Мӯши оғози ниҳод ва гуфт :

موش آغاز نهاد و گفت:

Маншау муваллиди ман бшҳри морут буд дар зовияи зовияи зоҳидӣ . Ва он зоҳид аёл надошт , ва аз хонаи мурӣдӣ ҳар рӯз барои ӯ як силаи таоми оўрдндӣ , баъзе бакори барадӣу боқӣ барои шом биниҳодӣ . Ва ман мутарассид фурсат мебудамӣ чун ӯ берун рафтӣ чндонкаҳ боистӣ бхўрдмӣу боқии сӯии мӯашони дигари андохт . Зоҳид дар монад , ва ҳилтҳо андешед ,у сила аз болоҳо овехт , албата муфид набӯду дасти ман азон кӯтоҳ натавонист кард .

منشا و مولد من بشهر ماروت بود در زاویه زاویه زاهدی. و آن زاهد عیال نداشت، و از خانه مریدی هر روز برای او یک سله طعام آوردندی، بعضی بکار بردی و باقی برای شام بنهادی. و من مترصد فرصت می‌بودمی چون او بیرون رفتی چندانکه بایستی بخوردمی و باقی سوی موشان دیگر انداخت. زاهد در ماند، و حیلتها اندیشید، و سله از بالاها آویخت، البته مفید نبود و دست من ازان کوتاه نتوانست کرد.

То шабӣ ӯро меҳмонӣ расед . Чун аз шом бипардохтанд зоҳид пурсед ки : аз куҷо май оеу қасди куҷо май дорӣ ? ӯ мардӣ буд ҷаҳон гаштау гарму сард рӯзгор чашида . Даромад ва ҳарчӣ аз аъоҷиби олами пеш чашм дошт боз мегуфт . Ва зоҳид дар аснои мФоўзт ӯ ҳар соъати даст барҳам мезад то мӯашонро ?бурмаанд . Миҳмон дар хашм шуд ва гуфт : суханӣ мегӯям ва ту дасти барҳам май занӣ ! бо ман масхарагӣ мекунӣ ? зоҳиди узри хост ва гуфт : даст задан ман барои рмонидни мўшонст ки икбогрии муставле шудаанд , ҳарчӣ бунаам брФўр бихӯраданд . Меҳмон пурсед ки : ҳама чираанд ? гуфт : яке аз эшон далертар аси т . Меҳмон гуфт : ҷуръат ӯро сабабӣ бояд . Ва ҳикоят ӯ ҳамон мизоҷ дорад ки он мард гуфта буд ки « охир мӯҷибӣ ҳаст ки ин зани кунҷид бахта карда бкнҷд бо пӯст баробар мебифурӯшад . » зоҳид пурсед : чигунааст он ?

تا شبی او را مهمانی رسید. چون از شام بپرداختند زاهد پرسید که: از کجا می‌آیی و قصد کجا می‌داری؟ او مردی بود جهان گشته و گرم و سرد روزگار چشیده. درآمد و هرچه از اعاجیب عالم پیش چشم داشت باز می‌گفت. و زاهد در اثنای مفاوضت او هر ساعت دست برهم می‌زد تا موشان را برماند. میهمان در خشم شد و گفت: سخنی می‌گویم و تو دست برهم می‌زنی ! با من مسخرگی می‌کنی؟ زاهد عذر خواست و گفت: دست زدن من برای رمانیدن موشانست که یکباگری مستولی شده اند، هرچه بنهم برفور بخوردند. مهمان پرسید که: همه چیره اند؟ گفت: یکی از ایشان دلیرتر اس ت. مهمان گفت: جرات او را سببی باید. و حکایت او همان مزاج دارد که آن مرد گفته بود که «آخر موجبی هست که این زن کنجد بخته کرده بکنجد با پوست برابر می‌بفروشد. » زاهد پرسید: چگونه است آن؟

Гуфт :

گفت: