Чун мӯш аз адои ин фусӯл бипардохт бохаҳ ӯро ҷавобҳои бо лутф дод ,у астиҳош ӯро бмўонст бадал гардонид ва гуфт :

چون موش از ادای این فصول بپرداخت باخه او را جوابهای با لطف داد , و استیحاش او را بموانست بدل گردانید و گفت:

Ва сухани ту шунӯдам ва ҳар чаҳ гуфтӣ оростау некӯ буд ,у бад-ӣни ашороти далели мардонагӣу муруввату бурҳони озодагӣу ҳуррияти ту равшан шуд . Лекини тўрои бсбби ин ғурбат чун ғамнокӣ май байнам , зинҳор то онро дар хотира ҷой надиҳӣ , ки гуфтори некӯи онгоҳ ҷамол диҳад ки бикрдори сутӯдаи пайвандад . Ва бемор чун ваҷҳ муъолиҷат бишнохт агар барон наравад аз фоидаи илм бебаҳр монад ; илми худро дар кор бояд дошт ва аз самароти ақл интифоъ гирифт ,у бондкии мол ғамнок набӯд

و سخن تو شنودم و هر چه گفتی آراسته و نیکو بود , و بدین اشارات دلیل مردانگی و مروت و برهان آزادگی و حریت تو روشن شد. لیکن تورا بسبب این غربت چون غمناکی می‌بینم , زنهار تا آن را در خاطره جای ندهی , که گفتار نیکو آنگاه جمال دهد که بکردار ستوده پیوندد. و بیمار چون وجه معالجت بشناخت اگر بران نرود از فایده علم بی بهر ماند؛علم خود را در کار باید داشت و از ثمرات عقل انتفاع گرفت , و باندکی مال غمناک نبود

Ва соҳиби мурувват агар чаҳ андак бизоъат бошад ҳамеша гиромӣу азиз рӯзгор гузорад , чун шер ки дар ҳамаи ҷои мҳобт ӯ нуқсон напазирад агар чаҳ баста ва дар сандӯқ дида шаваду бози тавонгари қосири ҳиммати залили намояд , чун саг ки баҳамаи ҷой хор бошад агар чаҳ бтўқу халхоли мурассаъ ороста гардад .

و صاحب مروت اگر چه اندک بضاعت باشد همیشه گرامی و عزیز روزگار گذارد , چون شیر که در همه جای مهابت او نقصان نپذیرد اگر چه بسته و در صندوق دیده شود و باز توانگر قاصر همت ذلیل نماید , چون سگ که بهمه جای خوار باشد اگر چه بطوق و خلخال مرصع آراسته گردد.

Ин ғурбатро дар дили худ чандин вазн манеҳ , ки оқили ҳркҷои бъқли худ мстзҳр бошад . Ва шукр дар ҳама абвоб воҷибаст , ва ҳеҷ пероя дар рӯзи меҳнат чун зевар сабр нест . Қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳ ( хайри мо аътии алонсони лисони шокиру бадани собиру қалби зокир ) . Сабр бояд кард ва дар тъоҳди қалб зокир кушед , чаҳ ҳар гоҳ ки ин боб биҷой оварда шуд вФўди хайри всъодт рӯй бтўи орад ,у аФўоҷи шодкомӣу ғбтт дар талаби ту истад , чунонкии об пастӣ ҷӯяду бти об , ки ақсоми фазойили насиб асҳоб басиратаст ;у ҳаргизи бкоҳли мтрдди нгроид ва аз вай ҳамчунон гурезад ки зани ҷавони шбқ аз пери нотавон . Ва андӯҳ нок мабош бидонча гўӣии молии доштам ва дар маъраз тафриқа афтод ; ки молу тамомии матоъи дунёи нопой дор бошад , чун гўӣӣ ки дар ҳаво андохта ояд на бар рафтан ӯро вазнии тавон ниҳод ва на фурӯд омаданро маҳаллӣ

این غربت را در دل خود چندین وزن منه , که عاقل هرکجا بعقل خود مستظهر باشد. و شکر در همه ابواب واجبست , و هیچ پیرایه در روز محنت چون زیور صبر نیست. قال النبی صلی الله علیه (خیر ما اعطی الانسان لسان شاکر و بدن صابر و قلب ذاکر ). صبر باید کرد و در تعاهد قلب ذاکر کوشید , چه هر گاه که این باب بجای آورده شد وفود خیر وسعادت روی بتو آرد , و افواج شادکامی و غبطت در طلب تو ایستد , چنانکه آب پستی جوید و بط آب ,که اقسام فضایل نصیب اصحاب بصیرتست؛ و هرگز بکاهل متردد نگراید و از وی همچنان گریزد که زن جوان شبق از پیر ناتوان. و اندوه ناک مباش بدانچه گوئی مالی داشتم و در معرض تفرقه افتاد؛که مال و تمامی متاع دنیا ناپای دار باشد ,چون گوئی که در هوا انداخته آید نه بر رفتن او را وزنی توان نهاد و نه فرود آمدن را محلی

Ва уламо гуфтаанд ( чанд чизро сабот нест : сояи абрӯи дӯстии ашрору ишқи занону ситоиши дурӯғу мол бисёр ) . Ва насазад аз хирадманд ки ббсёрии мол шодӣ кунад ва ба андакии он ғам хӯрд , ва бояд моли худ онро шимурд ки бидон ҳунарии бадасти ораду кирдори нек мдхр гирданд , чаҳ сқт мустаҳкамаст ки ин ҳар ду навъ аз касе натавон ситад ,у ҳаводиси рӯзгору гардиши чархро дарон амали натавонад буд . Ва низ муҳайёи доштани тӯшаи охират аз муҳимотаст , ки марги ҷуз ногоҳ набояд ва ҳеҷ касро дарон муҳлатии муайяну муддатӣ маълум нест

و علما گفته‌اند (چند چیز را ثبات نیست: سایه ابرو دوستی اشرار و عشق زنان و ستایش دروغ و مال بسیار ). و نسزد از خردمند که ببسیاری مال شادی کند و به اندکی آن غم خورد ,و باید مال خود آن را شمرد که بدان هنری بدست آرد و کردار نیک مدخر گرداند ,چه ثقت مستحکم است که این هر دو نوع از کسی نتوان ستد ,و حوادث روزگار و گردش چرخ را دران عمل نتواند بود. و نیز مهیا داشتن توشه آخرت از مهمات است ,که مرگ جز ناگاه نباید و هیچ کس را دران مهلتی معین و مدتی معلوم نیست

Ва пӯшида намонад ки ту аз мавъизати ман бениёзӣу манофеи хешро аз мзор некӯ бишносӣ , локини хостам ки туро бар ахлоқи писандидау одоти сутӯдаи мъўнӣ воҷат дораму ҳуқуқи дӯстӣу ҳиҷрат ту бидон бгзорм . Ва ту имрӯзи бзозри моӣӣ ва дар ончии мўосо мумкин гардад аз ҳамаи вуҷӯҳ туро мабзуласт .

و پوشیده نماند که تو از موعظت من بی نیازی و منافع خویش را از مضار نیکو بشناسی ,لکن خواستم که ترا بر اخلاق پسندیده و عادات ستوده معونی واجت دارم و حقوق دوستی و هجرت تو بدان بگزارم. و تو امروز بذاذر مائی و در آنچه مواسا ممکن گردد از همه وجوه ترا مبذولست.