисл бидон оварадам то малики бидонад ки дар кори ман таъҷил нишоед кард . Ва бҳқиқт бибояд шинохт ки ман ин сухан аз бими уқубату ҳарос ҳалок намегӯям , чаҳ марг , агар чаҳ хоб номарғӯбасту осоиши номаҳбӯб , ҳроинаҳ бихоҳад буд , ва бисёр пои оварон аз даст ӯ саргардон шуданд , ва гурехтан мумкин нест .

و این مثل بدان آوردم تا ملک بداند که در کار من تعجیل نشاید کرد. و بحقیقت بباید شناخت که من این سخن از بیم عقوبت و هراس هلاک نمی گویم، چه مرگ، اگر چه خواب نامرغوب است و آسایش نامحبوب، هراینه بخواهد بود، و بسیار پای آوران از دست او سرگردان شدند، و گریختن ممکن نیست .

Ва грмрои ҳазор ҷонстӣ ,у бдонмӣ ки дар сипарӣ шудан он маликро фоидаасту рой ӯро бидон майлӣ , дар як соъати бртрк ҳама бигӯямӣу саодати ду ҷаҳон дарон шиносамӣ . Локини маликро дар авоқиби ин кори назарӣ аз фароизаст , ки малик бетабаъ натавон дошт ,у хдмтгорони кофиро бқсди ҷавониби ботил аз халалӣ холӣ намонад .

و گرمرا هزار جانستی، و بدانمی که در سپری شدن آن ملک را فایده است و رای او را بدان میلی، در یک ساعت برترک همه بگویمی و سعادت دو جهان دران شناسمی. لکن ملک را در عواقب این کار نظری از فرایض است، که ملک بی تبع نتوان داشت، و خدمتگاران کافی را بقصد جوانب باطل از خللی خالی نماند.

Танҳо Монӣ чу ёр бисёр кашӣ

تنها مانی چو یار بسیار کشی

Ва баҳри вақти бандае ди рмързи кифоят меҳмонат науфтад ,у мрзҳи эътимод ва тарбият нагардад , ва ҳар рӯи зи хдмтгори собити қадам бадаст наёяду чораки носеҳ муҳаррам ёфта нашавад .

و بهر وقت بنده ای د رمعرض کفایت مهمانت نیفتد، و مرضح اعتماد و تربیت نگردد، و هر رو ز خدمتگار ثابت قدم بدست نیاید و چارک ناصح محرم یافته نشود .

Модари шер чун бидид ки сухани Димнаи бсмъи ризо истимоъ меёбад бади гумони гашт , ва андешед ки ногоҳ ин ғдрҳои зарандуд ва дурӯғҳои дилпазир ӯ бовар дорад , ки ӯ неки гарми сухану чарби забон буд , бФсоҳту забоноварӣ мубоҳот намӯдӣ , ва Маслан ин байт вирд доштӣ :

مادر شیر چون بدید که سخن دمنه بسمع رضا استماع می‌یابد بد گمان گشت، و اندیشید که ناگاه این غدرهای زراندود و دروغهای دلپذیر او باور دارد، که او نیک گرم سخن و چرب زبان بود، بفصاحت و زبان آوری مباهات نمودی، و مثلا این بیت ورد داشتی:

Ҷое ки сухан бояд чун мум кунам оҳан

جایی که سخن باید چون موم کنم آهن

Рӯй бшири аўрд ва гуфт : хомӯш ӣ брҳҷт бтсдиқ монад , ва аз ӣнҷо гӯйанд ки « хомӯшии ҳмдостонист . » ва бахшам бархест . Шер фармуд ки Димнаро бибояд басту бқзоти супурд ва бҳбс кард то тафаҳҳуси кор ӯ бикунад . Пас азон модар шер бозомад вширро гуфт : ман ҳамеша булъаҷабии Димнаи шнўдмӣ , аммо акнӯн муҳаққиқи гашти бад-ӣни дурӯғҳо ки мегуяд , ва узрҳои нағз ва дафъҳои ширин ки май наад , ва махраҷҳои борӣк ва мухлисҳои нодир ки меҷӯяд . Ва агар малик ӯро маҷол сухан диҳад бики калимаи худро аз он вартаи беруни орад . Дар куштан ӯ маликроу лашкарро роҳат азимаст . Зӯдтари дил фориғ гирданд ва ӯро муддату муҳлати надиҳад .

روی بشیر اورد و گفت: خاموش ی برحجت بتصدیق ماند، و از اینجا گویند که «خاموشی همداستانیست. » و بخشم برخاست. شیر فرمود که دمنه را بباید بست و بقضات سپرد و بحبس کرد تا تفحص کار او بکند. پس ازان مادر شیر بازآمد وشیر را گفت: من همیشه بوالعجبی دمنه شنودمی، اما اکنون محقق گشت بدین دروغها که می‌گوید، و عذرهای نغز و دفعهای شیرین که می‌نهد، و مخرجهای باریک و مخلصهای نادر که می‌جوید. و اگر ملک او را مجال سخن دهد بیک کلمه خود را از آن ورطه بیرون آرد. در کشتن او ملک را و لشکر را راحت عظیم است. زودتر دل فارغ گرداند و او را مدت و مهلت ندهد.

Шер гуфт : кори наздикони мулӯки ҳасаду мнозъту бадсиголӣ ва мноқштаст ,у рӯзу шаб дар паии як дигар бошанду гирди ин маъонии бароянд ,у ҳаркии ҳунар беш дорад дар ҳақ ӯ қасд зиёдат равад ва ӯро бадхоҳу ҳасуд беш ёфта шавад . Ва макони Димнау қурбат ӯ бар лашкари ман гарон омадааст . Ва намедонам ки иҷмоъу иттифоқи эшон дар ин воқеа барои насиҳат манаст ё аи зҷҳти адоват ӯ . Ва намехоҳам ки дар кор ӯ шитобӣ равад ки барои манфиати дигарон музирати хеш талабида бошам . Ва то тафаҳҳус тамом нафармоем худро дар куштан ӯ маъзӯр нашиносам , ки атбоъи нафасу тоъати ҳавои рои росту тадбири дурустро бапушанд . Ва агар бзни хиёнати аҳли ҳунару арбоби кифоятро ботил кунам ҳолеи Фўрти хашм таскинӣ ёбад , локини ғабни он бмн бозгардад .

شیر گفت: کار نزدیکان ملوک حسد و منازعت و بدسگالی و مناقشت است، و روز و شب در پی یک دیگر باشند و گرد این معانی برآیند، و هرکه هنر بیش دارد در حق او قصد زیادت رود و او را بدخواه و حسود بیش یافته شود. و مکان دمنه و قربت او بر لشکر من گران آمده است. و نمی دانم که اجماع و اتفاق ایشان در این واقعه برای نصیحت منست یا ا زجهت عداوت او. و نمی خواهم که در کار او شتابی رود که برای منفعت دیگران مضرت خویش طلبیده باشم. و تا تفحص تمام نفرمایم خود را در کشتن او معذور نشناسم، که اتباع نفس و طاعت هوا رای راست و تدبیر درست را بپوشاند. و اگر بظن خیانت اهل هنر و ارباب کفایت را باطل کنم حالی فورت خشم تسکینی یابد، لکن غبن آن بمن بازگردد.