Дар ҷумла , зикри фикрати малик шойиъ шуд . Блори вазири андшид ки агар дар асткшоФи он ибтидо кунам аз расми бандагӣ давр уфтад , ва агар эҳмолии варзами мулоим ихлос набошад . Пас ба наздики Эрон духт рафт ва гуфт : чунин ҳоле афтодааст ва аз он рӯз ки ман дар хизмати малик омадаам то ин ғояти ҳеҷ чиз аз ман мтўӣ надоштааст , ва дар хираду бузурги аъмол бе мушовирати ман хавз кардан ҷоиз нашимурдааст , ва як ду Крети броҳмаҳро талабидаасту мФоўзтии пайваста ва акнӯн хилватӣ кардаасту мутафаккир ва ранҷур нишаста , ва ту имрӯзи малакаи рӯзгорӣу паноҳи лашкару раият , ва пас аз раҳмату ъотФти малик , анояту шафқат ту бошад ; май тарсам аз ончии он тарророн ӯро бар корӣ тҳриз кунанд ки авохири он ба ҳасрат ва надомат кашад . Турои пеш бояд рафту воқеа маълум гардониду маро эълом дод то тадбирӣ кунам .

در جمله، ذکر فکرت ملک شایع شد. بلار وزیر اندشید که اگر در استکشاف آن ابتدا کنم از رسم بندگی دور افتد، و اگر اهمالی ورزم ملایم اخلاص نباشد. پس به نزدیک ایران‌دخت رفت و گفت: چنین حالی افتاده است و از آن روز که من در خدمت ملک آمده‌ام تا این غایت هیچ چیز از من مطوی نداشته است، و در خرد و بزرگ اعمال بی مشاورت من خوض کردن جایز نشمرده‌ است، و یک دو کرت براهمه را طلبیده‌ است و مفاوضتی پیوسته و اکنون خلوتی کرده‌ است و متفکر و رنجور نشسته، و تو امروز ملکه روزگاری و پناه لشکر و رعیت، و پس از رحمت و عاطفت مَلِک، عنایت و شفقت تو باشد؛ می‌ترسم از آنچه آن طراران او را بر کاری تحریض کنند که اواخر آن به حسرت و ندامت کشد. ترا پیش باید رفت و واقعه معلوم گردانید و مرا اعلام داد تا تدبیری کنم.

Эрон духт гуфт : миёни ману малики итобӣ рафтааст . Блор гуфт : пӯшида намонад ки чун малик мутафаккир бошад хдмтгорон бстохӣ наёранд кард ; ҷузи кор ту нест , ва ман борҳо аз малик шунӯдаам ки ҳаргоҳи Эрони духти пеш ман ояд агарчӣ дар андӯҳӣ бошам шоди гирдам . Бирав ин кор бикуну миннати бузург бар кафеи хадаму ҳашами мутаваҷҷеҳи гардону неъматии азими халқро арзонии дор .

ایران‌دخت گفت: میان من و ملک عتابی رفته است. بلار گفت: پوشیده نماند که چون ملک متفکر باشد خدمتگاران بستاخی نیارند کرد؛ جز کار تو نیست، و من بار‌ها از ملک شنوده‌ام که هرگاه ایران‌دخت پیش من آید اگرچه در اندوهی باشم شاد گردم. برو این کار بکن و منّت بزرگ بر کافه خدم و حشم متوجه گردان و نعمتی عظیم خلق را ارزانی دار.

Эрони духти пеш малик рафту шарти хизмат биҷой оварад ва гуфт : мӯҷиб фикрат чист ?у ончии азирои ҳамаи малъуни шунӯдае бандагонро эъломи фармой то мувофиқати намоянд , ки яке аз шароит бандагӣ онаст ки дар ҳамаи маъонии мушорикат талабида шавад ,у миёни ғаму шодӣу маҳбӯбу макрӯҳ фарқ карда наёяд . Малик фармуд ки : нишоед пурсед аз чизе ки агар баён кунанд ранҷури гардӣ . Лотсолўои ани ашёъи ани табади лаками тсўкм .

ایران‌دخت پیش ملک رفت و شرط خدمت بجای آورد و گفت: موجب فکرت چیست؟ و آنچه ازیرا همه ملعون شنوده‌ای بندگان را اعلام فرمای تا موافقت نمایند، که یکی از شرایط بندگی آنست که در همه معانی مشارکت طلبیده شود، و میان غم و شادی و محبوب و مکروه فرق کرده نیاید. ملک فرمود که: نشاید پرسید از چیزی که اگر بیان کنند رنجور گردی. لاتسالوا عن اشیاء ان تبد لکم تسوکم.

Эрон духт гуфт : мабод ки шоҳ ба изтирор бояд буд , ва агар , волъёзи биллоҳ , ғамӣ ҳодис гардад азимати мардон дар мулозимати сирати саботу муҳофизати суннати сабр тақдим фармоед , чаҳ рои равшан ӯро муқарараст ки ҷазаъи ранҷро зиёдат кунад , ки алмсибаҳи ллсобри воҳидау ллҷозъи аснон . Ва низ аз асбоби имкону муқаддарати чизе қосир нест ки бидон тоўили ғамгин шояд буд : ҳар офат ва ҳар машғӯлӣ ки тоза шавад дафъи он сохтаасту муҳайё .

ایران‌دخت گفت: مباد که شاه به اضطرار باید بود، و اگر، والعیاذ بالله، غمی حادث گردد عزیمت مردان در ملازمت سیرت ثبات و محافظت سنت صبر تقدیم فرماید، چه رای روشن او را مقرر است که جزع رنج را زیادت کند، که المصیبة للصابر واحدة و للجازع اثنان. و نیز از اسباب امکان و مقدرت چیزی قاصر نیست که بدان تاویل غمگین شاید بود: هر آفت و هر مشغولی که تازه شود دفع آن ساخته است و مهیا.

Ва подшоҳ муваффақ онаст ки чун муҳиммӣ ҳодис гардад ваҷҳи тадоруки он бар камоли хираду ҳсоФт ӯ пӯшида нагардаду тариқи талофии он пеши роӣди фикрат ӯ муштабаҳ намонад ,у алмрءи иъҷзи лои алмҳолаҳ . Ва тФсӣ аз чунин ҳаводису дафъи он ҷуз ба ақлу саботу хираду виқор мумкин нашавад .

و پادشاه موفق آنست که چون مهمی حادث گردد وجه تدارک آن بر کمال خرد و حصافت او پوشیده نگردد و طریق تلافی آن پیش رائد فکرت او مشتبه نماند، و المرء یعجز لا المحالة. و تفصی از چنین حوادث و دفع آن جز به عقل و ثبات و خرد و وقار ممکن نشود.