Малик гуфт : агар ончӣ броҳмаҳ мегӯйанд бар кӯҳ гӯйанд ва он бишорат ба гӯш рӯзгор расонанд атрофи кӯҳ аз ҳам ҷудо гардад ва рӯй рӯзи равшан сиёҳ шавад .

ملک گفت: اگر آنچه براهمه می‌گویند بر کوه گویند و آن بشارت به گوش روزگار رسانند اطراف کوه از هم جدا گردد و روی روز روشن سیاه شود.

Ва ту низ дар тафаҳҳус алҳоҳ манимоӣ ки ранҷури гардӣ агар бишинавӣ . Он млоъин савобаст дидаанд ки туроу писарроу тамомии бандагони мухлисроу пели сипеду дигари пелонроу ҷмозаҳи бахтиро ҷумла : бибояд кишт то шари хобӣ ки дидаам дафъ шавад .

و تو نیز در تفحص الحاح منمای که رنجور گردی اگر بشنوی. آن ملاعین صواب است دیده‌اند که ترا و پسر را و تمامی بندگان مخلص را و پیل سپید و دیگر پیلان را و جمازه‌بختی را جمله: بباید کشت تا شر خوابی که دیده‌ام دفع شود.

Эрони духт аз онҷо ки зиракӣ ӯ буд , чун ин фасл башнавад худро аз ҷои набард ва гуфт : ҳўни алейку лои тшФқ . То зоти бузургвор бар ҷойаст зану фарзанд кам наёяд ва то малик мустақӣм бошад ба хдмтгору таҷаммул фурӯмондагӣ набошад .

ایران‌دخت از آنجا که زیرکی او بود، چون این فصل بشنود خود را از جای نبرد و گفت: هون علیک و لا تشفق. تا ذات بزرگوار بر جای است زن و فرزند کم نیاید و تا ملک مستقیم باشد به خدمتگار و تجمل فروماندگی نباشد.

Аммо чун шари ин хоб мадфуъ гардаду хотири подшоҳ аз ин фикрат фориғ ояд беш бар он ҷамоат эътимод набояд кард , хосса дар ончии ҷонварӣ ботил хоҳад шуд , чаҳ хӯни рехтани корӣ саъбаст ва бетааммул дар он шаръи пайвастани оқибатӣ вахим дорад ,у пушаймонӣу ҳасрат дарон муфид набошад , чаҳ гузаштаро боз натавон овараду куштаро зинда натавон кард .

اما چون شر این خواب مدفوع گردد و خاطر پادشاه از این فکرت فارغ آید بیش بر آن جماعت اعتماد نباید کرد، خاصه در آنچه جانوری باطل خواهد شد، چه خون ریختن کاری صعب است و بی تامل در آن شرع پیوستن عاقبتی وخیم دارد، و پشیمانی و حسرت دران مفید نباشد، چه گذشته را باز نتوان آورد و کشته را زنده نتوان کرد.

Ва маликро ин ёд мебояд дошт ки ҳамаи броҳмаҳ ӯро дӯст надоранд , ва агар чаҳ дар илми хавзӣ пайваста анд бидон долати ҳаргизи сазовор амонат нигараданду шоёни тадбир ва машварат нашаванд , ки бадгавҳари лӣим ба ҳеҷ пероя ҷамол нагираду илму мол , ӯро ба зинати вафоу карам ороста нигараданд . Агар дар тршиҳ ӯ саъй равад ҳамчунон бошад ки сагро тавқ мурассаъ фармойанду хастаи хурморо дар зар гиранд . Қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силам : возеъи алълми фии ғайри аҳлаи кмълқи алҷўҳри воллўءлўи алии алхнозир .

و ملک را این یاد می‌باید داشت که همه براهمه او را دوست ندارند، و اگر چه در علم خوضی پیوسته‌اند بدان دالت هرگز سزاوار امانت نگردند و شایان تدبیر و مشورت نشوند، که بدگوهر لئیم به هیچ پیرایه جمال نگیرد و علم و مال، او را به زینت وفا و کرم آراسته نگرداند. اگر در ترشیح او سعی رود همچنان باشد که سگ را طوق مرصع فرمایند و خسته خرما را در زر گیرند. قال النبی صلی الله علیه و سلم: واضع العلم فی غیر اهله کمعلق الجوهر واللوءلو علی الخنازیر.

Ва ғарази ин мхозил дар ин таъбир онаст ки фурсати эшон Фоит нагардад ,у бад-ӣни ишорати дардҳоеро ки аз сиёсати маликона дар дили эшон мутамаккинаст шифо талабанд ,у аввали писарро ки назири нафасу ивази зот маликаст - ва мабод ки аз вай ба ивази қонеъ бояд гашт - ҳалок кунанд , вонгоаҳи писарӣ бо чандон ниҷобату рушду хирад ва киёст .

و غرض این مخاذیل در این تعبیر آنست که فرصت ایشان فایت نگردد، و بدین اشارت دردهایی را که از سیاست ملکانه در دل ایشان متمکن است شفا طلبند، و اول پسر را که نظیر نفس و عوض ذات ملک است - و مباد که از وی به عوض قانع باید گشت - هلاک کنند، وانگاه پسری با چندان نجابت و رشد و خرد و کیاست.

Ва пас бандагони мушфиқро ки бақои малик ба кифояти эшон боз бастааст ботил гардонанд ,у дигари асбоби ҷаҳони дорӣ аз пелу уштуру силаҳи брбоинд , ва ман бандаи худ маҳаллӣ надораму амсоли ман дар хизмат , бисёранд . Ва чун малик танҳо монад ,у истилои эшон бар малику аҳли мамлакат муқарар шуд комӣ ҳарчӣ тамомтар баронанд . Тҳрзи эшон то ин ғоят аз рӯй аҷз ва изтирор бӯдааст , ва чун асбоби имкону муқаддарати малик ҳарчӣ ммҳдтр медидаанд , ва як дилӣу мазоҳирати бандагон ӯ ҳарчӣ зоҳиртар мушоҳида мекарда Зуҳра иқдом надоштаанд .

