Ва ҷўни зар аз сӯрох бардоштанду зоҳиду меҳмон қисмат карданд ман медидам ки зоҳид дар харитае рехт ва зирболин биниҳод . Тамаъ дар бастам ки чизе азон бозорм . Магари баъзе аз қӯти ман бқрори асл боз шаваду дӯстону бзозри боз ба дӯстӣу суҳбати ман майл кунанд . Чун бихуфт қасд он кардам . Меҳмони бедор буд чӯбӣ бар ман зад . Аз ранҷи он пои кашони бозгаштаму бшкм дар сӯрох рафтам ва таваққуфӣ кардам то дарди бёромид . Он ози марои бозбронгихту бори дигари беруни омадам . Меҳмони худ мутарассид буд , чӯбӣ бар торак ман зад чунонкӣ аз пой даромадаму мадҳуши биФтод . Бисёр ҳиялат боист то бсўрох боз рафтам ва бо худ гуфтам :

و جون زر از سوراخ برداشتند و زاهد و مهمان قسمت کردند من می‌دیدم که زاهد در خریطه ای ریخت و زیربالین بنهاد. طمع در بستم که چیزی ازان بازآرم. مگر بعضی از قوت من بقرار اصل باز شود و دوستان و بذاذر باز به دوستی و صحبت من میل کنند. چون بخفت قصد آن کردم. مهمان بیدار بود چوبی بر من زد. از رنج آن پای کشان بازگشتم و بشکم در سوراخ رفتم و توقفی کردم تا درد بیارامید. آن آز مرا بازبرانگیخت و بار دیگر بیرون آمدم. مهمان خود مترصد بود، چوبی بر تارک من زد چنانکه از پای درآمدم و مدهوش بیفتاد. بسیار حیلت بایست تا بسوراخ باز رفتم و با خود گفتم:

Ва бҳқиқти дарди он ҳамаи захмҳо ҳамаи молҳои дунё бар ман мбғз гардонид Фўи ранҷи нафасу заъфи дили ман бдрҷтӣ расед ки агар ҳамли он брпшт чарх ниҳанд чун кӯҳи бёромд , вагар сӯзи он дар кӯҳ уфтад чун чархи бигардад .

و بحقیقت درد آن همه زخمها همه مالهای دنیا بر من مبغض گردانید فو رنج نفس و ضعف دل من بدرجتی رسید که اگر حمل آن برپشت چرخ نهند چون کوه بیارامد، وگر سوز آن در کوه افتد چون چرخ بگردد.

Ва дар ҷумлаи маро муқарар шуд ки муқаддамаи ҳамаи балоҳоу пеши оҳанги ҳамаи офатҳо тамаъаст , ва куллӣ ранҷу табаъати аҳл олам бидон бениҳоятаст , ки ҳирси эшонро Аннан гирифта мегирданд , чунонкии уштури модаро кӯдаки хирад бҳрҷонб мекашад . Ва анвоъи ҳавлу хатару мўўнти ҳзру машаққати сафар барои донгона бар ҳариси осонтар ки дасти дароз кардан барои қабзи моли брсхӣ . Ва бтҷрбт метавон донист ки ризои бқзоу ҳасани мсобрт дар қаноати асли тавонгарӣу умдаи срўрёи сет .

و در جمله مرا مقرر شد که مقدمه همه بلاها و پیش آهنگ همه آفتها طمع است، و کلی رنج و تبعت اهل عالم بدان بی نهایت است،که حرص ایشان را عنان گرفته می‌گرداند، چنانکه اشتر ماده را کودک خرد بهرجانب می‌کشد. و انواع هول و خطر و موونت حضر و مشقت سفر برای دانگانه بر حریص آسان تر که دست دراز کردن برای قبض مال برسخی. و بتجربت می‌توان دانست که رضا بقضا و حسن مصابرت در قناعت اصل توانگری و عمده سروریا ست.

Ва ҳукамо гуфтаанд « икФики нсибки шҳи алқўм . » ва ҳеҷ илм чун тадбири рост , ва ҳеҷ парҳезгорӣ чун боз бӯдан аз касби ҳаром , ва ҳеҷ ҳасб чун хуши хуӣ , ва ҳеҷ тавонгарӣ чун қаноат нест .

و حکما گفته‌اند «یکفیک نصیبک شح القوم. » و هیچ علم چون تدبیر راست، و هیچ پرهیزگاری چون باز بودن از کسب حرام، و هیچ حسب چون خوش خویی، و هیچ توانگری چون قناعت نیست.

Ва сазовортар меҳнатӣ ки дарон сабр карда шавад онаст ки дар дафъи он саъии намӯдан мумкин набошад . Ва гуфтаанд « бузургтар некуӣҳо раҳмат ва шафқатаст ,у сармояи дӯстии мўосо бо асҳоб ,у асли ақл шинохтан бӯданӣ аз нобӯданӣу самоҳати табъи бомтноъи талаби он . »у кори ман батадрӣҷ бдрҷтӣ расед ки қонеъ шудаму бтқдири осмонии розии гаштам .

