Зоғ гуфт : аломати маваддат ёрон онаст ки бо дӯстони мардуми дӯст , ва бо душманон душман бошанд . Ва имрӯзи асоси муҳаббати миёни ман ва ту ҷинон таъкидӣ ёфт ки ёри ман он кас тавонад буд ки аз аизоӣ ту бипарҳезаду талаби ризои ту воҷиби шиносад . Ва хатарӣ надорад наздики ман инқитоъ аз онкӣ бо ту нпиўндду иттисоли бадв ки аз дшмноигии ту бабрад . Бъзоими марди он лоиқ ки агар аз чашму забон , ки дидбони тану тарҷумон диланд , хилофии шиносади бики ишорат ҳар дуро ботил гирданд , ва агар аз он ваҷҳе ранҷӣ бинад айни роҳати пиндорад .

زاغ گفت: علامت مودت یاران آنست که با دوستان مردم دوست، و با دشمنان دشمن باشند. و امروز اساس محبت میان من و تو جنان تاکیدی یافت که یار من آن کس تواند بود که از ایذای تو بپرهیزد و طلب رضای تو واجب شناسد. و خطری ندارد نزدیک من انقطاع از آنکه با تو نپیوندد و اتصال بدو که از دشمنایگی تو ببرد. بعزایم مرد آن لایق که اگر از چشم و زبان، که دیدبان تن و ترجمان دل اند، خلافی شناسد بیک اشارت هر دو را باطل گرداند، و اگر از آن وجهی رنجی بیند عین راحت پندارد.

Ва боғбони устодро расмаст ки агар дар миёни раёҳини гиёҳӣ нохуш бинад برارد . Мӯши қавии дил берун омаду зоғро гарм бипурсед , ва ҳараду бадӣдори як дигари шоди гаштанд .

و باغبان استاد را رسم است که اگر در میان ریاحین گیاهی ناخوش بیند برآرد. موش قوی دل بیرون آمد و زاغ را گرم بپرسید، و هرد و بدیدار یک دیگر شاد گشتند.