Малик гуфт : музд аз бузау нек аз бад наме шиносӣ , эй блор ! гуфт : чаҳор каси бад-ӣни маъонӣ муҳӣт нигараданд : онкӣ ба дардии доиму иллатии ҳоил мубтало бошад ва ба андешае дигари напардозад ,у бандаи хоини гуноҳи кор ки дар мувоҷиҳаи махдум комгор уфтад ;у онкӣ бо душмани шуҷоъ дар корзор ояду зеҳн ӯ аз тамомии кор мунқатиъ шавад ;у стмгор ӣ бебок ки дар дасти золимӣ аз худ қавитар дармонд ва дар интизори балоҳои бузург биншинад .
ملک گفت: مزد از بزه و نیک از بد نمیشناسی، ای بلار! گفت: چهار کس بدین معانی محیط نگردند: آنکه به دردی دایم و علتی هایل مبتلا باشد و به اندیشهای دیگر نپردازد، و بنده خائن گناهکار که در مواجهه مخدوم کامگار افتد؛ و آنکه با دشمن شجاع در کارزار آید و ذهن او از تمامی کار منقطع شود؛ و ستمگاری بیباک که در دست ظالمی از خود قویتر درماند و در انتظار بلاهای بزرگ بنشیند.
Малик гуфт : ҳамаи некиҳоро гум кардӣ ! гуфт : ин васфи чаҳор танро зебои намояд : онкии ҷавру таҳаввурро фазилати шимурд ;у онкӣ ба рои хеш мъҷб бошад ;у онкӣ бо дуздон алиф гирад ,у онкии зуд дар хашму дайр ( дар ) ризо гароед .
ملک گفت: همه نیکیها را گم کردی! گفت: این وصف چهار تن را زیبا نماید: آنکه جور و تهور را فضیلت شِمُرَد؛ و آنکه به رای خویش معجب باشد؛ و آنکه با دزدان اِلف گیرد، و آنکه زود در خشم و دیر (در) رضا گراید.
Малик гуфт : ба ту восиқ нишоед буд , эй блор ! гуфт : сқти хирадмандон ба чаҳор кас мустаҳкам нагардад : Марии ошуфта ;у дадии гурусна ;у подшоҳӣ бераҳмат ,у ҳокимӣ бедиёнат .
ملک گفت: به تو واثق نشاید بود، ای بلار! گفت: ثقت خردمندان به چهار کس مستحکم نگردد: ماری آشفته؛ و ددی گرسنه؛ و پادشاهی بیرحمت، و حاکمی بیدیانت.
Малик гуфт : мхолтти ту бар мо ҳаромаст . Гуфт : мхолтти чаҳор чиз мутааззираст : муслеҳу муфсиду хайру шар ; нуру зулмат ; рӯзу шаб .
ملک گفت: مخالطت تو بر ما حرام است. گفت: مخالطت چهار چیز متعذر است: مصلح و مفسد و خیر و شر؛ نور و ظلمت؛ روز و شب.
Малик гуфт : эътимоди мо аз ту бархест . Гуфт : чаҳор касро аҳляти эътимоди натавонад буд : дуздии мқтҳм ; ҳашами стнбаҳ ; фаҳҳоши озурда ; андаки ақлии нодон .
ملک گفت: اعتماد ما از تو برخاست. گفت: چهار کس را اهلیت اعتماد نتواند بود: دزدی مقتحم؛ حشم ستنبه؛ فحاش آزرده؛ اندک عقلی نادان.
Малик гуфт : ранҷ ман бидон бениҳоятаст ки дармони дигари дардҳои ман дидори Эрони духт будӣу дарди фироқи Эрони духтро шифо наме байнам . Гуфт : аз ҷиҳати панҷ навъи занони ғам хӯрдан мубоҳаст : онкии аслии Кариму зот шариф дораду ҷамолии роиқу ифофии шойиъ ;у онкии доноу бурдбору мухлис ва икдл бошад ;у онкӣ дар ҳамаи абвоби насиҳати барзаду ҳузуру ғайбати ҷуфт бериоят нагузорад ;у онкӣ дар неку баду хайру шари мувофиқату инқиёдро шиор созад ;у онкии манфиат бисёр дар суҳбат ӯ мшоҳдт уфтад .
ملک گفت: رنج من بدان بی نهایت است که درمان دیگر دردهای من دیدار ایراندخت بودی و درد فراق ایراندخت را شفا نمیبینم. گفت: از جهت پنج نوع زنان غم خوردن مباح است: آنکه اصلی کریم و ذات شریف دارد و جمالی رایق و عفافی شایع؛ و آنکه دانا و بردبار و مخلص و یکدل باشد؛ و آنکه در همه ابواب نصیحت برزد و حضور و غیبت جفت بی رعایت نگذارد؛ و آنکه در نیک و بد و خیر و شر موافقت و انقیاد را شعار سازد؛ و آنکه منفعت بسیار در صحبت او مشاهدت افتد.
Малик гуфт : агар касе Эрони духтро ба мо бози расонади зиёдат аз тмнӣ ӯро моли диҳем . Гуфт : моли наздики чаҳор тан аз ҷони азиз тараст : онкии ҷанг барои аҷрат кунад ;у онкии зери деворҳои гарон барои донгона симиҷ гирад ;у онкии бозоргонӣ дарё кунад ;у онкӣ дар маодини муздури истад .
ملک گفت: اگر کسی ایراندخت را به ما بازرساند زیادت از تمنی او را مال دهیم. گفت: مال نزدیک چهار تن از جان عزیزتر است: آنکه جنگ برای اجرت کند؛ و آنکه زیر دیوارهای گران برای دانگانه سمج گیرد؛ و آنکه بازارگانی دریا کند؛ و آنکه در معادن مزدور ایستد.
