Малик гуфт : май хоҳӣ то морои малик талқин кунӣу кифояти ммўаҳу музаввари худ бар мардумони арзи диҳӣ ? гуфт : се тан бар худ гумон маҳорат доранд ва ҳануз дар мақом ҷаҳолат бошанд : мутрибии навомӯз ки ҳарчанд кӯшад захма ӯ бо созу алҳон ёрон насозад ва наёмизад ,у тмзиҷи зеру Бам , баробар , дар суъӯд ва нузул нашносад ,у наққош бетҷрбт ки даъвии суратгар ӣ пайвандаду ранг омезӣ надонад ;у шухӣ бемоя ки дар маҳофили лоф коргузорӣ занад ва чун дар маъраз муҳиммӣ ояд аз зери дастон дар чанд ва чигуна суфта хоҳад .

ملک گفت: می‌خواهی تا مارا ملک تلقین کنی و کفایت مموه و مزور خود بر مردمان عرض دهی؟ گفت: سه تن بر خود گمان مهارت دارند و هنوز در مقام جهالت باشند: مطربی نوآموز که هرچند کوشد زخمهٔ او با ساز و الحان یاران نسازد و نیامیزد، و تمزیج زیر و بم، برابر، در صعود و نزول نشناسد، و نقاش بی‌تجربت که دعوی صورتگر‌ی پیوندد و رنگ آمیزی نداند؛ و شوخی بی‌مایه که در محافل لاف کارگزاری زند و چون در معرض مهمی آید از زیر‌دستان در چند و چگونه سفته خواهد.

Малик гуфт : ба ноҳақи киштии Эрони духтро , эй блор ! гуфт : се тан ба ноҳақ дар корҳо шаръ кунанд : онкии тслФи дурӯғ бисёр кунад ,у феълу қавлро ба таҳқиқ нарасонад ,у коҳилӣ ки бар хашм қодир набошад ;у подшоҳӣ ки ҳаркасиро бар азоем хосса дар корҳои бузург итилоъ диҳад . Малик гуфт : мо аз ту тарсонем . эй блор ! гуфт : ғалабаи ҳарос бемӯҷибӣ бар чаҳор кас маъҳудаст : он мурғии хирад ки бар шох борӣк нишаста бошад ва май тарсад аз ончии осмон бар вай уфтад , ва аз барои дафъи он пой дар ҳаво медорад ,у куланг ки ҳардуи пой аз барои гаронии ҷисми худ бар замин наниҳад ,у Карамӣ ки ғизоӣ ӯ хокаст ва ӯ тарсон аз ончӣ намонад ,у хафоаш ки рӯз берун наёяд то мардумон ба ҷамол ӯ мафтӯн нигараданд ва ҳамчун дигари мурғони асири дому маҳбӯс қФс нашавад .

ملک گفت: به ناحق کشتی ایران‌دخت را، ای بلار! گفت: سه تن به ناحق در کارها شرع کنند: آنکه تصلف دروغ بسیار کند، و فعل و قول را به تحقیق نرساند، و کاهلی که بر خشم قادر نباشد؛ و پادشاهی که هرکسی را بر عزایم خاصه در کارهای بزرگ اطلاع دهد. ملک گفت: ما از تو ترسانیم. ای بلار! گفت: غلبهٔ هراس بی موجبی بر چهار کس معهود است: آن مرغی خُرد که بر شاخ باریک نشسته باشد و می‌ترسد از آنچه آسمان بر وی افتد، و از برای دفع آن پای در هوا می‌دارد، و کلنگ که هردو پای از برای گرانی جسم خود بر زمین ننهد، و کرمی که غذای او خاک است و او ترسان از آنچه نماند، و خفاش که روز بیرون نیاید تا مردمان به جمال او مفتون نگردند و همچون دیگر مرغان اسیر دام و محبوس قفص نشود.

Малик гуфт : роҳати дилу хуррамии айшро падрӯд бояд кард ба Фқди Эрони духт . Гуфт : ду тан ҳамеша аз шодкомӣ бенасиб бошанд : оқилӣ ки ба суҳбати ҷоҳилон мубтало гардад ,у бдхўиӣ ки аз ахлоқи нописандидаи худ ба ҳеҷ таъвили халоси наёбад .

ملک گفت: راحت دل و خرمی عیش را پدرود باید کرد به فقد ایران‌دخت‌. گفت: دو تن همیشه از شادکامی بی نصیب باشند: عاقلی که به صحبت جاهلان مبتلا گردد، و بدخویی که از اخلاق ناپسندیدهٔ خود به هیچ تأویل خلاص نیابد.

Малик гуфт : музд аз бузау нек аз бад наме шиносӣ , эй блор ! гуфт : чҳоркси бад-ӣни маъонӣ муҳӣт нигараданд : онкӣ ба дардии доиму иллатии ҳоил мубтало бошад ва ба андешае дигари напардозад ,у бандаи хоини гуноҳи кор ки дар мувоҷиҳаи махдум комгор уфтад ;у онкӣ бо душмани шуҷоъ дар корзор ояду зеҳн ӯ аз тамомии кор мунқатиъ шавад ;у стмгор ӣ бебок ки дар дасти золимӣ аз худ қавитар дармонд ва дар интизори балоҳои бузург биншинад .

ملک گفت: مزد از بزه و نیک از بد نمی‌شناسی، ای بلار! گفت: چهارکس بدین معانی محیط نگردند: آنکه به دردی دایم و علتی هایل مبتلا باشد و به اندیشه‌ای دیگر نپردازد، و بندهٔ خائن‌ِ گناه‌کار که در مواجههٔ مخدوم کامگار افتد؛ و آنکه با دشمن شجاع در کارزار آید و ذهن او از تمامی کار منقطع شود؛ و ستمگار‌ی بی‌باک که در دست ظالمی از خود قوی‌تر درمانَد و در انتظار بلا‌های بزرگ بنشیند.