Ва дар ҷумла , чун рағбати мардумон аз мтолъти кутуби тозӣ қосир гаштааст , ва он ҳукму мавоъизи маҳҷӯри монда буд бал ки мдрўс шуда , бар хотири гузашт ки онро тарҷума карда ояд ва дар басти сухану кашфи ашороти он ишбоъӣ равад ва онро боёту ахбору абёту амсоли муаккад гардонида шавад , то ин китобро ки зубда чанд ҳазорсолааст эҳёе бошаду мардумон аз фавойиду манофеи он маҳрӯм намонанд .

و در جمله، چون رغبت مردمان از مطالعت کتب تازی قاصر گشته است، و آن حکم و مواعظ مهجور مانده بود بل که مدروس شده، بر خاطر گذشت که آن را ترجمه کرده آید و در بسط سخن و کشف اشارات آن اشباعی رود و آن را بآیات و اخبار و ابیات و امثال موکد گردانیده شود، تا این کتاب را که زبده چند هزارساله است احیایی باشد و مردمان از فواید و منافع آن محروم نمانند.