Калилаи ранҷуру пурғами бозгашт ,у анвоъи бало бар дил хуш карда пушт бар бистари ниҳод ва май печид то ҳам дар шаби шикамаши баромаду нафаси фурушад . Ва дадӣ бо Димнаи баҳами маҳбӯс буд ва дар он наздикии хуфта , бсхни Калилау Димна бедор шуду мФоўзти эшон тамом башнавад ва ёд гирифт ва ҳеҷ боз нагуфт .

کلیله رنجور و پرغم بازگشت، و انواع بلا بر دل خوش کرده پشت بر بستر نهاد و می‌پیچید تا هم در شب شکمش برآمد و نفس فروشد. و ددی با دمنه بهم محبوس بود و در آن نزدیکی خفته، بسخن کلیله و دمنه بیدار شد و مفاوضت ایشان تمام بشنود و یاد گرفت و هیچ باز نگفت.

Дигари рӯзи модари шери ин ҳадис тоза гардонид ва гуфт : зиндаи гузоштани Фҷори ҳам танги куштан ахёраст . Ва ҳар ки нобакориро зиндаи гузорад дар фуҷур бо ӯ шарик гардад . Малики қазоатро таъҷил фармуд дар гузоради кори Димнау равшани гардонӣдани хиёнат ӯ дар маҷмаъи хосу маҳфили ом , ва мисол дод ки ҳар рӯз ончӣ равад бознмоинд .

دیگر روز مادر شیر این حدیث تازه گردانید و گفت: زنده گذاشتن فجار هم تنگ کشتن اخیار است. و هر که نابکاری را زنده گزارد در فجور با او شریک گردد. ملک قضات را تعجیل فرمود در گزارد کار دمنه و روشن گردانیدن خیانت او در مجمع خاص و محفل عام، و مثال داد که هر روز آنچه رود بازنمایند.

Вқзоўт фароҳам омаданду хосу омро ҷамъ карданд ,у вакили қозӣ овоз дод ва рӯй бҳозрон оварад ва гуфт : малик дар маънии Димнау бозҷсти кор ӯу тафтиши ҳўолтӣ ки бадви афтодаи сети эҳтиёти тамом фармӯдааст , то ҳақиқати кор ӯ ғубори шабаҳат муназзаҳ шавад ,у ҳукмӣ ки рондаед дар ҳақ ӯ аз муқтазии адл давр набошад ,у бкомгории салотину таҳаввури мулӯк мансӯб нагардад . Ва ҳарякӣ аз шуморо аз гуноҳ ӯ ончӣ маълумаст бибояд гуфт ( барои се фоида : аввали онкӣ дар адли мъўнт кардану ҳуҷҷати ҳақи гуфтани дарди йену муруввати мавқеӣ бузург дорад ,у дувуми онкӣ бар итлоқи заҷри куллӣ асҳоби залолати бгўшмоли яке аз арбоби хиёнат даст диҳад , ва сеюм онкии молаши асҳоби макру фуҷуру қатъи асбоби эшон роҳатии шомилу манфиатии шойиъро мутазамминаст .

وقضاوت فراهم آمدند و خاص و عام را جمع کردند، و وکیل قاضی آواز داد و روی بحاضران آورد و گفت: ملک در معنی دمنه و بازجست کار او و تفتیش حوالتی که بدو افتاده ست احتیاط تمام فرموده است، تا حقیقت کار او غبار شبهت منزه شود، و حکمی که رانده اید در حق او از مقتضی عدل دور نباشد، و بکامگاری سلاطین و تهور ملوک منسوب نگردد. و هریکی از شما را از گناه او آنچه معلومست بباید گفت (برای سه فایده:اول آنکه در عدل معونت کردن و حجت حق گفتن درد ین و مروت موقعی بزرگ دارد، و دوم آنکه بر اطلاق زجر کلی اصحاب ضلالت بگوشمال یکی از ارباب خیانت دست دهد، و سوم آنکه مالش اصحاب مکر و فجور و قطع اسباب ایشان راحتی شامل و منفعتی شایع را متضمن است.

Чун ин сухан бохр расед ҳамаи ҳозирони хомӯши гаштанд , ва ҳеҷ кас чизе нагуфт ; чаҳ эшонро дар кор ӯ яқин зоҳир набӯд , раво надоштанд ки бгмони муҷаррад чизе гӯйанд ,у бқўли эшон ҳукмӣ ронда шаваду хӯнӣ рехта гардад .

چون این سخن بآخر رسید همه حاضران خاموش گشتند، و هیچ کس چیزی نگفت؛ چه ایشان را در کار او یقین ظاهر نبود، روا نداشتند که بگمان مجرد چیزی گویند، و بقول ایشان حکمی رانده شود و خونی ریخته گردد.

Чун Димна он бидид гуфт : агар ман муҷрим будамӣ бхомўшии шумо шоди гштмӣ , локин бегуноҳам , ва ҳар ки ӯро ҷурмӣ натавон шинохт бирав сиблатӣ набошад , ва ӯ бнздики аҳли хираду диёнат мубарро ва маъзӯраст . Ва чораи натавонад буд азонкаҳи ҳаркас бар илми хеш дар кори ман суханӣ гуяд , ва маъзӯраст . Ва чораи натавонад буд азонкаҳи ҳаркас бар илми хеш дар кори ман суханӣ гуяд , ва дарон ростӣу амонат нигоҳ дорад , ки ҳргФториро подошӣаст , оҷилу оҷл ,у қавл ӯ дарон ростӣу амонат нигоҳ дорад , ки ҳргФториро подошӣаст , оҷилу оҷл ,у қавл ӯ ҳукмӣ хоҳад буд дар эҳёии нафасӣ ё ибтоли шахсе . Ва ҳаркии бзну шабаҳат , бе яқини содиқ , маро дар маърази талафи оради бадв он расад ки бидон муддаӣ расед ки бе илми вофиру мояи комил ,у басиратӣ дар шинохти иллатҳо возеҳу муморасатӣ дар маърифати доруҳо роҷҳ , ва рое дар анвоъи муъолиҷати соибу хотирӣ дар идроки кайфияти таркиби нафасу ташреҳи бадани соқиб . Қадами пайдоу атқони бсзо , даъвӣу рой табибӣ кард . Қазоат пурседанд ки : чигуна ?

چون دمنه آن بدید گفت:اگر من مجرم بودمی بخاموشی شما شاد گشتمی، لکن بی گناهم، و هر که او را جرمی نتوان شناخت برو سبیلی نباشد، و او بنزدیک اهل خرد و دیانت مبرا و معذور است. و چاره نتواند بود ازانکه هرکس بر علم خویش در کار من سخنی گوید، و معذور است. و چاره نتواند بود ازانکه هرکس بر علم خویش در کار من سخنی گوید، و دران راستی و امانت نگاه دارد، که هرگفتاری را پاداشی است، عاجل و آجل، و قول او دران راستی و امانت نگاه دارد، که هرگفتاری را پاداشی است، عاجل و آجل، و قول او حکمی خواهد بود در احیای نفسی یا ابطال شخصی. و هرکه بظن و شبهت، بی یقین صادق، مرا در معرض تلف آرد بدو آن رسد که بدان مدعی رسید که بی علم وافر و مایه کامل، و بصیرتی در شناخت علتها واضح و ممارستی در معرفت داروها راجح، و رایی در انواع معالجت صایب و خاطری در ادراک کیفیت ترکیب نفس و تشریح بدن ثاقب. قدم پیدا و اتقان بسزا، دعوی و رای طبیبی کرد. قضات پرسیدند که: چگونه؟

Гуфт :

گفت: