Овардаанд ки дар ноҳити Кашмӣри мтсидии хуш ва марғзорӣ назиҳ буд ки аз акси раёҳин ӯ пари зоғ чун дам товус намӯдӣ , ва дар пеши ҷамол ӯ дами товус ба пари зоғи монстӣ

آورده‌اند که در ناحیتِ کشمیر مُتِصَیِّدی خوش و مَرغزاری نَزِهْ بود که از عکسِ رَیاحینِ او پَرِ زاغ چون دُمِ طاووس نمودی، و در پیش جمال او دم طاووس به پر زاغ مانستی

Ва дар ваии шикорӣ бисёр ,у ихтилофи сайёдони онҷои мутавотир . Зоғӣ дар ҳаволии он бар дарахтии бузурги гшн хона дошт . Нишаста буду чап ва рост менагирист . Ногоҳ сайёдии бдҳоли хашини ҷома , ҷолӣ бар гардану Асое дар даст , рӯй бидон дарахти ниҳод . Битарсед ва бо худ гуфт : ин мардро корӣ афтод ки меояд , ва натавон донист ки қасд ман дорад ё аз он каси дигар , ман бории ҷой нигаҳ дорам ва менагарм то чаҳ кунад .

و در وی شکاری بسیار، و اختلاف صیادان آنجا مُتِواتِر. زاغی در حوالی آن بر درختی بزرگ گَشن خانه داشت. نشسته بود و چپ و راست می‌نگریست. ناگاه صیادی بدحال خشن‌جامه، جالی بر گردن و عصایی در دست، روی بدان درخت نهاد. بترسید و با خود گفت: این مرد را کاری افتاد که می‌آید، و نتوان دانست که قصد من دارد یا از آن کس دیگر، من باری جای نگه دارم و می‌نگرم تا چه کند.

Сайёд пеш омад ва , ҷоли бозкшид ва , ҳубаи биндохт ва , дар камӣн нишаст . Соъатӣ буд , қавмии кабӯтарони брсиднд ,у сари эшон кабӯтарӣ буд ки ӯро мтўқаҳ гуфтандӣ , ва дар тоъату мтоўът ӯ рӯзгор гузоштандӣ . Чандон ки дона бидиданд ғофили вор фурӯд омаданду ҷумла дар доми афтоданд . Ва сайёди шодмони гашту гурозон ба таги истод . То эшонро дар забти орад . Ва кабӯтарон изтиробӣ мекарданду ҳаряки худро мекушед . Мтўқаҳ гуфт : ҷой муҷодала нест , чунон бояд ки ҳамгинони астхлоси ёронро муҳимтар аз тахаллус худ шиносанд . Ва ҳолеи савоб он бошад ки ҷумла ба тариқи таъовун қӯтӣ кунед то дом аз ҷой баргирем ки раҳояши мо дар онаст . Кабӯтарони фармони ваии бкрднд ва дом барканданду сар хеш гирифту сайёд дар паии эшон истод , бар он умед ки охир дармонанд ва беафтанд . Зоғ бо худ андешед ки : бар асар эшон бираваму маълуми гардонам ки фарҷоми кори эшон чаҳ бошад , ки ман аз мисли ин воқеа эмин натавонам буд , ва аз таҷориб барои дафъи ҳаводиси силаҳҳо тавон сохт .

صیاد پیش آمد و، جال بازکشید و، حبه بینداخت و، در کمین نشست. ساعتی بود، قومی کبوتران برسیدند، و سر ایشان کبوتری بود که او را مُطَوَّقه گفتندی، و در طاعت و مطاوعت او روزگار گذاشتندی. چندان که دانه بدیدند غافل‌وار فرود آمدند و جمله در دام افتادند. و صیاد شادمان گشت و گُرازان به تگ ایستاد. تا ایشان را در ضبط آرد. و کبوتران اضطرابی می‌کردند و هریک خود را می‌کوشید. مطوقه گفت: جای مجادله نیست، چنان باید که همگنان استخلاص یاران را مهم‌تر از تخلص خود شناسند. و حالی صواب آن باشد که جمله به طریقِ تعاون قوتی کنید تا دام از جای برگیریم که رهایش ما در آن است. کبوتران فرمان وی بکردند و دام برکندند و سر خویش گرفت و صیاد در پی ایشان ایستاد، بر آن امید که آخر درمانند و بیفتند. زاغ با خود اندیشید که: بر اثر ایشان بروم و معلوم گردانم که فرجام کار ایشان چه باشد، که من از مثل این واقعه ایمن نتوانم بود، و از تجارب برای دفع حوادث سلاح‌ها توان ساخت.

Ва мтўқаҳ чун бидид ки сайёд дар қафоӣ эшонаст ёронро гуфт : ин ситеза рӯй дар кори мо ба ҷадаст , ва то аз чашм ӯ нопидо нишуем дил аз мо брнагирад . Тариқ онаст ки сӯии ободониҳоу дрхтстон ҳо рӯем то назар ӯ аз мо мунқатиъ гардад ,у навмед ва хоиб бозгардад , ки дар ин наздикӣ мӯшӣаст аз дӯстони ман , ӯро бигӯям то ин бандҳо бабрад . Кабӯтарони ишорат ӯро эмом сохтанд ва роҳ битофтанду сайёди бозгашт . Ва зоғ ҳамчунон мерафт то ваҷҳи махраҷи эшон пеш чашм кунад , ва он зхирти айём хеш гирданд .

و مطوقه چون بدید که صیاد در قفای ایشان است یاران را گفت: این ستیزه‌روی در کار ما به جِد است، و تا از چشم او ناپیدا نشویم دل از ما برنگیرد. طریق آن است که سوی آبادانی‌ها و درختستان‌ها رویم تا نظر او از ما منقطع گردد، و نومید و خایِب بازگردد، که در این نزدیکی موشی است از دوستان من، او را بگویم تا این بندها ببرد. کبوتران اشارت او را امام ساختند و راه بتافتند و صیاد بازگشت. و زاغ همچنان می‌رفت تا وجه مخرج ایشان پیش چشم کند، و آن ذخیرت ایام خویش گرداند.