Мӯши ин фусӯл башнавад ,у зуд дар баридан бандҳо аистодкаҳ мтўқаҳ бидон баста буд . Гуфт : нахуст азон ёрони гушой . Мӯши бад-ӣни сухан илтифот нанамуд . Гуфт : эй дӯст , ибтидо аз баридани банди асҳоби аввалитар . Гуфт : ин ҳадисро мукаррар мекунӣ , магари турои бнФси хеш ҳоҷат намебошад ва онро брхўд ҳақӣ намешиносам ? гуфт : маро малолат набояд кард ки ман раёсати ин кабӯтарон такаффул кардаам , ва эшонро азон рӯй бар ман ҳақии воҷиб шудааст , ва чун эшон ҳуқуқи марои бтоъту мносҳти бгзорднд ,у бмъўнту мазоҳирати эшон аз даст сайёд биҷустам , маро низ аз ӯҳдаи лавозими рейсоти берун бояд омад ,у мавоҷиби сиёдатро бодои расонид . Ва май тарсам ки агар аз кушодани ақдҳои ман оғоз кунӣ малули шӯй ва баъзе азишон дарбанд бимонанд , ва чун ман баста бошам агарчӣ малолати бкмол расида бошад эҳмоли ҷониби ман ҷоиз нашмурӣ , ва аз замир бидон рухсат наёбӣ , ва низ дар ҳангоми бало ширкат бӯда сет дар вақти фироқи мувофиқати аввалитар ,у алои тоънони маҷол вқиът ёбанд .

موش این فصول بشنود، و زود در بریدن بندها ایستادکه مطوقه بدان بسته بود. گفت: نخست ازان یاران گشای. موش بدین سخن التفات ننمود. گفت: ای دوست، ابتدا از بریدن بند اصحاب اولی تر. گفت: این حدیث را مکرر می‌کنی، مگر ترا بنفس خویش حاجت نمی باشد و آن را برخود حقی نمی شناسم؟ گفت: مرا ملالت نباید کرد که من ریاست این کبوتران تکفل کرده ام، و ایشان را ازان روی بر من حقی واجب شده است، و چون ایشان حقوق مرا بطاعت و مناصحت بگزاردند، و بمعونت و مظاهرت ایشان از دست صیاد بجستم، مرا نیز از عهده لوازم ریسات بیرون باید آمد، و مواجب سیادت را بادا رسانید. و می‌ترسم که اگر از گشادن عقدهای من آغاز کنی ملول شوی و بعضی ازیشان دربند بمانند، و چون من بسته باشم اگرچه ملالت بکمال رسیده باشد اهمال جانب من جایز نشمری، و از ضمیر بدان رخصت نیابی، و نیز در هنگام بلا شرکت بوده ست در وقت فراغ موافقت اولی تر،و الا طاعنان مجال وقیعت یابند.

Мӯш гуфт : одати аҳл мкрмт инаст ,у ъқидти арбоби маваддати бад-ӣни хислати писандидау сирати сутӯда дар мўолоти ту софӣ тар гардад ,у сқти дӯстони бикрами аҳди ту биафзояд . Вонгоаҳи бҷду рағбати бандҳои эшон моам бибаред ,у мтўқаҳу ёронаши мутлақ ва эмин бозгаштанд . Чун зоғи дастгирӣ мӯши ббридни бандҳо мшоҳдт кард дар дӯстӣу мхолсту бародарӣу мсодқт ӯ рағбат намӯд , ва бо худ гуфт : ман аз ончии кабӯтаронро афтод эмин натавонам буд ва на аз дӯстии ин чунин кори омадаи мустағнӣ . Наздики сӯрох мӯш омад ва ӯро бонг кард . Пурсед ки : кист ? гуфт : манам зоғ ;у ҳоли татаббуъи кабӯтарони вотлоъи брҳсни аҳду фарти вафодорӣ ӯ ради ҳақи эшон боз ронад , вонгоаҳ гуфт : чун марои камоли футуввату вуфӯри муруввати ту маълуми гашт ,у бдонстм ки самарати дӯстии ту дар ҳақи кабӯтарон чигуна мҳно буд ,у ббркоти масофоти ту аз чунон вартаи ҳоили брчаҳи ҷумла халос ёфтанд , ҳиммати брдўстии ту мқсўр гардонидам ,у омадам то шарти ифтитоҳи андарони биҷои орм .

موش گفت: عادت اهل مکرمت اینست، و عقیدت ارباب مودت بدین خصلت پسندیده و سیرت ستوده در موالات تو صافی تر گردد، و ثقت دوستان بکرم عهد تو بیفزاید. وانگاه بجد و رغبت بندهای ایشان مام ببرید، و مطوقه و یارانش مطلق و ایمن بازگشتند. چون زاغ دست گیری موش ببریدن بندها مشاهدت کرد در دوستی و مخالصت و برادری و مصادقت او رغبت نمود، و با خود گفت: من از آنچه کبوتران را افتاد ایمن نتوانم بود و نه از دوستی این چنین کار آمده مستغنی. نزدیک سوراخ موش آمد و او را بانگ کرد. پرسید که: کیست؟ گفت: منم زاغ؛ و حال تتبع کبوتران واطلاع برحسن عهد و فرط وفاداری او رد حق ایشان باز راند، وانگاه گفت: چون مرا کمال فتوت و وفور مروت تو معلوم گشت، و بدانستم که ثمرت دوستی تو در حق کبوتران چگونه مهنا بود، و ببرکات مصافات تو از چنان ورطه هایل برچه جمله خلاص یافتند، همت بردوستی تو مقصور گردانیدم، و آمدم تا شرط افتتاح اندران بجای آرم.

Мӯш гуфт : ваҷҳи мўослти торику тариқи мусоҳибат масдӯдаст ,у оқилони қадам дар талаби чизе ниҳодан ки бадаст омадан он аз ҳамаи вуҷӯҳ мутааззир бошад савоб набенанд то ҷониби эшон аз всмти ҷаҳл масӯн монад ва , хиради эшон дар чашми арбоби тҷрбт маъюб нанамояд . Чаҳ ҳарки хоҳад ки киштӣ бар хушкӣ ронад ва бар рӯй оби дарёи асб тозӣ кунад бар хештан хандида бошад . Зеро ки аз сирати хирадмандон давраст « гӯр кун дар баҳру киштӣ дар биёбони доштан . »

موش گفت: وجه مواصلت تاریک و طریق مصاحبت مسدود است، و عاقلان قدم در طلب چیزی نهادن که بدست آمدن آن از همه وجوه متعذر باشد صواب نبینند تا جانب ایشان از وصمت جهل مصون ماند و، خرد ایشان در چشم ارباب تجربت معیوب ننماید. چه هرکه خواهد که کشتی بر خشکی راند و بر روی آب دریا اسب تازی کند بر خویشتن خندیده باشد. زیرا که از سیرت خردمندان دور است «گور کن در بحر و کشتی در بیابان داشتن. »