و سزاوارتر محنتی که دران صبر کرده شود آنست که در دفع آن سعی نمودن ممکن نباشد. و گفته‌اند «بزرگتر نیکوییها رحمت و شفقت است، و سرمایه دوستی مواسا با اصحاب، و اصل عقل شناختن بودنی از نابودنی و سماحت طبع بامتناع طلب آن. » و کار من بتدریج بدرجتی رسید که قانع شدم و بتقدیر آسمانی راضی گشتم.

Взрўрт аз хона зоҳид бидон саҳро нақл кардам . Ва кабӯтарӣ бо ман дӯстӣ дошт , вмҳбт ӯ раҳнамои маваддат зоғ шуд , онгоҳи зоғ бо ман ҳоли лутфу муруввати ту боз гуфт ,у насими шамоили ту аз бӯстони мФоўзт ӯ бмн расед ,у зикри макорими ту мстҳсу мутақозии садоқату зиёрати гашт , ки бҳкоити сифати ҳамон дӯстӣ ҳосил ояд ки бмшоҳдти сӯрат

وضرورت از خانه زاهد بدان صحرا نقل کردم. و کبوتری با من دوستی داشت ,ومحبت او رهنمای مودت زاغ شد ,آنگاه زاغ با من حال لطف و مروت تو باز گفت ,و نسیم شمایل تو از بوستان مفاوضت او بمن رسید ,و ذکر مکارم تو مستحث و متقاضی صداقت و زیارت گشت ,که بحکایت صفت همان دوستی حاصل آید که بمشاهدت صورت

Ва дар ин вақт ӯ бнздик ту меомад , хостами бмўоФқт ӯ биёяму бсъодти мулоқоти ту мўонстии талабам ва аз ваҳшати арабати бози раҳам , ки тнҳоӣии корӣ саъбаст , ва дар дунёи ҳеҷ мўонстии талабам ва аз ваҳшати ғурбати бози раҳам , ки тнҳоӣии корӣ саъбаст , ва дар дунёи ҳеҷ шодӣ чун суҳбат ва маҷоласт дӯстони натавонад буд ;у ранҷи мФорқт борӣ гаронаст , ҳар нафасро тоқати таҳаммул он набошад ;у завқи мўослти шарбатии гўорндаҳи сет ки ҳар кас азон ншкибд .

و در این وقت او بنزدیک تو می‌آمد , خواستم بموافقت او بیایم و بسعادت ملاقات تو موانستی طلبم و از وحشت عربت باز رهم , که تنهائی کاری صعب است , و در دنیا هیچ موانستی طلبم و از وحشت غربت باز رهم ,که تنهائی کاری صعب است , و در دنیا هیچ شادی چون صحبت و مجالست دوستان نتواند بود؛ و رنج مفارقت باری گرانست , هر نفس را طاقت تحمل آن نباشد؛ و ذوق مواصلت شربتی گوارنده ست که هر کس ازان نشکیبد .

Ва бҳкми ин таҷориб равшан мегардад ки оқилро аз ҳтоми ин дунё бкФоФ хурсанд бояд буд , ва бидон қадар ки ҳоҷоти нафсонӣ фурӯ намонад қонеъи гашт , ва он нек андакаст , қӯтӣу масканӣ , чаҳ агар ҳамаи дунёи ҷумлаи як дунёро бахшанд фоида ҳамин бошад ки ҳўоиҷ бидон мадфуъ гардад , ва ҳар чаҳ азон бугзарад аз анвоъи неъмату таҷаммули ҳамон шаҳвати дилу лиззати чашм боқӣ монад ,у бегонагонро дарон ширкат тавонад буд . Ман акнӯн дар ҷавори ту омадаму бдўстӣу бзозрии ту мубоҳот май намоям ва чашм медорам ки манзалати ман дар замири ту ҳамин бошад .

و بحکم این تجارب روشن می‌گردد که عاقل را از حطام این دنیا بکفاف خرسند باید بود ,و بدان قدر که حاجات نفسانی فرو نماند قانع گشت ,و آن نیک اندکست , قوتی و مسکنی ,چه اگر همه دنیا جمله یک دنیا را بخشند فایده همین باشد که حوایج بدان مدفوع گردد , و هر چه ازان بگذرد از انواع نعمت و تجمل همان شهوت دل و لذت چشم باقی ماند , و بیگانگان را دران شرکت تواند بود. من اکنون در جوار تو آمدم و بدوستی و بذاذری تو مباهات می‌نمایم و چشم می‌دارم که منزلت من در ضمیر تو همین باشد.