Малик гуфт : Карими алиФро дар сӯзи фироқи ниФгнду баҳри бадгумонии инқитоъи дӯстӣу бародарӣ раво надораду маърифати қадиму суҳбати мустақӣмро ба занни муҷарради зойеъ ва бесамара нигараданд , агар чаҳ дарон хатари нафасу мхоФт ҷон бошад . Ва ин халқ дар ҳақири қадару хасиси манзалат аз ҷонварон ҳам ёфта шавад ,

ملک گفت: کریم الیف را در سوز فراق نیفگند و بهر بدگمانی انقطاع دوستی و برادری روا ندارد و معرفت قدیم و صحبت مستقیم را به ظن مجرد ضایع و بی ثمره نگرداند، اگر چه دران خطر نفس و مخافت جان باشد. و این خلق در حقیر قدر و خسیس منزلت از جانوران هم یافته شود،

АлмърФаҳи тнФъу луи маъаи алклби алъқўр

المعرفة تنفع و لو مع الکلب العقور

Фнзаҳ гуфт : ҳақаду озор дар асл махуфаст , хосса ки андари змоири мулӯк мумкин гардад , ки подшоҳ дар мазҳаби тшФӣ сулб бошад ва дар дайни интиқоми ғолӣ ; тоўилу рухсатро албата дар тҳўолии схту кроҳит роҳ надорад ,у фурсати муҷозотро фарзӣ мтъин шимуранд ,у имзои азиматро дар тадоруки зулати ҷонёну талофии саҳви муфсидони фахри бузургу дхри нофеъ , ва агар касе бхлоФи ин чашм дорад зрдрўӣ шавад ки фалак дар ин ҳаваси дида сипед кард ва дар ин тгопўии пушти кўж ,у бад-ӣн мурод натавонист расед .

فنزه گفت: حقد و آزار در اصل مخوفست، خاصه که اندر ضمایر ملوک ممکن گردد، که پادشاه در مذهب تشفی صلب باشد و در دین انتقام غالی؛ تاویل و رخصت را البته در تحوالی سخط و کراهیت راه ندارد، و فرصت مجازات را فرضی متعین شمرند، و امضای عزیمت را در تدارک زلت جانیان و تلافی سهو مفسدان فخر بزرگ و دخر نافع، و اگر کسی بخلاف این چشم دارد زردروی شود که فلک در این هوس دیده سپید کرد و در این تگاپوی پشت کوژ، و بدین مراد نتوانست رسید.

Ва мисли кӣна дар синаи модом ки муҳайиҷӣ набошад чун ангушти афрӯхта беҳизумаст , агар чаҳ ҳолеи асарӣ зоҳир нигараданд баҳона Эй ёфт ва иллатӣ дид барони мисол ки оташ дрхФ уфтад фурӯғи хашм боло гираду ҷаҳониро бисӯзаду дӯди он бисёр димоғҳоитарро хушк гирданд ,у ҳаргизи он оташро молу сухани ҷонӣу лутфи муҷриму чоплусӣу тазаррӯъи гуноҳкору ихлосу мносҳти хдмтгори таскини надиҳад , ва то нафаси он муттаҳам боқӣаст Фўрти хашм кам нашавад , чунонкӣ то ҳизум бар ҷойаст оташ намирад . Ва бо ин ҳама агар касе аз гуноҳи корон имкон тавонад буд ки дар мурооти ҷавониби Лутфӣ ба ҷои орад ва дар талаби ризоу тҳрии фироқи дӯстони саъии пайвандад ва дар касби манофеу дафъи мзори мъўнтӣу мзоҳртӣ воҷиб дорад мумкинаст ки он ваҳшат бархезад , ва ҳам ъқидти мстзидро сФўтӣ ҳосил ояд ва ҳам дили хоиФи муҷрим ба насими амни хуш ва хунак гардад . Ва ман азон заъифтару ъоҷзтрм ки аз ин абвоби чизе бар хотири ёрами гузаронид , ё тавонам андешед ки хизмати ман мӯҷиби астзодтро нафй кунаду сабаби улфатро мусбат гирданд , агар боз оем пайваста дар хавф ва хашят бошам ва ҳар рӯзи бал ҳар соъати марги тоза мушоҳида кунам , дар ин муроҷиати марои фоида Эй намонда сет ки худро дасти дят наме байнаму сару гардани фидои теғ наметавонам дошт .

و مثل کینه در سینه مادام که مهیجی نباشد چون انگشت افروخته بی هیزم است، اگر چه حالی اثری ظاهر نگرداند بهانه‌ای یافت و علتی دید برآن مثال که آتش درخف افتد فروغ خشم بالا گیرد و جهانی را بسوزد و دود آن بسیار دماغهای تر را خشک گرداند، و هرگز آن آتش را مال و سخن جانی و لطف مجرم و چاپلوسی و تضرع گناهکار و اخلاص و مناصحت خدمتگار تسکین ندهد، و تا نفس آن متهم باقی است فورت خشم کم نشود، چنانکه تا هیزم بر جای است آتش نمیرد. و با این همه اگر کسی از گناه‌کاران امکان تواند بود که در مراعات جوانب لطفی به جای آرد و در طلب رضا و تحری فراغ دوستان سعی پیوندد و در کسب منافع و دفع مضار معونتی و مظاهرتی واجب دارد ممکن است که آن وحشت برخیزد، و هم عقیدت مستزید را صفوتی حاصل آید و هم دل خایف مجرم به نسیم امن خوش و خنک گردد. و من ازان ضعیف‌تر و عاجزترم که از این ابواب چیزی بر خاطر یارم گذرانید، یا توانم اندیشید که خدمت من موجب استزادت را نفی کند و سبب الفت را مثبت گرداند، اگر باز آیم پیوسته در خوف و خشیت باشم و هر روز بل هر ساعت مرگ تازه مشاهده کنم، در این مراجعت مرا فایده‌ای نمانده‌ست که خود را دست دیت نمی‌بینم و سر و گردن فدای تیغ نمی‌توانم داشت.