Малик гуфт : аз ҷонибин ибтидо ва ҷавонӣ рафт Фокнўн на моро бар ту кроҳитӣ мутаваҷҷеҳаст ва на туро аз мо озории боқӣ , қавли мо бовари дору беҳудаи мФорқти ҷони гудоз ихтиёр макун . Ва бидон ки ман интиқому тшФиро аз маъоӣиби рӯзгори мардони шимураму ҳаргиз аз рӯзгори хеш дарон маболиғат раво набинам .

ملک گفت: از جانبین ابتدا و جوانی رفت فاکنون نه ما را بر تو کراهیتی متوجه است و نه ترا از ما آزاری باقی، قول ما باور دار و بیهوده مفارقت جان گداز اختیار مکن. و بدان که من انتقام و تشفی را از معایب روزگار مردان شمرم و هرگز از روزگار خویش دران مبالغت روا نبینم.

Фнзаҳ гуфт : боз омадани ҳаргиз мумкин нагардад , ки хирадмандон аз мқорбти ёр мстўҳш наҳй кардаанд . Ва гӯйанд ҳарчанд мардуми озурдаро лутфу дили ҷӯӣ беш воҷиб доранду икрому эҳсон лозимтар шиносанд бадгумонӣу нафрат бештар шаваду эҳтирозу эҳтироси фаровонтар лозим ояд . Ва ҳукамои модару падарро ба манзалат дӯстон донанд ,у бародарро дар маҳали рафиқ ,у занро ба мсобт алиФ шимуранд ,у ақраборо дар ртбти ғурямон ,у духтарро дар мувозина хасмон донанд ,у писарро барои бақоӣ зикр хоҳанд ва дар нафасу злоти хештанро якто шиносанд ва дар иззати он касро шукрат ндиҳанд ва чаҳ ҳаргоҳ ки муҳиммӣ ҳодис гардад ҳар кас ба гӯша Эй нишинанд ва ба ҳеҷ таъвили худро аз барои дигарон дар миён ниҳанд .

فنزه گفت: باز آمدن هرگز ممکن نگردد، که خردمندان از مقاربت یار مستوحش نهی‌کرده‌اند. و گویند هرچند مردم آزرده را لطف و دل‌جویی بیش واجب دارند و اکرام و احسان لازمتر شناسند بدگمانی و نفرت بیشتر شود و احتراز و احتراس فراوان‌تر لازم آید. و حکما مادر و پدر را به منزلت دوستان دانند، و برادر را در محل رفیق، و زن را به مثابت الیف شمرند، و اقربا را در رتبت غریمان، و دختر را در موازنه خصمان دانند، و پسر را برای بقای ذکر خواهند و در نفس و ذلات خویشتن را یکتا شناسند و در عزت آن کس را شکرت ندهند و چه هرگاه که مهمی حادث گردد هر کس به گوشه ای نشینند و به هیچ تأویل خود را از برای دیگران در میان نهند.

Ва ман имрӯз аз ҳамаи алойиқи мунқатиъ шудаам ва аз ҳамаи хилоиқ муфрад гашта , ва аз хизмати ту чандон тӯша ғам бардоштаам ки роҳила ман бидон гарони бор шудааст ,у кадоми ҷонвари тоқати таҳаммул он дорад ? дар ҷумла , ҷигари гӯшау миваи дилу равшанои дидау роҳати ҷон дар суҳбати ту ббохтм .

و من امروز از همه علایق منقطع شده ام و از همه خلایق مفرد گشته، و از خدمت تو چندان توشه غم برداشته ام که راحله من بدان گران بار شده است، و کدام جانور طاقت تحمل آن دارد؟ در جمله، جگر گوشه و میوه دل و روشنایی دیده و راحت جان در صحبت تو بباختم.

Ва бо ин ҳама ба ҷон эмин нестаму бад-ӣни лоўаҳи фирефта шудан аз хираду киости давр май намояд , рои ман ҳиҷрасту сабр .

و با این همه به جان ایمن نیستم و بدین لاوه فریفته شدن از خرد و کیآست دور می‌نماید، رای من هجر است و صبر.