Малик гуфт : орзӯии дидори Эрон духт мебошад . Гуфт : се тани орзӯӣ чизе баранд ва наёбанд : муфсидӣ ки савоби муслеҳон чашм дорад ;у бахилӣ ки санои асҳоби мурувват таваққуъ кунад ;у ҷоҳилӣ ки аз сари шаҳвату ғазабу ҳирсу ҳасади брнхизду таманно ӣ онаш бошад ки ҷой ӯ бо ҷои неки марди ани баробар буд .

ملک گفت: آرزوی دیدار ایران‌دخت می‌باشد. گفت: سه تن آرزوی چیزی برند و نیابند: مفسدی که ثواب مصلحان چشم دارد؛ و بخیلی که ثنای اصحاب مروّت توقع کند؛ و جاهلی که از سر شهوت و غضب و حرص و حسد برنخیزد و تمنا‌ی آنش باشد که جای او با جای نیک‌مرد‌ان برابر بوَد.

Малик гуфт : ман худро дар ин ранҷ афгандаам . Гуфт : се тани худро дар ранҷ доранд : онкӣ дар масофи худро фурӯгузорад то захмӣ гарон ёбад ;у бозаргони ҳарис беворис ки мол аз ваҷҳи рибоу ҳаром гирд мекунад ; ногоҳ ба қасди ҳосидӣ сипарӣ шавад , вабол боқӣ монад ;у перӣ ки зан нобакор хоҳад , ҳар рӯзи ваии сардӣ май шунӯд ва аз сӯз ӯ наҳиммат бар таманно ӣ марг мқсўр мегирданду охири ҳалок ӯ дар он бошад .

ملک گفت: من خود را در این رنج افگنده‌ام. گفت: سه تن خود را در رنج دارند: آنکه در مصاف خود را فروگذارد تا زخمی گران یابد؛ و بازرگان حریص بی‌وارث که مال از وجه ربا و حرام گرد می‌کند؛ ناگاه به قصد حاسدی سپری شود، وبال باقی ماند؛ و پیری که زن نابکار خواهد، هر روز وی سردی می‌شنود و از سوز او نهمت بر تمنا‌ی مرگ مقصور می‌گرداند و آخر هلاک او در آن باشد.

Малик гуфт : мо дар чашми ту нек ҳақир менамоем ки гузоради ин сухани ҷоиз май шимурӣ ! гуфт : махдум дар чашми се тайифаи сабки намояд : бандаи фарохи сухан ки адаби мФоўзт махдумон надонаду гоҳу бегоҳ дар хост ва нишасту чошту шом бо эшон баробар бошад ,у махдуми ҳам мазоҳи дӯсту фаҳҳош , ва аз рифъати манзалату нихвати сиёсат бебаҳр . Ва бандаи хоини муставле бар амволи махдум , чунонкӣ ба муддат , мол ӯ аз моли махдуми даргузарад , ва худро руҷҳонӣ сӯрат кунад ;у бандае ки дар ҳарами махдум бе истеҳқоқи манзалат эътимод ёбад ва ба мхолтти эшон бар асрор воқиф гардад ва бидон мағрур шавад .

ملک گفت: ما در چشم تو نیک حقیر می‌نماییم که گزارد این سخن جایز می‌شمری! گفت: مخدوم در چشم سه طایفه سبک نماید: بندهٔ فراخ‌سخن که ادب مفاوضت مخدومان نداند و گاه و بیگاه در خاست و نشست و چاشت و شام با ایشان برابر باشد، و مخدوم هم مزاح‌دوست و فحاش‌، و از رفعت منزلت و نخوت سیاست بی‌بهر. و بندهٔ خائن مستولی بر اموال مخدوم، چنانکه به مدت‌، مال او از مال مخدوم درگذرد، و خود را رجحانی صورت کند؛ و بنده‌ای که در حرم مخدوم بی‌استحقاق‌ منزلت اعتماد یابد و به مخالطت ایشان بر اسرار واقف گردد و بدان مغرور شود.

Малик гуфт : турои боди дастии мзиъу сабки сиррӣ мсрФ ёфтам , эй блор ! гуфт : се тани бад-ӣни мъотб , тавонанд буд . Онкии ҷоҳили сафеҳро ба роҳ рост хонд ва бар талаби илми тҳризи намояд , чандон ки ҷоҳили мстзҳри гашт аз ваии басии носазои шунӯду надомати фоидаи надиҳад ;у онкии аҳмақӣ беоқибатро ба тأлФ на дар маҳал бар хештан муставле гирданд ва дар асрор муҳаррам дорад . Ҳар соъат аз ваии дурӯғӣ ривоят мекунаду мункирӣ ба вай ҳўолт мешаваду ангушт гузидан даст нагирад ,у онкии сар бо касе гуяд ки дар китмони рози хеш ба тмолку тиқз мазкӯр набошад .

ملک گفت: ترا باد دستی مضیع و سبک‌سری مسرف یافتم، ای بلار! گفت: سه تن بدین معاتب، توانند بود. آنکه جاهل سفیه را به راه راست خواند و بر طلب علم تحریض نماید، چندان‌که جاهل مستظهر گشت از وی بسی ناسزا شنود و ندامت فایده ندهد؛ و آنکه احمقی بی‌عاقبت را به تألُف نه در محل بر خویشتن مستولی گرداند و در اسرار محرم دارد. هر ساعت از وی دروغی روایت می‌کند و منکری به وی حوالت می‌شود و انگشت گزیدن دست نگیرد، و آنکه سرّ با کسی گوید که در کتمان راز خویش به تمالک و تیقظ مذکور نباشد.

Малик гуфт : бад-ӣни кор бар тҳтки ту далел гирифтам . Гуфт : ҷаҳл ва хуфт се тан ба ҳаракоту саканоти эшон зоҳир гардад : онкии моли худро ба дасти аҷнабии вадиат нааду ношинохтаро миёни худу хасм ҳукм созад ;у онкии даъвии шуҷоату сабру касби молу тأлФи дӯстону забт аъмол кунад ва онро рӯзи ҷангу ҳангоми накбату миёни тавонгарону вақти қаҳри душманон ва ба фурсати истило бар подшоҳони бурҳонӣ натавонад оварад , ва онкӣ гуяд « ман аз орзӯҳои ҷисмонӣ фориғаму иқболи ман бар лиззати рӯҳонӣ мқсўраст . » ва дар ҳамаи аҳволи сухра ҳаво бошаду қиблаи аҳкоми хашму шаҳватро шиносад .

ملک گفت: بدین کار بر تهتک تو دلیل گرفتم. گفت: جهل و خفت سه تن به حرکات و سکنات ایشان ظاهر گردد: آنکه مال خود را به دست اجنبی ودیعت نهد و ناشناخته را میان خود و خصم حَکم سازد؛ و آنکه دعوی شجاعت و صبر و کسب مال و تألف دوستان و ضبط اعمال کند و آن را روز جنگ و هنگام نکبت و میان توانگران و وقت قهر دشمنان و به فرصت استیلا بر پادشاهان برهانی نتوانَد آورد، و آنکه گوید «‌من از آرزو‌های جسمانی فارغ‌ام و اقبال من بر لذت روحانی مقصور است.‌» و در همهٔ احوال سخرهٔ هوا باشد و قبله احکام خشم و شهوت را شناسد.