Ва малики як шаб ба наздики Эрон духт рафтӣ ва як ба наздики қавми дигар . Шабӣ ки навбати ҳуҷраи Эрони духт буд ба ҳукми меод онҷо хиромед , мастураи тоҷ бар сари ниҳода пеш омаду тибқи заррини пари биринҷ бар дасту пеши малики боистод .

و ملک یک شب به نزدیک ایران‌دخت رفتی و یک به نزدیک قوم دیگر. شبی که نوبت حجره ایران‌دخت بود به حکم میعاد آنجا خرامید، مستوره تاج بر سر نهاده پیش آمد و طبق زرین پر برنج بر دست و پیش ملک بایستاد.

Ва малик азон тановул мефармуд ва ба муҳоварат ӯ мўонстӣ меёфт ва ба ҷамол ӯ чашм равшан мегардонид . Қоли алайҳи ассалом : алнзри илои алмроаҳи алҳсноءи язиди фии албср .

و ملک ازان تناول می‌فرمود و به محاورت او موانستی می‌یافت و به جمال او چشم روشن می‌گردانید. قال علیه السلام: النظر الی المراة الحسناء یزید فی البصر.

Дар ин миёни анбоғ ӯ он ҷомаи арғавони пӯшида баришон гузашт .

در این میان انباغ او آن جامه ارغوان پوشیده بریشان گذشت.

Малик ӯро бидид ҳайрон бимонаду даст аз таом бикашед ,у қӯти шаҳвату сидқи рағбати Аннани тмолк аз ваии бастад ва бар ваии саноӣ вофир кард , вонгоаҳи Эрони духтро гуфт : ту мсиб набӯдӣ дар ихтиёри тоҷ . Чун ҳайрати малик дар ҷамол анбоғ бидид фарти ғайрат ӯро барангехт то тибқи биринҷ бар сари шоҳ нигунсор кард чунонкӣ ба рӯйу мӯӣ ӯ фурӯи давид , ва он таъбир ки ҳаким дарон таъриз карда буд ҳам муҳаққиқи гашт .

ملک او را بدید حیران بماند و دست از طعام بکشید، و قوت شهوت و صدق رغبت عنان تمالک از وی بستد و بر وی ثنای وافر کرد، وانگاه ایران‌دخت را گفت: تو مصیب نبودی در اختیار تاج. چون حیرت ملک در جمال انباغ بدید فرط غیرت او را برانگیخت تا طبق برنج بر سر شاه نگونسار کرد چنانکه به روی و موی او فرو دوید، و آن تعبیر که حکیم دران تعریض کرده بود هم محقق گشت.

Малики блорро фармуд то бхўонднд ва ӯро гуфт : бингар истихфофи ин нодон бар подшоҳи вақт ва ин роъии рӯзгор ; ӯро пеши мо ба иксў бару гардан ӯ бизан , то бидонад ки ӯроу амсол ӯро ин вазн набошад ки бар чунин далериҳо иқдом кунанд ва мо барон ағзо фармойем ва аз сари он дар гузарем .

ملک بلار را فرمود تا بخواندند و او را گفت: بنگر استخفاف این نادان بر پادشاه وقت و این راعی روزگار؛ او را پیش ما به یکسو بر و گردن او بزن، تا بداند که او را و امثال او را این وزن نباشد که بر چنین دلیری‌ها اقدام کنند و ما بران اغضا فرماییم و از سر آن در گذریم.

Блор ӯро берун оварад бо худ андешед ки : дар ин макори мсорът шарт нест , ки ин занӣ беназирасту малик аз ваии ншкибд , ва ба баракати нафасу Ямани рой ӯ чандини кас аз вартаи ҳалок халос ёфтанд , ва эмин нестам ки малик бар ин таъҷил инкорӣ фармоед ; таваққуфӣ бояд кард то қроӣ пайдо ояд ; агар пушаймонии оради зан бар ҷой буд ва маро барон аҳмод ҳосил ояд , ва агар исрорӣ ва истибдодӣ фармоед куштан мутааззир нахоҳад буд . Ва дар ин тохир бар се манфиат пирӯз шавам : аввали баракоту мсўботи ибқои ҷонварӣ ; дувуми тҳрии масаррати малик ба бақоӣ ӯ ; ва сеюм манфиатӣ бар аҳли мамлакат ки чунуи малакаеро боқии гузорам ки хайрот ӯ шомиласт .

بلار او را بیرون آورد با خود اندیشید که: در این مکار مسارعت شرط نیست، که این زنی بی‌نظیر است و ملک از وی نشکیبد، و به برکت نفس و یمن رای او چندین کس از ورطه هلاک خلاص یافتند، و ایمن نیستم که ملک بر این تعجیل انکاری فرماید؛ توقفی باید کرد تا قرای پیدا آید؛ اگر پشیمانی آرد زن بر جای بود و مرا بران احماد حاصل آید، و اگر اصراری و استبدادی فرماید کشتن متعذر نخواهد بود. و در این تاخیر بر سه منفعت پیروز شوم: اول برکات و مثوبات ابقای جانوری؛ دوم تحری مسرت ملک به بقای او؛ و سوم منفعتی بر اهل مملکت که چنو ملکه‌ای را باقی گذارم که خیرات او شامل است.