Чун сухан ба ӣнҷо раседу асари тағайюр дар башара малик бидид блор хомӯш шуд ва бо худ андешед :

چون سخن به اینجا رسید و اثر تغیر در بشره ملک بدید بلار خاموش شد و با خود اندیشید:

Вақтаст агар навбати ғам дар гузарад .

وقت است اگر نوبت غم در گذرد.

Вақтаст ки маликро ба дидори аирондхти шодмони гардонам , ки иштиёқ ба камол расидааст ; ва низ азим иғмозӣ фармуд бар чандини жожу сФсоФ ки ман эрод кардам . Вонгоаҳ гуфт :

وقت است که ملک را به دیدار ایراندخت شادمان گردانم، که اشتیاق به کمال رسیده است؛ و نیز عظیم اغماضی فرمود بر چندین ژاژ و سفساف که من ایراد کردم. وانگاه گفت:

Зиндагонии малики дарози бод ! дар рӯй замин ӯро назирӣ намедонам ва дар ончӣ ба мо расидааст аз таворих нишон надодааст , ва то охири умри олам ҳам нахоҳад буд , ки бо ҳақорати қадар ва хаст манзалати хеш бар он ҷумлаи сухан фарох меронадаму қадам аз андозаи хеши берун май ниҳодам , албата хашмӣ бар малик ғолиб нагашт . Зоти бузургвор ӯ чунон ба ҷамоли ҳаламу скинт оростааст ва ба зинати сабру виқори мтҳлӣ ,у ҷамоли ҳаламу бастати илм ӯ бениҳоят ва , ҷониби афв ӯ бандагонро ммҳд ва , хайрот ӯ ҷумлагии мардумонро шомил ;у осор кам озор ӣу рأФт ӯ шойиъ . Вогар аз гардиши чархи балое нозил гардад ва аз тасарруфи даҳри ҳодисае воқеъ шавад ки баъзе неъматҳои осмониро мнғс гирданд дарон ҳеҷ каси маликро ғамнок натавонад дид ,у ҷаноб ӯ аз всмти ҷазаъу қалақ муназзаҳ бошад ва , нафаси Каримро дар ҳамаи шдоид риёзат диҳад ва , ризоро ба қазо аз фароизи шиносад , бо онкии камоли истилоу истеъло ҳосиласту асбоби имкону муқаддарат , зоҳири таҷовузу иғмози маликона дар ҳақи бандагони мухлис бар ин саёқатаст ,у бози ҷамоатӣ ки хештан дар маҳал лдот доранд агар андаки нихватӣу тамаррудӣ изҳор кунанд , ва ба талвеҳу тасреҳи чизеи фарои намоянд ки ба муъоризау мувозина монанд шавад , дар тақдиму търики эшон он маболиғат равад ки иззату ҳайбати подшоҳӣ иқтизо кунад . Ва хосу ому лашкару раиятро аз аҷзу инқиёди он мшоҳдт кунад .

زندگانی ملک دراز باد! در روی زمین او را نظیری نمی‌دانم و در آنچه به ما رسیده است از تواریخ نشان نداده است، و تا آخر عمر عالم هم نخواهد بود، که با حقارت قدر و خست منزلت خویش بر آن جمله سخن فراخ می‌راندم و قدم از اندازه خویش بیرون می‌نهادم، البته خشمی بر ملک غالب نگشت. ذات بزرگوار او چنان به جمال حلم و سکینت آراسته است و به زینت صبر و وقار متحلی‌، و جمال حلم و بسطت علم او بی‌نهایت و، جانب عفو او بندگان را ممهد و، خیرات او جملگی مردمان را شامل‌؛ و آثار کم‌آزار‌ی و رأفت او شایع‌. واگر از گردش چرخ بلایی نازل گردد و از تصرف دهر حادثه‌ای واقع شود که بعضی نعمت‌های آسمانی را منغص گرداند دران هیچ کس ملک را غمناک نتواند دید، و جناب او از وصمت جزع و قلق منزه باشد و، نفس کریم را در همه شداید ریاضت دهد و، رضا را به قضا از فرایض شناسد، با آنکه کمال استیلا و استعلا حاصل است و اسباب امکان و مقدرت‌، ظاهر تجاوز و اغماض ملکانه در حق بندگان مخلص بر این سیاقت است، و باز جماعتی که خویشتن در محل لدات دارند اگر اندک نخوتی و تمردی اظهار کنند، و به تلویح و تصریح چیزی فرا نمایند که به معارضه و موازنه مانند شود، در تقدیم و تعریک ایشان آن مبالغت رود که عزت و هیبت پادشاهی اقتضا کند. و خاص و عام و لشکر و رعیت را از عجز و انقیاد آن مشاهدت کند.

Ва чун ин қудрат бидиданду сар ба хат овараданд дар икрому анъоми фарохур улувва ҳиммату фарти сиёдат , он ифрот фармӯда меояд ки таърихи мафохири ҷаҳону феҳристи мосри мулӯк , бидон ороста гардаду зикри он бар рӯй рӯзгор боқӣ монад .

و چون این قدرت بدیدند و سر به خط آوردند در اکرام و انعام فراخور علو همت و فرط سیادت‌، آن افراط فرموده می‌آید که تاریخ مفاخر جهان و فهرست مآثر ملوک‌، بدان آراسته گردد و ذکر آن بر روی روزگار باقی ماند.

Бо он комгорӣу иқтидор ки тақрир афтод суханон бемуҳоборо ки бар лафз ман рафт истимоъ арзонӣ фармуд , кадоми бандаи ин ъотФтро шукр тавонад гузорад ? шамшер барон ҳозиру банда дар мақоми тбст , иқомати расми сиёсатро ҷузи ҳаламу карами малик чаҳ ҳиҷоби сӯрат тавон кард ? ва ман банда ба гуноҳи хеши эътироф май орм ва агар уқубатӣ фармоед муҳиқ ва мсиб бошад , ки хатое кардаам ва дар имзои фармон , тохири ҷоиз шимурдаам , ва аз бими ин мақому ҳавли ин хитоби бози андешӣда ,у боз май намоям ки малакаи ҷаҳон барҷоӣаст .

با آن کامگاری و اقتدار که تقریر افتاد سخنان بی محابا را که بر لفظ من رفت استماع ارزانی فرمود، کدام بنده این عاطفت را شکر تواند گزارد؟ شمشیر بران حاضر و بنده در مقام تبسط‌، اقامت رسم سیاست را جز حلم و کرم ملک چه حجاب صورت توان کرد؟ و من بنده به گناه خویش اعتراف می‌آرم و اگر عقوبتی فرماید محق و مصیب باشد، که خطایی کرده‌ام و در امضای فرمان‌، تاخیر جایز شمرده‌ام، و از بیم این مقام و هول این خطاب باز‌اندیشیده، و باز می‌نمایم که ملکه جهان برجای است.