Чун малики ин фасл башнавад аз ҳалок зан битарсед , гуфт : ба як калима ки дар ҳоли хашм бар забон мо рафт таъаллуқ кардӣу нафас беназирро ботил гардонидӣ , ва дарон чунонкии лоиқи ҳол носеҳон тавонад буд таъаммулӣу тсбтӣ ба ҷой наёвардӣ ? дар аснои ин иборат бар лафз ронад ки : сахт андӯҳнок шудам ба ҳалоки Эрони духт . Вазир гуфт : ду тан ҳамеша асири андӯҳу баста ғам бошанд : яке онкӣ наҳиммат ба бади кирдорӣ масруф дорад ;у дигари онкӣ дар ҳоли қудрат , некуӣ кардан фарз нашимурд , муддати давлату таматтуъи неъмат ба дунёи эшонро андак даст диҳаду ғаму ҳасрат дар охират бисёр .

چون ملک این فصل بشنود از هلاک زن بترسید، گفت: به یک کلمه که در حال خشم بر زبان ما رفت تعلق کردی و نفس بی‌نظیر را باطل گردانیدی، و دران چنانکه لایق حال ناصحان تواند بود تأملی و تثبُّتی به‌جای نیاوردی؟ در اثنای این عبارت بر لفظ راند که: سخت اندوهناک شدم به هلاک ایران‌دخت‌. وزیر گفت: دو تن همیشه اسیر اندوه و بستهٔ غم باشند: یکی آنکه نهمت به بد‌کرداری مصروف دارد؛ و دیگر آنکه در حال قدرت‌، نیکویی کردن فرض نشمرَد، مدت دولت و تمتع نعمت به دنیا ایشان را اندک دست دهد و غم و حسرت در آخرت بسیار.

Малик гуфт : аз ту давру дуруст . Гуфт : * аз ду тани даврӣ бояд гузид : яке онкии некӣу бадии яксони пиндораду уқоби уқборо инкори орад ,у дигари онкии чашмро аз назари ҳарому гӯшро аз самоъу фӯҳшу ғайбату фараҷро аз ношоист ,у дилро аз андешаи ҳирсу ҳасаду аизои боз натавонад дошт .

ملک گفت: از تو دور و درست. گفت: *از دو تن دوری باید گزید: یکی آنکه نیکی و بدی یکسان پندارد و عقاب عقبی را انکار آرَد، و دیگر آنکه چشم را از نظر حرام و گوش را از سماع و فحش و غیبت و فرج را از ناشایست، و دل را از اندیشه حرص و حسد و ایذا باز نتواند داشت.

Малик гуфт : ҳозири ҷавоби мардӣ , эй блор ! гуфт : се тан бар ин сират натавонанд буд : подшоҳӣ ки дар захоири хеши лашкару раиятро ширкат диҳад . Ва зан ки барои ҷуфти хеши сохта ва омода ояд ,у олимӣ ки аъмол ӯ ба тавфиқ ороста бошад .

ملک گفت: حاضر‌جواب مردی، ای بلار! گفت: سه تن بر این سیرت نتوانند بود: پادشاهی که در ذخایر خویش لشکر و رعیت را شرکت دهد. و زن که برای جفت ‌ِخویش ساخته و آماده آید، و عالِمی که اَعمال او به توفیق آراسته باشد.

Малик гуфт : ранҷур гардонид таъзияти ту маро , эй блор ! гуфт : сифати ранҷурӣ бар ду тан дуруст ояд . Савори аспи некӯи манзари зишти мухбир ;у шӯии зан бо ҷамол ки дасти икром ,у анъому таъаҳҳуд ӯ надорад , пайваста аз ваии носазои шунӯд .

ملک گفت: رنجور گردانید تعزیت تو مرا، ای بلار! گفت: صفت رنجوری بر دو تن درست آید. سوار اسپ نیکو منظر‌ زشت مخبر‌؛ و شوی زن‌ِ با جمال که دست اکرام، و انعام و تعهد او ندارد، پیوسته از وی ناسزا شنود.

Малик гуфт : малакаро ҳалок кардӣ ба саъии зойеъ бе ҳақи мутаваҷҷеҳ . Гуфт : саъии се тан зойеъ бошад : онкии ҷомае сипеди пӯшаду шишагар ӣ кунад ;у гозр ӣ ки ҳиммати ҷома муртафаъ дораду ҳамаи рӯз дар оби истад ;у бозаргонӣ ки зани некӯ ва кӯдак гузинаду умр дар сафар гузорад .

ملک گفت: ملکه را هلاک کردی به سعی ضایع بی‌حق متوجه. گفت: سعی سه تن ضایع باشد: آنکه جامه‌ای سپید پوشد و شیشه‌گر‌ی کند؛ و گازر‌ی که همت‌ِ جامهْ مرتفع دارد و همه روز در آب ایستد؛ و بازرگانی که زن نیکو و کودک گزیند و عمر در سفر گذارد.

Малик гуфт : сазовор ӣ ки дар тъзиби ту маболиғат равад . Гуфт : ду тани шоёни ин мъомлт тавонанд бӯдан : яке онкӣ бегуноҳро уқубат фармоед ; дигари онкӣ дар савол бо мардумон алҳоҳ кунад ва агар узрӣ гӯйанд нашунӯд .

ملک گفت: سزاوار‌ی که در تعذیب تو مبالغت رود. گفت: دو تن شایان این معاملت توانند بودن: یکی آنکه بی‌گناه را عقوبت فرماید؛ دیگر آنکه در سؤال با مردمان الحاح کند و اگر عذری گویند نشنود.

Малик гуфт : сифати сафоҳат бар ту дуруст меояду кисвати вақоҳат бар ту чуст . Гуфт : се тани бобати ин самт бошанд : дурудгар ӣ ки чӯби тарошаду тароша дар хона мегузорад то хона бар вай танг шавад ;у ҳлоФӣ ки дар кори хеш маҳоратӣ надорад , сари мардумон маҷрӯҳ мегирданд ва аз аҷрат маҳрӯм монад ;у тавонгар ӣ ки дар ғурбат мақом кунаду мол ӯ ба даст душман уфтад ва ба аҳл ва фарзанд нарасад .

ملک گفت: صفت سفاهت بر تو درست می‌آید و کسوت وقاحت بر تو چست. گفت: سه تن بابت این سمت باشند: درودگر‌ی که چوب تراشد و تراشه در خانه می‌گذارد تا خانه بر وی تنگ شود؛ و حلافی که در کار خویش مهارتی ندارد، سر مردمان مجروح می‌گرداند و از اجرت محروم مانَد؛ و توانگر‌ی که در غربت مقام کند و مال او به‌دست دشمن افتد و به اهل و فرزند نرسد.