Малик гуфт : ҳеҷ кас бар нафъу зр дар ҳақ касе бе хости бории ъзи исмаи қодири натавонад буду андак ва бисёру хираду бузурги он ба тақдирии собиқу ҳукмии мубрами боз бастааст , чунонкии мФотҳти писари ману мукофоти ту ба қазои осмонӣу машйати эзадӣ нФоз ёфт , ва эшон иллати он ғаразу шарти он ҳукм буданд , моро ба мақодӣри осмонӣ мўохзт манимоӣ , ки агар ин ҳиҷр иттифоқ уфтад ба тақсими хотиру илтифот замир кашад ,у шодмонгӣу масаррат аз Комронӣу бастати онгоҳ мҳно гардад ки атбоъу пайвастагонро азон насибӣ бошад .

ملک گفت: هیچ کس بر نفع و ضر در حق کسی بی خواست باری عز اسمه قادر نتواند بود و اندک و بسیار و خرد و بزرگ آن به تقدیری سابق و حکمی مبرم باز بسته است، چنانکه مفاتحت پسر من و مکافات تو به قضای آسمانی و مشیت ایزدی نفاذ یافت، و ایشان علت آن غرض و شرط آن حکم بودند، ما را به مقادیر آسمانی مواخذت منمای، که اگر این هجر اتفاق افتد به تقسیم خاطر و التفات ضمیر کشد، و شادمانگی و مسرت از کامرانی و بسطت آنگاه مهنا گردد که اتباع و پیوستگان را ازان نصیبی باشد.

Фнзаҳ гуфт : аҷзи офаридагон аз дафъи қазои офаридагори ъзи исма зоҳираст , ва муқарараст ки анвоъи хайру шару абвоби нафъу зри барҳасби иродату қзити машйати худованди ҷли ҷалола нофиз мегардад , ва ба ҷаҳду кӯшиши хилоиқ дарон тақдиму тохиру ммолтту таъҷил сӯрат набандад , Ломирди лқзоءи аллоҳу ломъқби лҳкмаҳи иФъли аллоҳи моишоءу иҳкми моирид . ( бо ӣнҳама ) иҷмоъи куллӣу иттифоқ ҷамалӣаст бронкаҳи ҷониби ҳзму эҳтиётро мӯҳмал нишоед гузошту тсўни нафас аз макораи воҷиб бояд шинохт . Аъқлҳоу таваккули алии аллоҳ . Ва миёни гуфтору кирдори ту масофати тамом ме тавон шинохт ,у роҳ ақтҳом махуфаст ва ман ба нафаси маълул ,у тҷнб аз хатари лозим , ва ту май хоҳӣ ки дарди дили худро ба куштани ман тшФии диҳӣ ва ба ҳиялати маро дар доми аФгнӣ ,у нафаси ман аз марги або май намояд , ва алҳақ ҳеҷ ҷонвар ба ихтиёри ин шарбат нахурд ва то Аннани мурод ба даст ӯст азон тҳрз савоб бинад . Ва гуфтаанд ки : ғам балост ва фоқа балосту наздикии душмани балоу фироқи дӯсти балоу нотавонии балоу хавфи бало ,у унвони ҳама балоҳо маргаст ,у суфиёни онро окФт кабӣр хонанд

فنزه گفت: عجز آفریدگان از دفع قضای آفریدگار عز اسمه ظاهر است، و مقرر است که انواع خیر و شر و ابواب نفع و ضر برحسب ارادت و قضیت مشیت خداوند جل جلاله نافذ می‌گردد، و به جهد و کوشش خلایق دران تقدیم و تاخیر و ممالطت و تعجیل صورت نبندد، لامرد لقضاء الله و لامعقب لحکمه یفعل الله مایشاء و یحکم مایرید. (با اینهمه) اجماع کلی و اتفاق جملی است برآنکه جانب حزم و احتیاط را مهمل نشاید گذاشت و تصون نفس از مکاره واجب باید شناخت. اعقلها و توکل علی الله. و میان گفتار و کردار تو مسافت تمام می‌توان شناخت، و راه اقتحام مخوفست و من به نفس معلول، و تجنب از خطر لازم، و تو می‌خواهی که درد دل خود را به کشتن من تشفی دهی و به حیلت مرا در دام افگنی، و نفس من از مرگ ابا می‌نماید، و الحق هیچ جانور به اختیار این شربت نخورد و تا عنان مراد به دست اوست ازان تحرز صواب بیند. و گفته‌اند که: غم بلاست و فاقه بلاست و نزدیکی دشمن بلا و فراق دوست بلا و ناتوانی بلا و خوف بلا، و عنوان همه بلاها مرگست، و صوفیان آن را آکفت کبیر خوانند

Ин банда дигар бора наравед не нест

این بنده دگر باره نروید نی نیست

Ва аз мазмуни замир мусӣбат зада он кас тнсм тавонад кард ки борҳо ба сӯзи он мубтало бӯда бошад ва ҳам аз он навъи шарбатҳои талх тҷръ карда . Ва ман имрӯз аз дили хеш бар ъқидти малики далел метавонам карду камоли ҳасрату зҷрт ӯ ба чашми хирад метавонам дид ;у фарти тўҷъу таассуфи ман намӯдор ҳол ӯст . Ва низ мтиқнм ки ҳаргоҳи маликро аз бенаии писар ёд ояд , ва ман аз бачаи худ брондишм , тағайюрӣу тафовутӣ дар ботинҳо пайдо ояд , ва натавон донист ки азон чаҳ зояд . Дар ин суҳбат беш роҳатӣ нест , мФорқти аввалитар .

و از مضمون ضمیر مصیبت زده آن کس تنسم تواند کرد که بارها به سوز آن مبتلا بوده باشد و هم از آن نوع شربتهای تلخ تجرع کرده. و من امروز از دل خویش بر عقیدت ملک دلیل می‌توانم کرد و کمال حسرت و ضجرت او به چشم خرد می‌توانم دید؛ و فرط توجع و تاسف من نمودار حال اوست. و نیز متیقنم که هرگاه ملک را از بینایی پسر یاد آید، و من از بچه خود براندیشم، تغیری و تفاوتی در باطنها پیدا آید، و نتوان دانست که ازان چه زاید. در این صحبت بیش راحتی نیست، مفارقت اولی‌تر.

Бо ҳар ки бадӣ кардӣ то марги брондиш

با هر که بدی کردی تا مرگ براندیش