و پس بندگان مشفق را که بقای ملک به کفایت ایشان باز بسته است باطل گردانند، و دیگر اسباب جهان داری از پیل و اشتر و سلاح بربایند، و من بنده خود محلی ندارم و امثال من در خدمت، بسیارند. و چون ملک تنها ماند، و استیلای ایشان بر ملک و اهل مملکت مقرر شد کامی هرچه تمامتر برانند. تحرز ایشان تا این غایت از روی عجز و اضطرار بوده است، و چون اسباب امکان و مقدرت ملک هرچه ممهدتر می‌دیده‌اند، و یک‌دلی و مظاهرت بندگان او هرچه ظاهرتر مشاهده می‌کرده زَهره اقدام نداشته‌اند.

Ва агар дар он , андак ва бисёр , нақсоне сӯрат кардандӣ ва аз змоиру ақоиди бандагон , эшонро озорӣу астзодтии маълуми гаштии дирстӣ то малики миёни хеши чунонкӣ маъҳуд бӯдааст бози бардаи Андӣ , ки ҳеҷ мӯҷиби далерии хасмроу истеълои душманро чун нафрати мухлисону тафарруқи калимаи лашкар ва раият нест ; ахбори мутақаддимон ба зикри ин боб нотиқасту таворихи гузаштагон бар тафсили он муштамил .

و اگر در آن، اندک و بسیار، نقصانی صورت کردندی و از ضمایر و عقاید بندگان، ایشان را آزاری و استزادتی معلوم گشتی دیرستی تا ملک میان خویش چنانکه معهود بوده است باز برده‌اندی، که هیچ موجب دلیری خصم را و استعلای دشمن را چون نفرت مخلصان و تفرق کلمه لشکر و رعیت نیست؛ اخبار متقدمان به ذکر این باب ناطق است و تواریخ گذشتگان بر تفصیل آن مشتمل.

Дар ҷумла , агар дар ончии савоб дидаанд тафарруҷаст албата тохир нишоед карду зӯдтари азиматро ба имзо бояд расонид , ва агар таваққуфро маҷолӣ ҳаст як эҳтиёти дигар боқӣаст ва ба фармон тавон намӯд . Малик мисол дод ки : бибояд гуфт , мақбул ва мсмўъ бошад ,у дўоъии рибту шўоӣби шабаҳатро дар ҳаволӣ он гузошта наёяд . Гуфт : короидўни ҳаким барҷоӣаст , ҳарчанд асл ӯ ба броҳмаҳ наздикаст аммо дар сидқу диёнат баришон роҷҳасту ҳаводиси олами бештари пеш чашм дорад . Ва дар авоқиби корҳо назар ӯ нофизтарасту илму ҳалам ӯро ҷамъ шудаи сет ;у кадом фазилатаст азин ду манқибати фаротар ? қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳ : мо ҷамъи шийъи илои шийъи афзали ман ҳалами илои илм . Агар рой ӯро каромати муҳаррамят арзонӣ дораду кайфияти хобу таъбири броҳмаҳ бар вай кашф фармоед , аз ҳақоиқи он маликро хабар диҳад , агар тоўили ҳам бар он мизоҷ гуяд ки эшон , шабаҳат зоил гардаду имзоу танфизи он лозим ояд , ва агар ба хилофи он ишоратӣ кунад рои соқиби малики миёни ҳақу ботил мумайиз бошаду насиҳат аз хиёнати некӯи шиносаду нФози фармон ӯро монеъӣ ва ҳоилӣ нест , ва ҳар вақт ки ин мисол диҳад чарху даҳрро бидон астдрок мумкин нагардад .

در جمله، اگر در آنچه صواب دیده‌اند تفرج است البته تاخیر نشاید کرد و زودتر عزیمت را به امضا باید رسانید، و اگر توقف را مجالی هست یک احتیاط دیگر باقی است و به فرمان توان نمود. ملک مثال داد که: بباید گفت، مقبول و مسموع باشد، و دواعی ریبت و شوائب شبهت را در حوالی آن گذاشته نیاید. گفت: کارایدون حکیم برجای است، هرچند اصل او به براهمه نزدیک است اما در صدق و دیانت بریشان راجح است و حوادث عالم بیشتر پیش چشم دارد. و در عواقب کارها نظر او نافذتر است و علم و حلم او را جمع شده‌ست؛ و کدام فضیلت است ازین دو منقبت فراتر؟ قال النبی صلی الله علیه: ما جمع شیء الی شیء افضل من حلم الی علم. اگر رای او را کرامت محرمیت ارزانی دارد و کیفیت خواب و تعبیر براهمه بر وی کشف فرماید، از حقایق آن ملک را خبر دهد، اگر تاویل هم بر آن مزاج گوید که ایشان، شبهت زایل گردد و امضا و تنفیذ آن لازم آید، و اگر به خلاف آن اشارتی کند رای ثاقب ملک میان حق و باطل ممیز باشد و نصیحت از خیانت نیکو شناسد و نفاذ فرمان او را مانعی و حایلی نیست، و هر وقت که این مثال دهد چرخ و دهر را بدان استدراک ممکن نگردد.

Ниҳодаи гӯш ба фармон ӯ қазоу қадар

نهاده گوش به فرمان او قضا و قدر