Малик гуфт : дар дили мо аз ту ҷароҳатӣ мутамаккин шуд ки ба рФқи чарху лутфи даҳри онро марҳам натавон кард . Гуфт : адовати миёни чаҳор кас бар ин тариқ мутасаввираст : гургу мяш ва ; гурбау мӯш ва ; бозу дроҷ ва ; буму зоғ .
ملک گفت: در دل ما از تو جراحتی متمکن شد که به رِفق چرخ و لطفِ دهر آن را مرهم نتوان کرد. گفت: عداوت میان چهار کس بر این طریق متصور است: گرگ و میش و؛ گربه و موش و؛ باز و دراج و؛ بوم و زاغ.
Малик гуфт : бад-ӣни иртикоб , хизмати ҳамаи умр табоҳ кардӣ . Гуфт : ҳафт тани бад-ӣни айб мавсӯманд : онкии эҳсону муруввати худро ба миннату азият ботил кунад ;у подшоҳӣ ки бандаи коҳилу дурӯғи занро тарбият кунад ;у меҳтарии дурушти ху ӣ ки уқубат ӯ бар мабарат ӯ бчрбд ;у модарии мушфиқ ки дар таъаҳҳуди фарзанди оқи маболиғати намояд ;у озоди мард ӣ сахӣ ки бади аҳди макорро бар вадиати хеши муътамади пиндорад ;у онкӣ ба бад гуфт дӯстон фахр кунад ;у онкии зоҳиди анро аз ъқидти иҷлол лозим нашимурду зоҳиру ботин дар ҳақи эшон яксон бидорад . Малик гуфт : ботил гардонидӣ ҷамоли аирои Ни духтро ба куштан ӯ . Гуфт : панҷ чизи ҳамаи авсофи сутӯдаро ботил гирданд : хашми ҳалами мардро дар либоси тҳтк арза диҳаду илм ӯро дар сиғти ҷаҳли фарои намояд ; ғами ақлро бапушанду танро назор кунад ; корзори доим дар масофҳо нафасро ба фано сипорад ; гуруснагӣу тишнагии ҷонваронро ночиз кунад .
ملک گفت: بدین ارتکاب، خدمت همه عمر تباه کردی. گفت: هفت تن بدین عیب موسوماند: آنکه احسان و مروت خود را به منت و اذیت باطل کند؛ و پادشاهی که بندهٔ کاهل و دروغزن را تربیت کند؛ و مهتری درشتخوی که عقوبت او بر مبرت او بچربد؛ و مادری مشفق که در تعهد فرزند عاق مبالغت نماید؛ و آزادمردی سخی که بدعهد مکار را بر ودیعت خویش معتمد پندارد؛ و آنکه به بدگفتِ دوستان فخر کند؛ و آنکه زاهدان را از عقیدت اجلال لازم نشمرد و ظاهر و باطن در حق ایشان یکسان بدارد. ملک گفت: باطل گردانیدی جمال ایراندخت را به کشتن او. گفت: پنج چیز همه اوصاف ستوده را باطل گرداند: خشم حلم مرد را در لباس تهتک عرضه دهد و علم او را در صیغت جهل فرا نماید؛ غم عقل را بپوشاند و تن را نزار کند؛ کارزار دایم در مصافها نفس را به فنا سپارد؛ گرسنگی و تشنگی جانوران را ناچیز کند.
Малик гуфт : моро бо ту пас азин корӣ намонад , эй блор ! гуфт : хирадмандонро бо шаш каси ошнои натавонад буд : яке онкии машварат бо касе кунад ки аз перояи илм отиласт ;у хиради ҳавсилае ки аз корҳои шоягонӣ танг ояд ;у дурӯғи занӣ ки ба рои худ эъҷоби намояд ,у ҳарисӣ ки молро бар нафаси тарҷеҳ наад ;у заъифӣ ки сафари даври даст ихтиёр кунад ;у хештани бинӣ ки устоду махдуми сират ӯ напасандад .
ملک گفت:ما را با تو پس ازین کاری نماند، ای بلار! گفت: خردمندان را با شش کس آشنایی نتواند بود: یکی آنکه مشورت با کسی کند که از پیرایهٔ علم عاطل است؛ و خُردحوصلهای که از کارهای شایگانی تنگ آید؛ و دروغزنی که به رای خود اعجاب نماید، و حریصی که مال را بر نفس ترجیح نهد؛ و ضعیفی که سفر دور دست اختیار کند؛ و خویشتنبینی که استاد و مخدوم سیرت او نپسندد.
Гуфт : ту ноозмуда ба будӣ , эй блор ! гуфт : даҳ танро бшоиди озмуда : яке шуҷоъро дар ҷанг , ва яке барзигарро дар кишоварзӣ ;у махдумро дар зҷрт ,у бозаргонро дар ҳисоб ;у дӯстро дар вақти ҳоҷату аҳлро дар айёми накбат , зоҳидро дар эҳрози савоб ; фоқа задаро дар дарвешӣ ба салоҳи азимат ; ва касеро ки ба тарки мол ва занон гуфт аз сари қудрат дар хештани дор ӣ .
گفت: تو ناآزموده به بودی، ای بلار! گفت: ده تن را بشاید آزموده: یکی شجاع را در جنگ، و یکی برزگر را در کشاورزی؛ و مخدوم را در ضجرت، و بازرگان را در حساب؛ و دوست را در وقت حاجت و اهل را در ایام نکبت، زاهد را در احراز ثواب؛ فاقه زده را در درویشی به صلاح عزیمت؛ و کسی را که به ترک مال و زنان گفت از سر قدرت در خویشتنداری.